Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 378/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for procedural errors and inadmissible factual errors.

Numero d'incarto III KK 378/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued procedural violations and factual errors regarding charges under Art. 286 and 270 of the Criminal Code. The court rejected these claims, noting that factual error arguments are inadmissible in cassation proceedings and that the appellate court properly exercised its discretion in evaluating evidence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Cassation appeals alleging factual errors are inadmissible, and appeals based on general principles of law are dismissed if the lower court's evidence evaluation falls within judicial discretion.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissible factual error judicial discretion evidence evaluation obviously unfounded

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 1 k.p.k.
jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Przystępując do wskazania powodów takiej oceny na wstępie przypomnieć należy, iż nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest kasacja, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., wniesiony może być jedynie z powodu uchybień wymienionych w art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 378/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 października 2016 r., sprawy K.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 378/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 286 § 3 k.k
skazanej z art. 286 § 3 k.k.
art. 91 § 1 k.k
art. 4 k.p.k
Wskazanemu obowiązkowi Sąd I instancji niewątpliwie uczynił zadość.Oczywiście bezzasadny jest także zarzut obrazy art. 4 k.p.k.
art. 5 § 2 k.p.k
4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art.
art. 410 k.p.k
5 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k.
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k
art. 270 § 1 k.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 378/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 października 2016 r., sprawy K. R. skazanej z art. 286 § 3 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt XI K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazaną kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt XI K (…), Sąd Rejonowy w B. uznał oskarżoną K. R. za winną popełnienia czynu z art. 286 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i innych i skazał ją na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny 100 stawek dziennych po 20 zł każda.Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonej K.R., zarzucając:I.obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez oparcie orzeczenia na dowodach obciążających oskarżoną oraz nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy;II.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, poprzez uznanie oskarżonej za winną popełnienia przestępstwa z art. 286 § 3 k.k.;III.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, poprzez uznanie oskarżonej za winną popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV Ka (…), Sąd Okręgowy w B. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca skazanej K.R. zarzucając:I.obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez oparcie orzeczenia na dowodach obciążających oskarżoną oraz nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy;II.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, poprzez uznanie oskarżonej za winną popełnienia przestępstwa z art. 286 § 3 k.k.;III.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, poprzez uznanie oskarżonej za winną popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 15 kwietnia 2016 r. i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 22 grudnia 2015 r. oraz o przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie wobec oczywistej bezzasadności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanej K. R. jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Przystępując do wskazania powodów takiej oceny na wstępie przypomnieć należy, iż nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest kasacja, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., wniesiony może być jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Takie unormowanie powoduje, że podstawy kasacji nie może stanowić samoistny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zarówno, gdy jest on podniesiony wprost, jak i wówczas kiedy dla ominięcia owego ustawowego ograniczenia przyjmuje postać zarzutu obrazy prawa.

Sąd Najwyższy rozpoznając kasację nie jest bowiem uprawniony do dokonywania ponownej oceny dowodów i w oparciu o jej rezultaty, do sprawdzania poprawności poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, a jedynie do skontrolowania, czy orzekające sądy dokonując ustaleń faktycznych, nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł procedowania, co mogłoby mieć istotny wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku.Przedmiotem kasacji, zgodnie z art. 519 k.p.k., może być jedynie prawomocny i kończący postępowanie wyrok sądu odwoławczego.

Zarzuty podniesione w kasacji pod adresem orzeczenia sądu I instancji podlegają zatem rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego.Autor kasacji, wspomnianych powyżej regulacji, związanych z funkcją i przedmiotem tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, w istocie nie respektuje. Szczegółowa analiza zarzutów zawartych w wywiedzionej przez niego kasacji prowadzi bowiem do wniosku, że nie tylko są one dosłownym powtórzeniem zarzutów apelacyjnych i tym samym są wprost zwrócone przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji, ale ponadto - pod pozorem obrazy przepisów prawa - w rzeczywistości formułują, niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.Wbrew twierdzeniom obrońcy w procesowaniu Sądu Okręgowego w B. nie sposób doszukać się naruszenia zasad określonych w art. 7 k.p.k.

Zgodnie z przywołanym przepisem, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. Uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że Sąd ten dokonał wszechstronnej i szczegółowej kontroli wyroku Sądu I instancji.

Także sposób w jaki tę kontrolę przeprowadził nie może być skutecznie kwestionowany. Sąd odwoławczy poddał bowiem szczegółowej analizie prawidłowość oceny poszczególnych dowodów dokonaną przez sąd meriti oraz rozważył, czy dokonano ją w aspekcie całokształtu materiału dowodowego i czy wyciągnięte z tak przeprowadzonej oceny dowodów wnioski, co do ich wiarygodności były poprawne, a więc czy uwzględniono tu wskazania wiedzy, doświadczenia życiowego oraz wymogi prawidłowego rozumowania. Wbrew twierdzeniom autora kasacji, nie można uznać za naruszenie zasady określonej w art. 7 k.p.k., akceptacji przez Sąd odwoławczy przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny dowodów.

Skarżący nie wykazał, podnosząc ten zarzut, aby Sądy orzekające w niniejszej sprawie oceniły te dowody w sposób dowolny, a nie swobodny. Zarzut rażącego naruszenia art. 7 k.p.k. wymaga bowiem wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów, podczas gdy kasacja kwestionuje jedynie wynik oceny domagając się podzielenia oceny dokonanej przez jej autora. Chybiony jest również zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego.

Zastrzeżenia skarżącego co do oceny wiarygodności dowodu rozstrzygane mogą być zaś jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen, wynikającej z treści art. 7 k.p.k. Odnośnie podniesionej przez skarżącego obrazy art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.k. podkreślić należy, że wskazane przepisy nie nakładają na sąd orzekający bezwzględnego obowiązku przywoływania w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich bez wyjątku dowodów. Sąd bowiem, mając na uwadze całokształt przeprowadzonych dowodów, zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny, ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, gdy ich treści są zbieżne.

W przypadku natomiast, gdy treści dowodów są wzajemnie sprzeczne, to powinnością sądu jest wskazanie dowodów, na których się oparł oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wskazanemu obowiązkowi Sąd I instancji niewątpliwie uczynił zadość.Oczywiście bezzasadny jest także zarzut obrazy art. 4 k.p.k. Przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacji, statuuje bowiem normę o charakterze ogólnym, gdy tymczasem zarzut naruszenia prawa procesowego powinien opierać się na naruszeniu norm tworzących konkretne zakazy i nakazy.

Zarzuty z punktu 2 i 3 kasacji dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych są niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym (art. 523 § 1 k.p.k.).Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł, jak w postanowieniu.