Supreme Court dismisses appeal claiming compensation for wrongful conviction based on statute of limitations. Appeal rejected as obviously unfounded due to consistent precedent. Court upholds lower court's denial of damages. Appeal dismissed as obviously unfounded; compensation denied for statute of limitations dismissal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant's counsel regarding a claim for compensation for suffering caused by the execution of a prison sentence. The appellant argued that the lower courts incorrectly interpreted Article 552 of the Criminal Procedure Code by denying compensation because the criminal proceedings were dismissed due to the statute of limitations. The court ruled that compensation is only available if the grounds for dismissal existed at the time the final judgment was rendered, a standard the appellant failed to challenge. Consequently, the appeal was rejected as obviously unfounded, and the appellant was exempted from court costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 552 § 2 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Compensation for suffering from the execution of a sentence may be claimed only if the circumstances justifying the dismissal of criminal proceedings existed at the time the final judgment was rendered.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 376/12 POSTANOWIENIE Dnia 23 kwietnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 kwietnia 2013 r.,sprawy M. J.w przedmiocie zadośćuczynieniaz powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcyod wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 lipca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Z.z dnia 3 kwietnia 2012r., p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację pełnomocnika wnioskodawcy M. J. jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia wnioskodawcę M. J. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Z. z dnia 3 kwietnia 2012 r., którym Sąd ten oddalił wniosek M. J. o zasądzenie zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikającą z wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 5 listopada 1982 r. Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść wnioskodawcy wniósł jego pełnomocnik i, zarzucając:
„rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 552 § 1 i 2 kpk mające istotny wpływ na treść wyroku, poprzez błędną interpretację polegającą na niesłusznym przyjęciu, iż skoro u podstaw umorzenia postępowania z tytułu przedawnienia karalności orzeczonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego […] z dnia 20 lipca 2011 r. nie legło stwierdzenie, iż oskarżony nie popełnił przestępstwa i istniałaby podstawy do jego uniewinnienia względnie orzeczenia kary łagodniejszej to tym samym brak jest podstaw do zasądzenia zadośćuczynienia”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja pełnomocnika wnioskodawcy M.
J. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast wnioskodawca M. J. został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że zarzut podniesiony w kasacji został uprzednio sformułowany, obok zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, przez tego samego pełnomocnika wnioskodawcy, w apelacji. Również do tego zarzutu Sąd Apelacyjny ustosunkował się w uzasadnieniu swego orzeczenia, wskazując na utrwaloną linię orzecznictwa Sądu Najwyższego i przywołując szereg orzeczeń wydanych także pod rządami Kodeksu postępowania karnego z 1969 r.
Sąd Najwyższy w tym składzie ten kierunek wykładni przepisów art. 552 kpk podziela, uznając, że przepis art. 552 § 2 kpk może stanowić podstawę żądania odszkodowania lub zadośćuczynienia tylko wówczas, gdy okoliczność uzasadniająca umorzenie postępowania, także z powodu przedawnienia, istniała już w dacie wydania prawomocnego orzeczenia, które następnie zostało wzruszone w trybie nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Autor kasacji, w jej uzasadnieniu, nie przedstawił argumentacji, która pozwalałaby zakwestionować tę wykładnię, jak nie uczynił tego w uzasadnieniu apelacji, co mogłoby stanowić podstawę ustalenia, że Sąd Apelacyjny, z naruszeniem przepisów art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk, nie ustosunkował się w uzasadnieniu swego orzeczenia do tak sformułowanego zarzutu.
Zresztą, autor kasacji nie wskazuje, także w uzasadnieniu, naruszenia tych przepisów. Wobec tego, skoro Sąd Okręgowy w Z. prawidłowo ustalił, że przesłanką umorzenia w stosunku do M. J. postępowania karnego po jego wznowieniu było przedawnienie karalności, które nastąpiło po wydaniu prawomocnego wyroku skazującego w sprawie II K …/82, to oddalenie przez Sąd Okręgowy w Z. wniosku o zasądzenie zadośćuczynienia na podstawie art. 552 § 2 kpk było w pełni uzasadnione, co Sąd Apelacyjny aprobował swoim wyrokiem, a w jego uzasadnieniu przedstawił pełną i przekonującą argumentację przemawiającą za przyjętym stanowiskiem, zgodnie z wymogami określonym w art. 457 § 3 kpk.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.