Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 375/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses request to suspend sentence execution due to judge appointment issue lacking absolute appeal grounds.

Numero d'incarto III KK 375/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the defense's request to suspend the execution of a prison sentence pending a retrial. The defense argued that the appellate court was improperly staffed due to a judge's appointment by the Judicial Council, which they claimed violated impartiality standards. The court ruled that this procedural defect does not constitute an absolute ground for appeal under Polish law and that the high probability of the retrial was insufficient to justify suspending the sentence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 532 § 1 k.p.k.: The mere possibility of a judge's appointment by the Judicial Council violating impartiality standards does not constitute an absolute ground for appeal; suspension of sentence execution requires specific, exceptional circumstances justifying the delay.

Parole chiave

Generato dall'IA
absolute ground appeal impartiality standard Judicial Council appointment suspension of sentence procedural defect declinatoria di competenza ritiro della domanda di revisione ricorso straordinario per nullità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Pomimo tego, że będąca przedmiotem rozpoznania kwestia wystąpienia w postępowaniu przed Sądem odwoławczym bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 532 § 1 k.p.k.
Wobec przywołanej w analizowanym piśmie procesowym wnioskodawcy wykładni przepisu art. 532 § 1 k.p.k., mającym zastosowanie w realiach niniejszej sprawy brak konieczności odwoływania się do okoliczności warunkujących skorzystanie z instytucji wstrzymania zaskarżonego orzeczenia.
art. 153 § 1 k.k.w.
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
oraz w obecnie rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie – kwestia ewentualnego naruszenia prawa do rzetelnego procesu w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, co podkreślane jest w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, odnoszących się do tej materii.
art. 536 k.p.k.
– nie daje Sądowi Najwyższemu uprawnienia do orzekania poza granicami kasacji i podniesionymi zarzutami (art. 536 k.p.k.).
art. 177 § 2 k.k
skazanego z art. 177 § 2 k.k.
art. 178 § 1 k.k
art. 433 § 2 k.p.k
Sąd Najwyższy rozpoznając wniesioną w dniu 10 czerwca 2021 r., a przekazaną do Sądu Najwyższego w dniu 30 września 2021 r., kasację obrońcy skazanego, podnoszącego w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 433 § 2 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k
art. 7 k.p.k
z art. 7 k.p.k.), wznowił na rozprawie kasacyjnej w dniu 15 listopada 2022 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 375/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie K. C. skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zb. z art. 178 § 1 k.k. oraz z art. 178a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 grudnia 2022 r. wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt V Ka 185/21, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą ‎w Świdniku z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II K 55/19, na podstawie art. 532 § 1 a contrario k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy rozpoznając wniesioną w dniu 10 czerwca 2021 r., a przekazaną do Sądu Najwyższego w dniu 30 września 2021 r., kasację obrońcy skazanego, podnoszącego w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.), wznowił na rozprawie kasacyjnej w dniu 15 listopada 2022 r. przewód sądowy i podjął z urzędu, w związku z sygnalizacją zawartą w piśmie procesowym obrońcy z dnia 8 marca 2022 r., czynności dowodowe, zmierzające do zbadania czy orzeczenie jakie zapadło w Sądzie Okręgowym w Lublinie nie jest dotknięte bezwzględną przyczyną odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a to w związku z udziałem w składzie orzekającym Sądu odwoławczego sędziego A.G. powołanej na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Lublinie na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. 2018.3).Pismem procesowym z dnia 22 listopada 2022 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego) obrońca złożył kolejny wniosek (poprzedniego zawartego w kasacji nie uwzględniono postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2021 r.) o wstrzymanie wykonania orzeczonej w zaskarżonym wyroku w całości co do skazanego K. C. kary pozbawienia wolności, do czasu rozstrzygnięcia wniesionego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Wnioskodawca podniósł, że w niniejszej sprawie występują okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania orzeczenia, a to bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji, gdyż już z oficjalnych stron internetowych Sądu Apelacyjnego w Lublinie oraz Sądu Okręgowego w Lublinie, a także aktów mianowania dostępnych na publicznych stronach internetowych wynika, że Sąd odwoławczy był niewłaściwie obsadzony - na co obrońca zwracał uwagę w uzupełnieniu kasacji.

Ponadto, jak argumentował, obecnie K. C. nie może korzystać z uprawnień unormowanych w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego, a to z dobrodziejstwa odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, gdyż nie wyraził na to zgody Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku w sprawie II Ko 2592/22.W ocenie wnioskodawcy wysokość kary jaka została orzeczona w wyroku Sądu pierwszej instancji (trzy lata pozbawienia wolności) oraz okres zaliczonego w sprawie na poczet tej kary tymczasowego aresztowania (rok i 17 dni), pozwalają przyjąć, że obecnie K.

C. pozostały do odbycia jeszcze blisko dwa lata kary pozbawienia wolności. Wykonanie tej kary przed rozpoznaniem kasacji, która jawi się jako zasadna w szczególności przez pryzmat podniesionego zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej, jak podkreślił obrońca w sformułowanym w wniosku, będzie dla skazanego wyjątkowo dolegliwe, rażąco niesprawiedliwe i przyniesie nieodwracalne skutki. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek obrońcy skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie. Wobec przywołanej w analizowanym piśmie procesowym wnioskodawcy wykładni przepisu art. 532 § 1 k.p.k., mającym zastosowanie w realiach niniejszej sprawy brak konieczności odwoływania się do okoliczności warunkujących skorzystanie z instytucji wstrzymania zaskarżonego orzeczenia.

Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności wniesionej kasacji, co wymaga pogłębionej analizy na rozprawie, ale oceniając ją tylko z punktu widzenia ustalenia przesłanek wstrzymania wykonania orzeczenia, stwierdzić należy, że treść podniesionych w kasacji obrońcy skazanego zarzutów i argumentacja przedstawiona na ich poparcie nie przekonuje o oczywistej, „łatwo dostrzegalnej” zasadności tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Pomimo tego, że będąca przedmiotem rozpoznania kwestia wystąpienia w postępowaniu przed Sądem odwoławczym bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. jest istotna i wymaga rozważenia, co spowodowało podjęcie określonych czynności procesowych przez Sąd Najwyższy, to jednak dotychczasowa praktyka orzecznicza Sądu Najwyższego nie daje podstaw do traktowania jej jako okoliczności uzasadniającej stosowanie instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.

W tym miejscu należy zauważyć, że zarówno pkt 2 uchwały połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7), jak i uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22), w sposób jednoznaczny wskazują na konieczność oceny wadliwości powołania sędziego sądu powszechnego w procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., przez pryzmat naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w okolicznościach konkretnej sprawy.

Tego rodzaju ustalenia muszą zostać poprzedzone czynnościami pozwalającymi na przeprowadzenie tzw. testu wskazanego w powołanych wyżej uchwałach Sądu Najwyższego. Czy innym jest natomiast – również poruszona przez obrońcę w piśmie sygnalizacyjnym z dnia 8 marca 2022 r. oraz w obecnie rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie – kwestia ewentualnego naruszenia prawa do rzetelnego procesu w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, co podkreślane jest w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, odnoszących się do tej materii.

Nie ulega wątpliwości, że problematyka ta jest rozpatrywana zarówno przez sam Trybunał, jak i Sąd Najwyższy, wyłącznie przez pryzmat naruszenia prawa do obrony, a więc względnej przyczyny odwoławczej nie zaś powodu mającego charakter bezwzględny (zob. postanowienie Sądu najwyższego z dnia 26 lutego 2019 r., II KO 47/18, OSNK 2019, z. 7, poz. 34). W samej kasacji zarzutu naruszenia prawa procesowego w postaci uchybienia normom konwencyjnym, czy też obrazy art. 6 k.p.k. nie podniesiono, tym samym zasygnalizowanie takiego zagadnienia – w przeciwieństwie do zarzutu z art. 439 § 1 k.p.k.

– nie daje Sądowi Najwyższemu uprawnienia do orzekania poza granicami kasacji i podniesionymi zarzutami (art. 536 k.p.k.). Inaczej rzecz ujmując prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji obrońcy skazanego K. C. nie jest obecnie, pomimo przeprowadzania badania sprawy pod kątem uchybienia z art. 439 k.p.k., na tyle wysokie, by stanowiło wystarczającą podstawę do skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy nie stwierdził także wystąpienia w realiach przedmiotowej sprawy szczególnych, wyjątkowych okoliczności prowadzących do wniosku, że wykonanie zaskarżonego wyroku mogłoby spowodować dla skazanego nieodwracalne, niekorzystne skutki.

Za takie nie mogła zostać uznana – podnoszona w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie – wysokość kary, orzeczonej przez Sąd pierwszej instancji, w tym pozostałej do odbycia oraz względy osobiste, a w szczególności sytuacja zdrowotna skazanego, które mogą obecnie, pomimo odmowy jej odroczenia, uprawniać do uzyskania przerwy w odbywaniu tej kary (art. 153 § 1 k.k.w.).Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. ał