Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for failing to address appeal arguments properly.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued the appellate court failed to address specific appeal complaints regarding the assessment of evidence and the defendant's intent, while the prosecutor supported dismissal. The court ruled that the appellate court had thoroughly addressed all arguments and that the defense's actual complaint was an impermissible challenge to the first-instance fact-finding, which cannot be raised in cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously groundless if the appellate court has properly addressed all appeal arguments, and a defense's attempt to re-evaluate first-instance fact-finding constitutes an inadmissible ground for cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 368/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r.,sprawy D. B.skazanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk i inne kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Z.z dnia 21 grudnia 2011 r., p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację obrońcy skazanego D. B. jako oczywiście bezzasadną;
2. obciąża skazanego D. B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Z. z dnia 21 grudnia 2011 r. , którym D. B. za czyn zakwalifikowany z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, na podstawie art. 14 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk, skazany został na karę dziesięciu lat pozbawienia wolności, w ten sposób, że złagodził tę karę do ośmiu lat.Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego D.
B. wniósł jego obrońca i, zarzucając „na zasadzie art. 523 § 1 kpk orzeczeniu temu (…) mające istotny wpływ na jego treść: rażącą obrazę art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 436 kpk i 457 § 3 kpk w zw. z art. 7 kpk” wobec nieustosunkowania się do zarzutów apelacji, wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd odwoławczy”.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego D.
B. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.W żadnym wypadku nie można podzielić stanowiska autora kasacji, że Sąd Apelacyjny, w tej sprawie, nie odniósł się do zarzutów apelacji obrońców skazanego albo odniósł się do nich w niewystarczającym zakresie lub w sposób nieprzekonujący. Rzetelna lektura uzasadnienia Sądu odwoławczego prowadzi do ustalenia i oceny, że spełnia ono wymogi określone w art. 457 § 3 kpk, gdyż Sąd ten odniósł się, zgodnie z wymogami określonymi w art. 433 § 2 kpk, do wszystkich zarzutów apelacji.
Co więcej, Sąd Apelacyjny (s. 2,3 uzasadnienia SA) jeszcze raz wskazał na te dowody, które należało uznać za wiarygodne, a przede wszystkim konsekwentne zeznania naocznych świadków, w tym pokrzywdzonego, że to oskarżony uderzył pokrzywdzonego nożem, a następnie jeszcze kilkakrotnie próbował uderzyć go tym narzędziem w szyję i klatkę piersiową. W tym zakresie Sąd odwoławczy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, który te okoliczności, w oparciu o przeprowadzone dowody, szczegółowo i przekonująco rozważył (s. 28,29 uzasadnienia SO).
Okoliczności tego zdarzenia, dotyczące zachowania oskarżonego od momentu, gdy z domu wziął nóż do chwili, gdy został on odciągnięty od pokrzywdzonego, pozwoliły ustalić zamiar jaki towarzyszył oskarżonemu w czasie tego zachowania – pozbawienia pokrzywdzonego życia, co uzasadniało przyjęcie kwalifikacji z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk i art. 156 § 1 pkt 2 kk. Natomiast, z uzasadnienia kasacji jednoznacznie wynika, że choć obrońca wskazuje jako naruszone przez Sąd Apelacyjny przepis art. 457 § 3 kpk, a także przepis art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 436 kpk i to w związku z art. 7 kpk, to, w istocie, formułuje zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i to skierowany wobec orzeczenia Sądu pierwszej instancji, co w kasacji, wobec unormowania art. 523 § 1 kpk, jest niedopuszczalne.
Chodzi zatem obrońcy o to, by Sąd Najwyższy, w postępowaniu kasacyjnym, ponownie dokonał oceny zasadności zrzutów apelacji, co nie może mieć miejsca.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.