Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 365/13 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit regarding procedural violations and evidence evaluation.

Numero d'incarto III KK 365/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, rejecting the defendant's claims of procedural violations and improper evidence assessment. The appellant argued that the lower court failed to consider medical certificates regarding the defendant's presence at trial and made selective evaluations of expert opinions. The court ruled that the appellate court properly exercised its supervisory control and that the lower court's decisions were based on a comprehensive review of all available evidence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if the appellate court correctly exercised its supervisory control over the first-instance judgment, and mere repetition of first-instance arguments without new evidence of procedural error does not constitute a ground for cassation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal procedural violation claim expert opinion evaluation appellate court control obviously unfounded appeal medical certificate relevance defendant presence trial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.
i przez to uchybienia art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., poprzez rozpoznanie sprawy na rozprawie w dniu 17.09.
Art. 433 § 2 k.p.k.
powinien być zatem oparty na art. 433 § 2 k.p.k. Pominąwszy to redakcyjne potknięcie kasacji, Sąd Najwyższy stwierdza, że kontrola odwoławcza w omawianym zakresie została przeprowadzona poprawnie, zgodnie ze standardem art.
Art. 376 § 2 k.p.k.
UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono:1.rażące naruszenie prawa procesowego, polegające na nieuwzględnieniu zarzutu apelacji dotyczącego naruszenia art. 376 § 2 k.p.k. i przez to uchybienia art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. Na s.
Art. 7 k.p.k.
Sąd ocenia tę okoliczność w świetle całokształtu dostępnych mu środków dowodowych (art. 7 k.p.k.), co właśnie w sprawie miało miejsce.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 365/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
M., skazanego z art. 286 § 1 k.k.
art. 376 § 2 k.p.k
UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono:1.rażące naruszenie prawa procesowego, polegające na nieuwzględnieniu zarzutu apelacji dotyczącego naruszenia art. 376 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k
i przez to uchybienia art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., poprzez rozpoznanie sprawy na rozprawie w dniu 17.09.
art. 433 § 2 k.p.k
powinien być zatem oparty na art. 433 § 2 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 365/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 października 2013 r. sprawy R. M., skazanego z art. 286 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 kwietnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 21 września 2012 r., postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego skazanego R. M. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono:1.rażące naruszenie prawa procesowego, polegające na nieuwzględnieniu zarzutu apelacji dotyczącego naruszenia art. 376 § 2 k.p.k. i przez to uchybienia art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., poprzez rozpoznanie sprawy na rozprawie w dniu 17.09. 2012 r. pod nieobecność skazanego pomimo, że jego obecność była należycie usprawiedliwiona przez lekarza sądowego;2.rażące naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, polegające na zaakceptowaniu dowolnej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego oraz dokonania wybiórczej oceny dowodów przez Sąd I instancji, poprzez przyjęcie, że dowód z opinii biegłych z dnia 27 sierpnia 2012 r. pozwalał na przyjęcie założenia, jakoby skazany był zdolny do uczestnictwa w rozprawie, przy jednoczesnym przyjęciu, że opinia biegłego z dnia 21 czerwca 2011 r. oraz zwolnienia lekarskie wystawiane przez lekarzy sądowych w dniach 11 kwietnia 2012 r. oraz 13 września 2012 r. pozostają bez wpływu na ocenę stanu zdrowia oskarżonego; 3.naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k., poprzez nieuwzględnienie zarzutów apelacji wykazujących błędne dokonanie przez Sąd Rejonowy oceny materiału dowodowego przy ustalaniu zamiaru oskarżonego w chwili zawierania umowy będącej przedmiotem postępowania, w tym oparcie ustaleń na dokumentach niebędących dowodami oraz niepełnym materiale dowodowym oraz na nieuwzględnieniu okoliczności świadczących o woli skazanego w zakresie wykonania umów.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i uniewinnienie skazanego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacji okazały się być bezzasadne w stopniu oczywistym. Przede wszystkim zauważyć należy, że autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja, w szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie, w szczególności pierwsze dwa zarzuty, zmierzają w istocie do kolejnego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd meriti – a przy tym w pełni zaakceptowanej w wyniku kontroli odwoławczej przez Sąd Okręgowy – oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych.

Zważyć jednak należy, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania odwoławczego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, która służyć ma kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń. Jeśli chodzi o pierwszy zarzut kasacji, tj. naruszenie art. 376 § 2 k.p.k., skutkujące bezwzględną przyczyną odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., jest on, po pierwsze, błędnie sformułowany, po drugie zaś – całkowicie bezzasadny. Skarżącemu przypomnieć należy, że podstawą kasacji powinno być naruszenie prawa przez sąd odwoławczy, a nie samo „nieuwzględnienie zarzutu apelacji”.

Poprawnie sformułowany zarzut nienależytej kontroli odwoławczej w zakresie podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia art. 376 § 2 k.p.k. powinien być zatem oparty na art. 433 § 2 k.p.k. Pominąwszy to redakcyjne potknięcie kasacji, Sąd Najwyższy stwierdza, że kontrola odwoławcza w omawianym zakresie została przeprowadzona poprawnie, zgodnie ze standardem art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. Na s. 2-3 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w sposób rzeczowy i przekonujący wyjaśniono, dlaczego w ocenie tego Sądu nie doszło do naruszenia art. 376 § 2 k.p.k., a Sąd Rejonowy zasadnie nie uznał obecności skazanego za należycie usprawiedliwioną, opierając się na opinii biegłych z ZMS UM w G.

Powtórzenie w kasacji zarzutu apelacyjnego, który został poddany kontroli Sądu odwoławczego, jest niedopuszczalną w kasacji próbą powtórzenia kontroli odwoławczej.Drugi zarzut kasacji odnosi się w istocie do tej samej kwestii, tj. zasadności oparcia się przez Sąd Rejonowy na opinii biegłych z ZMS UM w G., przy jednoczesnym pominięciu wniosku zawartego w zaświadczeniu lekarza sądowego z dnia 13.09.2012 r. Także ten zarzut kasacji był zawarty w apelacji i także on został wnikliwie i rzetelnie przeanalizowany przez Sąd odwoławczy (s. 2-3 uzasadnienia wyroku tego Sądu).

Sąd Najwyższy pragnie jedynie podkreślić, że zaświadczenie lekarza sądowego nie jest wiążącym dla sądu dowodem na okoliczność stwierdzenia niezdolności uczestnika procesu do udziału w rozprawie. Sąd ocenia tę okoliczność w świetle całokształtu dostępnych mu środków dowodowych (art. 7 k.p.k.), co właśnie w sprawie miało miejsce. Oparcie się na opinii ZMS UM w G. było zdaniem Sądu Okręgowego w pełni uprawnione w świetle zasad doświadczenia życiowego, a ocenę tę Sąd Najwyższy w pełni aprobuje.Jedyny zarzut kasacji skonstruowany poprawnie, to zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., choć i tu skarżący naruszenia prawa dopatruje się w samym tylko nieuwzględnieniu zarzutów apelacji.

Zastrzeżenia skarżącego do jakości przeprowadzonej kontroli odwoławczej są pozbawione wskazań co do konkretnych naruszeń przepisów postępowania, mają więc cechy wyłącznie polemiki z rozstrzygnięciem Sądu odwoławczego. Zresztą analiza uzasadnienia Sądu Okręgowego nie pozostawia wątpliwości, że Sąd ten poprawnie rozważył wszystkie zgłoszone w apelacji zarzuty, także w zakresie oparcia się na dowodach z notatek urzędowych (s. 3 i n. uzasadnienia wyroku SO), czy zasadności przyjęcia zamiaru popełnienia przypisanego skazanemu przestępstwa (s. 6 i n. uzasadnienia wyroku SO).

Rozważania poczynione tam przez Sąd odwoławczy są bardzo rzeczowe, wnikliwe i przekonujące, a wnioski Sądu odwoławczego, także w odniesieniu do stwierdzonych uchybień Sądu meriti, które jednak nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy uznaje za w pełni poprawne. W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.