Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 364/12 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously unfounded for re-litigating facts and sentencing without new evidence.

Numero d'incarto III KK 364/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the lower courts failed to properly evaluate the victim's testimony regarding the use of a paralyzer and premeditation, and incorrectly applied sentencing guidelines. The court rejected these claims because the appellate court had already thoroughly reviewed the evidence and reasoning in its prior decision, rendering the cassation arguments a mere repetition of unsuccessful first-instance appeals.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.: A cassation appeal is considered obviously unfounded when it merely repeats arguments from the appeal stage without presenting new facts or evidence, thereby failing to meet the strict requirements for Supreme Court review.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded cassation repetition of appeal arguments review of facts and evidence sentencing guidelines application costs of cassation proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 364/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r.,‎sprawy M.
Art. 636 § 1 k.p.k.
535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw.
Art. 518 k.p.k.
z art. 518 kpk.Z treści zarzutów kasacji i jej uzasadnienia wynika w sposób jednoznaczny, że powtórzone w niej zostały zarzuty apelacyjne, a intencją skarżącego jest spowodowanie, żeby Sąd Najwyższy ponownie dokonał oceny dowodów, w tym przede wszystkim zeznań pokrzywdzonego, oraz ustaleń faktycznych.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Do tak samo, w istocie, sformułowanych zarzutów apelacji Sąd odwoławczy odniósł się z wręcz wzorową i wzorcową starannością, spełniając wymogi określone w art. 457 § 3 kpk w zw.
Art. 433 k.p.k.
Art. 53 § 1 kk
akt III KK 364/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r.,‎sprawy M.
Art. 53 § 2 kk
akt III KK 364/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r.,‎sprawy M.
Art. 157 § 1 kk
K.‎skazanego z art. 157 § 1 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 16 maja 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 13 stycznia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 364/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r.,‎sprawy M. K.‎skazanego z art. 157 § 1 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 16 maja 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 13 stycznia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację obrońcy skazanego M. K. jako oczywiście bezzasadną;

2. obciąża M. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 16 maja 2012 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 stycznia 2012 r., którym M. K. skazany został, za przestępstwo zakwalifikowane z art. 157 § 1 kk, na karę trzech lat pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego M. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając „A. Rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 433 § 1 kpk, poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji, jeśli chodzi o kontrolę prawidłowości procedowania Sądu I instancji, polegające na przyjęciu, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych opierając się na wyjaśnieniach pokrzywdzonego T.

G. w odniesieniu do użycia paralizatora i oceny zamiaru działania oskarżonego, w sytuacji gdy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy oraz całokształtu materiału dowodowego, należało uznać te zeznania za niewiarygodne; - art. 433 § 1 kpk poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji, jeśli chodzi o kontrolę prawidłowości procedowania Sądu I instancji, polegające na przyjęciu, że Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił, że oskarżony M. K. działał z premedytacją powodując obrażenia u pokrzywdzonego, przy jednoczesnym zaniechaniu ustalenia motywów działania oskarżonego;

B. Rażące naruszenie prawa materialnego, a to: art. 53 § 1 i 2 kk, polegające na przyjęciu, że Sąd I instancji dokonał prawidłowego zastosowania prawa materialnego w zakresie dotyczącym ustawowych dyrektyw wymiaru kary określonych w ustawie, co zostało uznane przez Sąd odwoławczy za prawidłowe, a w szczególności poprzez pominięcie okoliczności łagodzących” wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Apelacyjnego, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego M.

K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.Z treści zarzutów kasacji i jej uzasadnienia wynika w sposób jednoznaczny, że powtórzone w niej zostały zarzuty apelacyjne, a intencją skarżącego jest spowodowanie, żeby Sąd Najwyższy ponownie dokonał oceny dowodów, w tym przede wszystkim zeznań pokrzywdzonego, oraz ustaleń faktycznych. Autor kasacji ponownie kwestionuje ustalenia faktyczne, przyjęte przez Sąd Apelacyjnym za Sądem Okręgowym, co do użycia przez oskarżonego paralizatora i działania z premedytacją.

Do tak samo, w istocie, sformułowanych zarzutów apelacji Sąd odwoławczy odniósł się z wręcz wzorową i wzorcową starannością, spełniając wymogi określone w art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 433 kpk. (s. 5-8 uzasadnienia SA). Sąd ten przedstawił ponownie pełną argumentację przemawiającą za obdarzeniem zeznań pokrzywdzonego wiarygodnością, także co do tego, że oskarżony użył w stosunku do niego paralizatora. Sąd Apelacyjny, akceptując ustalenia i oceny Sądu Okręgowego, wskazał okoliczności zachowania oskarżonego, które świadczą o premedytacji.Również oczywiście bezzasadny jest zarzut z pkt B kasacji – naruszenia prawa materialnego – art. 53 § 1 i § 2 kk.

To powtórzony z apelacji zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej przez Sąd Okręgowy kary pozbawienia wolności. Wówczas to obrońca nie zrzucał, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił okoliczności łagodzących, lecz twierdził, że na wymiar kary pozbawienia wolności orzekanej w tej sprawie nie powinno wpływać użycie paralizatora, co, zdaniem obrońcy, nie miało miejsce, ani działanie z premedytacją, której nie było, natomiast nie stanowi okoliczności obciążającej „przeciętna” opinia z miejsca zamieszkania, zgadzając się jednak z tym, że tylko co najmniej „dobra” opinia mogłaby stanowić okoliczność łagodzącą.

I do tego obrońca ponownie odwołuje się w kasacji, gdy Sąd Apelacyjny, w uzasadnieniu swego orzeczenia (s. 9 uzasadnienia SA), jeszcze raz wykazuje, że w sprawie tej, jeżeli chodzi o oskarżonego, to brak było okoliczności istotnie wpływających łagodząco na wymiar kary. Wobec tego, brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że Sądy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego – art. 53 § i § 2 kk.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.