Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding evidence and consumption of crimes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the appellant to bear the costs. The defense argued for procedural violations regarding expert opinions on damages and the consumption of property destruction by theft. The court rejected these claims, noting the lower court properly assessed the damages and that the intended theft did not occur, negating the consumption of the destruction charge.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 193 § 1 k.p.k.; Art. 456 k.p.k.; Art. 279 § 1 k.k.; Art. 288 § 1 k.k.; Art. 258 § 1 k.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless if the lower court's findings on damages are supported by the victim's statement without reasonable basis for an expert opinion, and if the intended but unexecuted theft does not justify consuming the property destruction charge.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 358/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 października 2013 r. sprawy T. M., skazanego z art. 279 § 1 i in. k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 18 grudnia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 17 maja 2011 r. p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego skazanego T.
M. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia w postaci obrazy:I.prawa procesowego, tj.:1. naruszenie art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 452 ą 2 k.p.k., poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd II instancji z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyceny szkody rzeczywiście poniesionej przez pokrzywdzoną P. „P.” SA skutkiem czynu przypisanego skazanemu,względnie:
2. naruszenie art. 456 k.p.k. w zw. z art. 452 § 1 a contrario k.p.k., poprzez nieuchylenie wyroku Sąd I instancji mimo nieprzeprowadzenia w I instancji dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyceny szkody rzeczywiście poniesionej przez pokrzywdzoną P. „P.” SA skutkiem czynu przypisanego skazanemu;II. prawa materialnego, tj.:1. naruszenie art. 279 § 1 k.k., poprzez uznanie, że czyn przypisany skazanemu w pkt 125 wyroku z dnia 17 maja 2011 r. wypełniał znamiona art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zb. z art. 164 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k., choć czyn przypisany skazanemu został dokonany bez przełamania jakiegokolwiek zabezpieczenia rurociągu stanowiącego własność pokrzywdzonej spółki, ewentualnie:2. naruszenie art. 288 § 1 k.k., poprzez uznanie, że czyn przypisany skazanemu w pkt 125 wyroku z dnia 17 maja 2011 r. wypełniał znamiona czynu z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zb. z art. 164 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k., w sytuacji gdy szkoda wyrządzona włamaniem jest znacząco niższa od szkody wyrządzonej kradzieżą, skutkiem czego przestępstwo kradzieży z włamaniem konsumuje przestępstwo zniszczenia mienia;III. naruszenie art. 258 § 1 k.k., poprzez uznanie, że czyn przypisany skazanemu w pkt 124 wyroku z dnia 17 maja 2011 r. wypełniał znamiona przestępstwa opisanego w tym przepisie, tj. uznanie że skazany działał w zorganizowanej grupie przestępczej.
W konkluzji wniesiono – w razie uwzględnienia zarzutów pkt !.2 kasacji – o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu I instancji i przekazanie do ponownego rozpoznania, a w razie uwzględnienia pozostałych zarzutów kasacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Żaden z zarzutów kasacji nie okazał się być zasadny. Przede wszystkim zauważyć należy, że autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja, w szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji.
Tymczasem rzekome naruszenie prawa materialnego wskazane w zarzutach pkt II.1, II.2 i III dotyczą postępowania przed Sądem Rejonowym, a właściwym procesowym środkiem kontroli wyroku w tym zakresie była apelacja. Zarzuty zawarte w pkt II.1 i II.2 kasacji nie zostały w ogóle podniesione w apelacji obrońcy skazanego. Nie może też dziwić, że Sąd odwoławczy nie odniósł się wyraźnie w uzasadnieniu wyroku do tych kwestii, wszak standard rzetelnej kontroli odwoławczej wymaga ustosunkowania się do zarzutów i wniosków podniesionych w apelacji.
Niezależnie od tego Sąd Najwyższy ocenia podniesione zarzuty jako oczywiście bezzasadne. Niewątpliwie samo dokonanie nawierceń w ścianie rurociągu jest przełamaniem zabezpieczenia w rozumieniu art. 279 § 1 k.k. i czyni zasadnym przyjęcie kwalifikacji z tego przepisu. Co do problemu konsumpcji zniszczenia mienia z art. 288 § 1 k.k. przez przestępstwo kradzież z włamaniem z art. 279 § 1 k.k., trafnie zauważa obrońca, że konsumpcję taką przyjmuje się w orzecznictwie, gdy szkoda wyrządzona zniszczeniem mienia jest nieporównanie mniejsza niż szkoda wyrządzona kradzieżą z włamaniem (wyrok SN z dnia 18 grudnia 1985 r., Rw 1148/85, OSNKW 1986/11-12/95).
Jednak uwadze obrońcy uszło, że w przedmiotowej sprawie brak między szkodą spowodowanej zniszczeniem zabezpieczenia, a szkodą spowodowaną kradzieżą, dysproporcji uzasadniającej przyjęcie pomijalnego zbiegu przepisów opartego na dyrektywie konsumpcji. Zgodnie z ustaleniem Sądu Rejonowego, minimalna wartość oleju opałowego, którego kradzieży skazany (wraz ze współoskarżonymi) usiłował dokonać 5 sierpnia 2002 r. wynosiła 20 760 zł, zaś wysokość szkód spowodowanych uszkodzeniem rurociągu wyniosła 15 619 zł 8 gr. Po pierwsze, różnica między wymienionymi kwotami nie jest znacząca, a po drugie, co kluczowe, do zaboru oleju opałowego w ogóle nie doszło z uwagi na pojawienie się w okolicy zdarzenia funkcjonariuszy Policji.
Nie sposób zatem konsumować dokonanego przestępstwa zniszczenia mienia ze względu na wartość zamierzonej, lecz nie wyrządzonej usiłowaną kradzieżą, szkody. Jeśli zaś chodzi o zarzut pkt III kasacji, tj. obrazy art. 258 § 1 k.k., poprzez przyjęcie przez Sąd Rejonowy, że przypisane skazanemu zachowania zasadnie uznano za przestępstwo udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, zarzut ten był podniesiony w apelacji i - co najważniejsze – został przez Sąd odwoławczy rozpoznany. Na s. 76 uzasadnienia wyroku Sąd odwoławczy w sposób rzeczowy, szczegółowy i przekonujący uargumentował zasadność stanowiska sądu meriti.
Jeśli zaś chodzi o zarzuty pkt I.1 i I.2, odnoszące się do postępowania Sądu Okręgowego, w szczególności do nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości wyrządzonej szkody, zauważyć trzeba, że dopuszczenie dowodu z urzędu w trybie art. 452 § 2 k.p.k. jest pozostawione uznaniu sądu odwoławczego. W apelacji obrońcy skazanego próżno szukać zarzutów odnoszących się do poprawności ustalenia wysokości szkody spowodowanej czynem przypisanym skazanemu w pkt 125 wyroku Sądu Rejonowego, nie zgłoszono też wniosku o uzupełnienie przewodu sądowego poprzez zasięgnięcie opinii biegłego na omawianą okoliczność.
Zarówno Sąd Rejonowy, jak i kontrolujący ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy nie powziął wątpliwości co do poprawności ustalenia wysokości szkody na podstawie oświadczenia pokrzywdzonej spółki, a zatem brak było racjonalnych podstaw do jej kwestionowania, w tym zasięgania w tym celu opinii biegłego. Zarzuty z pkt I.1 i I.2 kasacji jawią się jako oczywiście bezzasadne. W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.