Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding procedural violations in a sexual offense case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued procedural violations regarding the description of the act and the lack of comprehensive evidence review, while the prosecution supported the dismissal. The court found no errors because the lower court properly evaluated all evidence, including the defendant's confession and forensic findings, and did not worsen the defendant's position by reclassifying the offense.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Kasacja jest oczywiście bezzasadna, gdy sąd odwoławczy prawidłowo ocenił dowody i nie naruszył przepisów postępowania ani nie pogorszył sytuacji oskarżonego.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 350/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r.,sprawy M. L.skazanego z art. 200 § 1 kk i inne kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 12 czerwca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 19 grudnia 2011 r., p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację obrońcy skazanego M. L. jako oczywiście bezzasadną;
2. obciąża skazanego M.L. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 r., zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 grudnia 2011 r., którym M. L. skazany został także za czyn zakwalifikowany z art.208 kk, w ten sposób, że zmienił opis czynu przypisanego temu oskarżonemu w pkt I wyroku Sądu Rejonowego, który zakwalifikował z art. 200 § 1 kk, przyjmując ten przepis za podstawę prawną wymierzonej przez Sąd Rejonowy kary pozbawienia wolności, natomiast w pozostałej części wyrok Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca i, „zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to”: 1) „art. 433 § 1 i 2 w zw. z art. 4, 5§ 2, 7, 167, 410, 424§ 1 pkt 1 kpk w zw. z art. 457 § 3 i 458 kpk polegającą na nierozważeniu wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym obrońcy oskarżonego”, 2) „art. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk w zw. z art. 433 § 2, 457 § 3 i 458 kpk poprzez konstrukcję uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, która nie wskazuje przekonujących powodów, jakimi kierował się Sąd odwoławczy wydając zaskarżone orzeczenie”, 3) „art. 440 w zw. z art. 366 § 1, 433 § 1 457 § 3 i 413 § 2 pkt 1 kpk poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszechstronnej kontroli zaskarżonego orzeczenia Sądu Rejonowego (niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów) w aspekcie braku zawarcia przez Sąd Rejonowy w wyroku skazującym dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu”, 4) „art. 413 § 2 pkt 1 kpk poprzez brak zawarcia w zaskarżonym wyroku skazującym dokładnego określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz na konstrukcji opisu czynu, która stoi w sprzeczności z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku”, 5) „art. 434 § 1 i 455 kpk polegającą na wydaniu orzeczenia reformatoryjnego na niekorzyść oskarżonego w sytuacji braku wniesienia na jego niekorzyść środka odwoławczego, jak również braku podstaw formalnych do wydania takiego rozstrzygnięcia, co skutkowało naruszeniem zakazu pogarszania sytuacji oskarżonego w wyniku środka odwoławczego na jego korzyść i wadliwym zastosowaniem art. 455 kpk”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w L., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego M.
L. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu arat. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. Bez wątpienia, sprawa ta była dowodowo trudna, w sytuacji, gdy zmienne i mało stanowcze były zeznania małoletniej pokrzywdzonej i wyjaśnienia podejrzanego a potem oskarżonego, który, w zasadzie, przyznawał się także do popełnienia czynu ostatecznie zakwalifikowanego z art. 200 § 1 kk. Dotyczyło to również zachowania stanowiącego „obcowanie płciowe” z małoletnią, ustalonego na podstawie stwierdzonych na ciele sprawcy śladów biologicznych i w oparciu o opinię biegłego.
Z tych trudności zdawały sobie sprawę Sądy obu instancji, co znalazło wyraz w uzasadnieniach ich orzeczeń, w których rozważona została i oceniona w sposób prawidłowy wartość procesowa wszystkich przeprowadzonych dowodów. Było to, z całą pewnością, również udziałem Sąd Okręgowego, który w uzasadnieniu swego orzeczenia przedstawił pełną argumentację przemawiającą za sformułowaną oceną poszczególnych dowodów, co także dotyczyło dowodu z opinii biegłego z zakresu badań genetycznych. Uzasadnienie to spełnia wymogi określone w art. 457 § 3 kpk, a więc, w żadnym wypadku nie można mówić o naruszeniu przez Sąd odwoławczy przepisów wskazanych w punkcie 1) i punkcie 2) kasacji.
Nie doszło również do naruszenia, także przez Sąd Okręgowy, przepisu art. 5 § 2 kpk, gdyż w sytuacji dowodowej tej sprawy nie zaistniały wątpliwości, do których mogłaby mieć zastosowanie reguła określona w tym przepisie. Sąd Okręgowy, także w tej sprawie, dokonał wszechstronnej kontroli instancyjnej, również ponad zarzuty apelacji, o czym jednoznacznie świadczy to, że zmienił wyrok Sądu Rejonowego, dostrzegając obrazę prawa, której nie zauważył obrońca. Z całą pewnością, o czym świadczy jednoznacznie treść uzasadnienia Sądu odwoławczego, nie doszło do naruszenia przez ten Sąd przepisu art. 440 kpk (punkt 3 i 4 kasacji), również jeżeli chodzi o poprawność opisu czynu przypisanego skazanemu.
Zachowanie określone przez Sąd Okręgowy w orzeczeniu tego Sądu wypełnia ustawowe znamiona przestępstwa określonego w art. 200 § 1 kk i pozostaje w pełnej zgodności z uzasadnieniem tego orzeczenia.Nie doszło również do naruszenia przez Sąd odwoławczy przepisów art. 434 § 1 kpk i art. 455 kpk, gdyż Sąd ten, zmieniając opis tego samego historycznie czynu nie orzekł na niekorzyść skazanego, a przyjmując jego kwalifikację tylko z art. 200 § 1 kk nie czynił tego na podstawie art. 455 kpk, który w tym wypadku nie mógł mieć w ogóle zastosowania.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.