Supreme Court suspended sentence execution and ordered police supervision for domestic violence defendant.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court suspended the execution of the lower court's prison sentence and imposed police supervision with restrictions on contact with victims. The defendant was convicted of domestic violence against two victims, including a minor, resulting in a two-and-a-half-year prison term. The Court ruled that the statutory provision allowing single-judge appellate hearings did not apply because the first-instance sentence exceeded five years, thereby mandating a three-judge panel for the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 29 § 1 k.p.k.; Art. 14fa ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19; Art. 11 § 3 k.k. - The provision permitting single-judge appellate hearings does not apply when the first-instance judgment imposes a prison sentence exceeding five years for a prohibited act.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 345/22 POSTANOWIENIE Dnia 6 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński w sprawie A. K. skazanego za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 207 § 1a k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 kwietnia 2023 r. z urzędu o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2022 r., sygn. akt IV Ka 1709/21, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II K 721/20 na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł:
1. wstrzymać wykonanie wobec A. K. wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2022 r., sygn. akt IV Ka 1709/21, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II K 721/20, 2. na podstawie art. 275 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 532 § 2 k.p.k. oddać tego skazanego pod dozór Policji z obowiązkiem zgłaszania się do organu dozorującego raz w tygodniu a nadto zakazać kontaktowania się z pokrzywdzonymi A. K.1. i A. Z. i zbliżania się do nich na odległość mniejszą niż 10m.
UZASADNIENIE
A.K. został oskarżony o to, że: w okresie od grudnia 2017 r., daty dokładnie nieustalonej do 26 stycznia 2020 r., w S., znęcał się fizycznie nad A. K.1. w ten sposób, że wszczynał awantury, podczas których wyzywał pokrzywdzoną słowami wulgarnymi i obelżywymi, upokarzał, popychał, szarpał za ubranie i włosy, wykręcał ręce, uderzał po twarzy oraz wbrew woli pokrzywdzonej, stosując wobec niej przemoc w postaci przytrzymywania rąk zmuszał do obcowania płciowego, a nadto znęcał się psychicznie nad pokrzywdzoną, izolując ją od rodziny i córek, ośmieszając możliwość korzystania z urządzeń gospodarstwa domowego, a także znęcał się fizycznie i psychicznie nad małoletnim A.
Z., nieporadnym ze względu na wiek, w ten sposób, że wyzywał go używając słów wulgarnych i obelżywych, upokarzał, utrudniał korzystanie z osobistych rzeczy, szarpał, popychał, czym działał na szkodę A. K. i A. Z. , tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 207 § 1a k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.Wyrokiem z dnia 9 lipca 2021 r., o sygn. akt II K 721/20, Sąd Rejonowy w Stargardzie:I.uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za przestępstwo to na podstawie art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;II.na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania oskarżonego od dnia 2.11.2020 r. godz. 12:10 do dnia 4.11.2020 r. godz. 11:30, przyjmując, że odpowiada 2 dniom pozbawienia wolności;III.na podstawie art. 4la § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego A.
K. zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych A. K.1 i A. Z. na okres 4 lat na odległość mniejszą niż 10 metrów oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonym A. Z. przez okres 4 lat;IV.na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonych kwoty po 2 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.Apelację od tego orzeczenia wniósł zarówno oskarżyciel publiczny, jak i obrońca. Prokurator zarzucił rażącą niewspółmierność (łagodność) orzeczonej wobec oskarżonego kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Obrońca oskarżonego A.
K. w złożonej apelacji sformułował zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego, mogących mieć wypływ na treść wyroku: - art. 5 § 2 k.p.k.; art. 7 k.p.k.; art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k.; art. 410 k.p.k.; art. 424 § 2 k.p.k., a także zarzut rażącej niewspółmierności kary.Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2022 r. o sygn. akt IV Ka 1709/21, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż w miejsce ustalenia, że oskarżony zmuszał pokrzywdzoną do obcowania płciowego ustalił, że co najmniej raz zmusił pokrzywdzoną do obcowania płciowego.
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. W dniu 1 lipca 2022 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanego, który zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. a także art. 457 § 3 k.p.k. W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w S. wniósł o jej oddalenie z uwagi na oczywistą bezzasadność. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III KK 345/22.W dniu 15 lutego 2023 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja Prokuratora Generalnego, który zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 29 § 1 k.p.k., polegające na rozpoznaniu apelacji prokuratora i obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II K 721/20 w składzie jednego sędziego, podczas gdy postępowanie przygotowawcze zakończono w formie śledztwa, a Sąd I instancji przypisał oskarżonemu popełnienie zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 207 § la k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., zagrożonego karą do 12 lat pozbawienia wolności, co obligowało Sąd odwoławczy do orzekania w składzie trzech sędziów i spowodowało zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III KK 72/23.Postanowieniem z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt III KK 72/23, połączono do wspólnego rozpoznania obydwie kasacje.W dniu 23 marca 2023 r. wpłynął wniosek konkubiny skazanego A. K. o wstrzymanie wykonania kary z uwagi na treść kasacji wywiedzionej przez Prokuratora Generalnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W kasacji Prokurator Generalny podniósł zarzut zaistnienia uchybienia należącego do kategorii bezwzględnych przyczyn odwoławczych, określonych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w postaci nienależytej obsady sądu odwoławczegoNa gruncie przedmiotowej sprawy już tylko pobieżna analiza zaskarżonego kasacją wyroku jednoznacznie wskazuje na zasadność zarzutu kasacji w wyżej omawianym zakresie, co powoduje potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonego nią wyroku. Sąd Okręgowy w Szczecinie rozpoznał bowiem apelacje stron w składzie jednego sędziego.
Jak słusznie wskazał Prokurator Generalny w wywiedzionej kasacji – „przepis art. 29 § 1 k.p.k. wprowadza zasadę kolegialnego orzekania sądu na rozprawie apelacyjnej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wyjątki od tej reguły wskazane są w art. 449 § 2 k.p.k., w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019.1694) oraz w art. 14fa ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COYID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021.2095 tj.. z dnia 2021.11.22).
Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów, jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia oraz w sprawach z oskarżenia prywatnego, sąd odwoławczy orzeka na rozprawie jednoosobowo, chyba że zaskarżone orzeczenie sąd pierwszej instancji wydał w innym składzie niż w składzie jednego sędziego. Stosownie natomiast do brzmienia art. 14fa ust. 1 powołanej ustawy z dnia 2 marca 2020 r. w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w okresie roku po ich odwołaniu w sprawach rozpoznawanych według przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica nie przekracza 5 lat, na rozprawie apelacyjnej sąd orzeka w składzie jednego sędziego, jeżeli w pierwszej instancji sąd orzekał w takim samym składzie.
Dla ustalenia składu sądu na rozprawie apelacyjnej w sprawach o czyny ścigane z oskarżenia publicznego znaczenie ma zatem to, w jakiej formie postępowanie przygotowawcze zostało zakończone, a nadto - w trakcie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w okresie roku po ich odwołaniu - także górna granica kary grożącej za przestępstwo, która, jeżeli przekracza 5 lat, obliguje Sąd odwoławczy do rozpoznania złożonych środków odwoławczych w składzie określonym w treści art. 29 § 1 k.p.k.”.Przekładając powyższe wywody na grunt sprawy niniejszej stwierdzić trzeba, że postępowanie przygotowawcze prowadzone było w formie śledztwa, zakończonego aktem oskarżenia przeciwko A.
K. z zarzuceniem mu czynu z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 207 § 1a k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w Stargardzie wyrokiem z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt 721/20, skazał go na podstawie art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k., tj. przepisu o ustawowym zagrożeniu kara pozbawienia wolności od 2 do 12 lat. Wobec tego rację ma skarżący argumentując, że nie było podstaw do odstąpienia od reguły wyrażonej w art. 29 § 1 k.p.k., przewidującej rozpoznanie apelacji w składzie trzech sędziów.
Trafny jest bowiem pogląd zaprezentowany w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2022 r. I KZP 15/21, iż: „ Art. 14fa ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.) dodanego przez art. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1023) nie stosuje się w przypadku, gdy w wyroku skazującym sądu pierwszej instancji przypisano oskarżonemu czyn spełniający znamiona typu czynu zabronionego zagrożonego karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat”.Wobec powyższego Sąd Najwyższy wstrzymał wykonanie wyroku wydanego wobec A.
K. . Natomiast, mając na uwadze charakter czynów, za które A. K. został skazany, należało, wstrzymując wykonanie wobec niego zaskarżonego kasacją wyroku, orzec jak w pkt.2 postanowienia.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [SOP][ms]