Supreme Court dismisses criminal appeal as obviously groundless for failing to prove procedural error in appellate court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued the appellate court acted partially on its own and ignored procedural rights, but the court found no such error. The court ruled that the appellate court properly addressed the appeal's arguments, and the defendant's vague complaints about the first instance trial did not constitute a valid ground for cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k.: A cassation appeal is admissible only if it alleges a flagrant violation of law that could have changed the judgment; general complaints about the first instance proceedings or insufficiently detailed objections to the appellate court's reasoning do not constitute a flagrant violation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 343/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie S. S.skazanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zb. z art. 157 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 24 października 2013 r.,kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 14 maja 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.z dnia 18 grudnia 2012 r., oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIES. S. był oskarżony o przestępstwo z art. 13 § 1 w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k., ale wyrokiem Sądu Okręgowego w S. został uznany winnym przestępstwa zakwalifikowanego z art. 13 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zb. z art. 157 § 2 k.k. i skazany za nie na karę 3 lat pozbawienia wolności, z orzeczeniem na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie 5.000 zł. Od wyroku tego apelowali zarówno prokurator i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego na niekorzyść oskarżonego, jak i obrońca na jego korzyść.
Ten ostatni podniósł naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 4, 5 § 2, art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Po rozpoznaniu tych apelacji, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając wszystkie te środki odwoławcze za oczywiście bezzasadne. W kasacji wywiedzionej od tego wyroku, obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez stronnicze podejście Sądu Apelacyjnego, pomijające korzystne dla oskarżonego okoliczności i nieuwzględnienie zasadnych wniosków apelacji o zmianę lub uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji, wydanego z obrazą art. 5 § 2, art. 7, art. 410 i 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., a także oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczym materiale dowodowym.
Wywodząc w ten sposób, wniósł on o uchylenie obu wydanych w tej sprawie wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznana w pierwszej instancji. W odpowiedzi na tę kasację, prokurator Prokuratury Apelacyjnej wystąpił o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja ta jest rzeczywiście bezzasadna i to w stopniu oczywistym, stąd rozpoznanie jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Jej autorowi należy przypomnieć, choć jest podmiotem fachowym i powinien to wiedzieć, że kasacja – jako nadzwyczajny środek zaskarżenia - służy od wyroku sądu odwoławczego.
Ma zatem podnosić konkretne zarzuty i to wyłącznie odnośnie obrazy prawa zaistniałej przed tym sądem, a przy tym jej przedmiotem może być jedynie rażąca, a nie jakakolwiek, obraza prawa i to mogąca mieć istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na treść orzeczenia. Chodzi zatem o taką obrazę prawa, której gdyby nie było, orzeczenie mogłoby być inne. Tymczasem w skardze tej, skarżący zarzuca Sądowi Apelacyjnemu ogólnie stronniczość przez to, że nie uwzględnił on apelacji i nie uchylił wyroku Sądu meriti. Należy w związku z tym zwrócić uwagę skarżącemu, że przywoływane przez niego, jako jakoby obrażone, przepisy art. 5 § 2, art. 7, art.410 i 424 k.p.k., dotyczą, jak wiadomo, orzekania przez Sąd pierwszej instancji, to tam bowiem przeprowadzane jest pełne postępowanie dowodowe, dochodzi do oceny przeprowadzanych dowodów i dokonywania w oparciu o nie ustaleń faktycznych.
Zadaniem zaś Sądu odwoławczego jest jedynie kontrola zaskarżonego orzeczenia i ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w środku odwoławczym, a wymogi stawiane temu wyrokowi i jego uzasadnieniu normowane są przez inne przepisy, niż przywoływane przez autora kasacji. W skardze tej nie podniesiono zaś, aby Sąd odwoławczy, czy to w ogóle nie odniósł się do jakiegoś z zarzutów apelacji, a więc obraził art. 433 § 2 k.p.k., czy też uczynił to w sposób niewłaściwy, z naruszeniem art. 457 § 3 k.p.k. I rzeczywiście analiza uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego wskazuje, że wyraźnie ustosunkował się on do poszczególnych zarzutów środka odwoławczego obrońcy oskarżonego (k. 449-451v), tyle tylko, że w sposób niezadowalający skarżącego.
Tym samym nie doszło do obrazy prawa procesowego w instancji odwoławczej, a w kasacji kontestuje się jedynie niepodzielenie przez Sąd Apelacyjny zarzutów środka odwoławczego. Powyższe dowodzi oczywistej bezzasadności kasacji, a w związku z takim jej charakterem, oddalając tę skargę, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 636 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k., obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. Mając zaś na uwadze sposób formułowania zarzutów tej skargi, zdecydowano o sporządzeniu z urzędu uzasadnienia tego orzeczenia.Z tych wszystkich względów rozstrzygnięto jak na wstępie.