Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 323/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless and orders state to pay defense lawyer costs.

Numero d'incarto III KK 323/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ruling that the lower appellate court conducted a proper review of facts and law. The defense argued for a retrial based on alleged procedural errors and factual mistakes regarding witness testimony and drug trafficking quantities. The court rejected these claims, noting the appellate court's thorough analysis and logical reasoning met the required standards of judicial review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless when the appellate court's review of facts and law was conducted properly and logically, without any need for further examination.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal appellate court review judicial standard of review defense costs allocation drug trafficking conviction ne bis in idem principle motivi di cassazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k., przez dokonanie powierzchownej analizy zarzutów apelacji obrońcy.W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) i wyroku Sądu Okręgowego w O.
§ 4 and § 17 ust. 3 pkt 2 of the Ministry of Justice Regulation of 3 October 2016 on the bearing of costs of unpaid legal aid
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 323/17 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 4 § 1 k.k
z art. 4 § 1 k.k., za co skazał go na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, oraz czynu z art.
art. 11 § 2 k.k
art. 12 k.k
Na s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny kwestię tę poprawnie rozważył, a wnioski poparł argumentacją.
art. 258 § 1 k.k
II AKa (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że 1) uchylił orzeczenie o karze łącznej, 2) czyn przypisany w pkt I wyroku Sądu Okręgowego zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k
4 § 1 kk i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 323/17 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy D.O., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. II AKa (…) zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. II K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. na podstawie § 4 i § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.

U. z 2016 r., poz. 1741) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokat M.K., Kancelaria Adwokacka w B., kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% podatku VAT, jako obrońcy z urzędu wyznaczonemu w postępowaniu kasacyjnym za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. II K (…), uznał D.A.O. za winnego popełnienia czynu z art. 258 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za co skazał go na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, oraz czynu z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za co skazał go na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł; w miejsce tych kar jednostkowych wymierzył karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, orzekł przepadek korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa w kwocie 250.000 zł. i nawiązkę w kwocie 2.000 zł.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 27 stycznia 2017 r., w sprawie o sygn.

II AKa (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że 1) uchylił orzeczenie o karze łącznej, 2) czyn przypisany w pkt I wyroku Sądu Okręgowego zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy z 10 września 1999 r. w zw. z art. 4 § 1 kk i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne w zakresie tego czynu umorzył, a kosztami procesu w tej części obciążył Skarb Państwa, 3) w opisie czynu przypisanego w pkt II wyroku Sądu Okręgowego po słowach „którą to amfetaminę następnie wprowadził do obrotu” dodaje:

„z wyłączeniem zachowania z bliżej nieustalonego dnia 2003 r. polegającego na wprowadzeniu do obrotu 5 kilogramów amfetaminy” 4) złagodził orzeczoną karę pozbawienia wolności do 4 lat;

5) wysokość orzeczonego przepadku korzyści majątkowej z popełnienia przestępstwa ustalił na 50.000 zł. W pozostałym zakresie wyrok utrzymano w mocy.Kasację od powyższego orzeczenia wniosła obrońca oskarżonego, podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie:1. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., polegające na wydaniu prawomocnego wyroku skazującego, pomimo iż wobec skazanego zapadł wyrok skazujący w sprawie XII K (…) Sądu Okręgowego w W., obejmujący uznanie jego winy i sprawstwa w zakresie tożsamych czynów;2. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 392 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 394 § 2 k.p.k., poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach środka odwoławczego, co skutkowało zaaprobowaniem wady, jaką był dotknięty wyrok Sądu I instancji, wyrażającej się w nieprawidłowym ujawnieniu bez odczytywania zeznań świadków, pomimo, że przeprowadzenie tych dowodów było niezbędne,3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k., poprzez przekroczenie przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w bezkrytycznym zaakceptowaniu dowolnej analizy zebranego przez Sąd materiału dowodowego, noszącego znamiona rażącej dowolności w ocenie waloru dowodowego z zeznań świadków, czego konsekwencją było przyjęcie, iż oskarżony kierował wykonaniem czynów zabronionych,4. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., przez dokonanie powierzchownej analizy zarzutów apelacji obrońcy.W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) i wyroku Sądu Okręgowego w O. w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu, który uzasadniał jej rozpoznanie na posiedzeniu wyznaczonym na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.

Zacząć należy od stwierdzenia, że zarzuty zawarte w pkt 1 i 3 kasacji są powtórzeniem zarzutów zawartych uprzednio w apelacji obrońcy, co oznacza, że dotyczą one uchybień, które obrońca stawia rozstrzygnięciu Sądu Okręgowego. Takie sformułowanie kasacji kłóci się z istotą tego nadzwyczajnego środka odwoławczego, który służy kontroli postępowania odwoławczego, a zatem można w nim podnosić błędy popełnione w postępowaniu drugoinstancyjnym. W takim stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie ma wątpliwości, że niniejsza kasacja jest niedopuszczalną próbą powielenia kontroli instancyjnej, która w postępowaniu odwoławczym nie dała rezultatów korzystnych dla obrony.

I tak, kwestia powagi rzeczy osądzonej wynikającej rzekomo z rozstrzygnięcia w sprawie XII K (…) Sądu Okręgowego w W., została podniesiona w pkt 2 tiret drugie apelacji. Co do tego, że Sąd Apelacyjny wnikliwie tę kwestię zbadał, nie można mieć wątpliwości, skoro skutkowało to korektą wyroku Sądu Okręgowego w zakresie jego pkt II. Co ważne, rozważania zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego nie pozostawiają wątpliwości, że również w stosunku do wyroku z pkt I wyroku SO, rozważania te były poprawne, logiczne i przekonujące, zaś Sąd Najwyższy nie widzi powodów by kwestionować jakość kontroli odwoławczej w tym zakresie.Co do zaakceptowania przez Sąd Apelacyjny analizy i oceny dowodów, w szczególności z zeznań W.

S. i wyjaśnień skazanego D.O., przeprowadzonej przez Sąd meriti, brak podstaw do kwestionowania prawidłowości postępowania Sądu Apelacyjnego. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 14-17) Sąd ten przedstawił swój tok rozumowania, który doprowadził do akceptacji postępowania i wniosków Sądu Okręgowego. Wskazywano tam powody, dla których wniosek o wiarygodności zeznań W. S. był poprawny. Wskazano też przyczyny, dlaczego nie można było przyjąć linii obrony przedstawionej w wyjaśnieniach skazanego. Jakość tych rozważań, ich wnikliwość i logiczna, przekonująca argumentacja, wskazują, że kontrola odwoławcza była w tym zakresie przeprowadzona należycie.

Jeśli chodzi o zawarty w pkt 1b apelacji zarzut dotyczący ujawnienia zeznań świadków W.S., R.K. i W.P., także on okazał się oczywiście niezasadny. Na s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny kwestię tę poprawnie rozważył, a wnioski poparł argumentacją. Słusznie wskazano tam, że ujawnienie tych dowodów nie było sprzeczne z wytycznymi Sądu Apelacyjnego (z poprzedniego rozpoznania sprawy), lecz przeciwnie, sytuacja taka została wyraźnie dopuszczona w ramach tych wytycznych. Trudno dopatrzyć się w postępowaniu Sądu Okręgowego naruszenia prawa, a zatem nie może dziwić, że zostało ono zaakceptowane w kontroli odwoławczej.

Co się zaś tyczy rzekomo powierzchownej analizy zarzutu apelacji dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych, trzeba zauważyć, że apelacja zawierała tylko jeden zarzut idący w tym kierunku, tj. zarzut w pkt 2 tiret pierwsze apelacji (zarzut w pkt 2 tiret drugie był w istocie zarzutem naruszenia prawa procesowego, gdyż dotyczył kwestii ne bis in idem). Zważywszy, że zarzut ten został sformułowany zupełnie ogólnikowo, bez wskazania, jakie konkretnie błędne ustalenia powziął Sąd Okręgowy, a ograniczał się do generalnego zakwestionowania sprawstwa przypisanych skazanemu czynów, nie może dziwić, że w rozważaniach Sądu Apelacyjnego nie poświęcono tym sprawom wiele uwagi.

Niemniej analizy zawarte na s. 13-17, przekonują Sąd Najwyższy, że kwestia poprawności ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie przez Sąd Okręgowy była w kręgu badania Sądu Apelacyjnego i także w tym względzie kontrola instancyjna była poprawna, zgodna ze standardami art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.