Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding ne bis in idem violation after prior criminal judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that a prior final judgment in a different proceeding barred further prosecution for the same act, citing Article 439 § 1 point 8 of the Criminal Procedure Code. The court rejected this, ruling that the ne bis in idem principle only applies when a prior criminal proceeding has been conclusively terminated, not when a non-criminal procedure ended.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.: The prohibition of ne bis in idem applies exclusively to situations where a prior criminal proceeding has been conclusively terminated; a final conclusion of a non-criminal proceeding does not constitute a bar to subsequent criminal prosecution for the same act.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 32/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 czerwca 2017 r., sprawy B. Ż.skazanego z art. 222 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt V Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w Ś. z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w L. z siedzibą w Ś. uznał B. Ż. winnym popełnienia czynu wypełniającego dyspozycję art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i przy zastosowaniu art. 37 a k.k. w zw. z art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego B.
Ż. na rzecz pokrzywdzonego T. K. kwotę 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z ustawowymi odsetkami od dnia 29 kwietnia 2016r.Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca skazanego zaskarżając powyższy wyrok w całości Wyrokiem z dnia 14 października 2016 r. Sąd Okręgowy w L. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie w zakresie zasądzonych odsetek, zaś w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od powyższego wyroku kasację wywiódł obrońca skazanego zarzucając rażącą i mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę przepisów postępowania a mianowicie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. poprzez wydanie ponowne orzeczenia w zakresie zdarzenia, które zostało już prawomocnie osądzone wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015r. w sprawie III W (…).W konkluzji kasacji wniósł on o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w L. i utrzymanego nim wyroku Sądu Rejonowego w L. i umorzenie postępowania karnego prowadzonego wobec skazanego.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w L. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Zauważyć trzeba, że kwestia stanowiąca istotę zarzutu kasacyjnego była przedmiotem rozważań Sądu odwoławczego, czemu dano wyraz w pisemnych motywach skarżonego wyroku.
Przedstawionej tam argumentacji, trudno byłoby odmawiać słuszności. Wystarczy zatem ponownie stwierdzić, że okoliczność podnoszona przez obrońcę – skazanie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie III W (…) nie uprawnia do przyjęcia, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone, a tym samym nie powoduje powstania w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej.Skazanie B. Ż. za wykroczenie nie stanowiło okoliczności wyłączającej ściganie w ramach postępowania karnego, albowiem jego zachowanie wyczerpało jednocześnie znamiona kilku przestępstw oraz znamiona wykroczenia.Wykładnia językowa przepisu art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. nie pozostawia wątpliwości, że zakaz ne bis in idem, czyli zakaz prowadzenia kolejnego postępowania w tej samej sprawie i przeciwko tej samej osobie po prawomocnym jej zakończeniu dotyczy tylko sytuacji prawomocnego zakończenia postępowania karnego.
Sąd Najwyższy podziela tym samym utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, który został wyrażony w postanowieniu z dnia 29 stycznia 2004 r., I KZP 40/03, gdzie wskazano, że skoro niedopuszczalność ponownego postępowania zachodzi tylko wówczas, gdy - przy zachowaniu tożsamości osoby i czynu - uprzednie "postępowanie karne” zakończone zostało prawomocnie, to wcześniejsze zakończenie innego postępowania niż postępowanie karne, choćby co do tego samego czynu tej samej osoby, nie powoduje stanu rzeczy osądzonej (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.).Mając na uwadze powyższe argumenty należało rozstrzygnąć jak w części dyspozytywnej postanowienia.