Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 319/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as groundless, upholding acquittal on domestic peace charge and minor injury charge due to low social harm.

Numero d'incarto III KK 319/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the private prosecutor to bear the costs. The lower courts acquitted the defendant of the domestic peace charge because the victim lacked the right to order his departure, and they dropped the minor injury charge due to negligible social harm. The Supreme Court affirmed that cassation cannot re-evaluate facts or challenge first-instance findings, noting the appeal's arguments were procedurally inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: Cassation proceedings are extraordinary remedies that cannot be used to challenge factual findings or to re-evaluate evidence already accepted by the appellate court.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation procedure domestic peace violation negligible social harm private prosecutor costs factual findings review azione penale privata trascuranza degli obblighi di mantenimento reato di poca entità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
IV Ka 1208/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania, tj.:1.„art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez wynikający z niedostrzeżenia istoty zarzutów apelacji wywiedzionej imieniem oskarżycielki posiłkowej brak ustosunkowania się w uzasadnieniu orzeczenia Sądu II instancji do zarzutu odnoszącego się do błędnych ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego w kontekście tego, że J.
Art. 636 § 1 k.p.k.
§ 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
§ 11 ust. 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
§ 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
2 pkt 6 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
art. 535 § 3 k.p.k
III KK 319/25 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 157 § 2 k.k
P., oskarżonego o popełnienie przestępstw z art. 157 § 2 k.k.
art. 193 k.k
o przestępstwo z art. 193 k.k.
art. 414 § 1 k.p.k
akt II K 238/231.na podstawie art. 414 § 1 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 319/25 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy P. P., oskarżonego o popełnienie przestępstw z art. 157 § 2 k.k. i innych, z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej J. M., od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie, z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt IV Ka 1208/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Wadowicach, z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II K 238/23 postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć oskarżycielkę posiłkową J. M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego;

3. zasądzić od oskarżycielki posiłkowej na rzecz P. P. kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów obrony z wyboru w postępowaniu kasacyjnym przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

P. P. został oskarżony to, że:1.„w dniu 30 grudnia 2022 roku w miejscowości W., woj. […] wszedł do nieruchomości J. M., która posiada dożywotnią osobistą służebność domu zlokalizowanego w miejscowości W., os. […] i wbrew żądaniu jako osoby uprawnionej nie opuścił przedmiotowej nieruchomości, tj. o przestępstwo z art. 193 k.k. oraz to, że:2.w dniu 30 grudnia 2020 roku w miejscowości W. woj. […], poprzez popychanie oraz zadanie uderzenia w żebra spowodował u J. M. obrażenia w postaci stłuczenia klatki piersiowej, okolica lewych żeber z miejscową bolesnością, stłuczenie powłok brzucha z obecnością krwiaka powłok w trakcie hemolizy oraz krwiaki ramienia lewego w fazie hemolizy, które naruszyły czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż siedem dni, tj. o przestępstwo z art. 157 § 2 k.k.”Sąd Rejonowy w Wadowicach wyrokiem z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II K 238/231.na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k. uniewinnił P. P. od popełniania czynu zarzucanego mu w punkcie pierwszym aktu oskarżenia, 2.na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 3 k.p.k. umorzył postępowanie wobec P. P. o czyn zarzucany mu w punkcie drugim aktu oskarżenia z art. 157 § 2 k.k. wobec stwierdzenia, że jego społeczna szkodliwość jest znikoma.Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej J.

M., Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt. IV Ka 1208/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania, tj.:1.„art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez wynikający z niedostrzeżenia istoty zarzutów apelacji wywiedzionej imieniem oskarżycielki posiłkowej brak ustosunkowania się w uzasadnieniu orzeczenia Sądu II instancji do zarzutu odnoszącego się do błędnych ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego w kontekście tego, że J.

M. nie była osobą uprawnioną do wydania oskarżonemu polecenia opuszczenia domu, co skutkowało przyjęciem przez Sąd Rejonowy, że P. P. nie zrealizował znamion występku z art. 193 k.k. oraz wadliwe przyjęcie, iż ww. zarzut apelacji jest nieprawidłowy, bowiem apelujący de facto kwestionuje niezastosowanie art. 193 § 1 k.k., a zatem obrazę prawa materialnego a nie błąd dokonanych w sprawie ustaleń stanu faktycznego,2.art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez naruszenie zasad obiektywizmu, przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i dowolną ocenę materiału dowodowego przez Sądy obu instancji, a zwłaszcza zbagatelizowanie długotrwałego konfliktu rodzinnego pomiędzy stronami eskalowanego i w istocie wywołanego przez P. P., nadto faktu, iż w dacie zdarzenia nie zostało nawet zainicjowane postępowanie spadkowe po zmarłej A.

P., która przed śmiercią sygnalizowała, iż jej wolą jest, aby oskarżony nie przebywał w domu zajmowanym przez zmarłą wspólnie z dziećmi i rodzicami;3.art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. poprzez uznanie za prawidłowe rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie umorzenia postępowania w sytuacji, kiedy społeczna szkodliwość czynu oskarżonego była wyższa niż znikoma, nadto okoliczności jego popełnienia - fakt skierowania agresji wobec osoby starszej, nadto byłego członka rodziny, każą oceniać je jako karygodne”.Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz oskarżycielki posiłkowej kosztów postępowania kasacyjnego, a to wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w toku postępowania przed Sądem Najwyższym według norm prawem przepisanych.Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wadowicach oraz obrońca P. P. w pisemnych odpowiedziach na kasację wnieśli o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

Nadto obrońca wniósł o zasądzenie od oskarżycielki posiłkowej na rzecz oskarżonego kosztów zastępstwa adwokackiego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej jest oczywiście bezzasadna.Odnosząc się do zarzut podniesionego w punkcie 1. kasacji to należy stwierdzić, że brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że Sąd Okręgowy w Krakowie wydając zaskarżony wyrok dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 433 § 2 k.k. i art. 457 § 3 k.p.k. i to w takim stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia.

W toku kontroli odwoławczej rozpoznano oba zarzuty apelacyjne, a więc obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych, a Sąd w uzasadnieniu podał czym kierował się wydając zaskarżone kasacją orzeczenie oraz dlaczego zarzuty i wnioski sformułowane w apelacji uznał za niezasadne. Przede wszystkim Sąd odwoławczy zaakceptował ocenę dowodów prowadzącą do poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego i skoro uznał je za prawidłowe, to słusznie nie dopatrzył się w zachowaniu oskarżonego znamion występku z art. 193 k.k., tzw. naruszenia miru domowego.

Prawidłowo zaakceptował ustalenie Sądu I instancji, że P. P. miał prawo wejść na II piętro domu zajmowanego na I piętrze przez pokrzywdzoną i jej męża. J. M. przysługuje służebność osobista mieszkania znajdującego się na I piętrze, natomiast cały dom stanowi własność dzieci oskarżonego, który tego dnia był umówiony z synem O. po odbiór dokumentów. Oskarżycielka posiłkowa nie była więc uprawniona do wydawania poleceń oskarżonemu opuszczenia pomieszczeń, w których się znajdował. Obrońca nie podważył natomiast w kasacji stanowiska Sądu odwoławczego w tym zakresie.

Sąd odwoławczy odniósł się również do zarzutów apelacyjnych (pkt 1c) i 2) w zakresie czynu z punktu 2. aktu oskarżenia z art. 157 § 2 k.k. wskazując, że nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania oceny społecznej szkodliwości tego czynu i przyjęcia przez Sąd I instancji, że jest ona znikoma, a zatem nie stanowi ten czyn przestępstwa. Sąd odwoławczy podkreślił, że P. P. został sprowokowany przez J. M., spowodował u niej niewielkie obrażenia ciała, wskazując równocześnie na rodzinny charakter konfliktu. Sąd Najwyższy zauważa, że w istocie w zakresie tego czynu, co do którego zostało umorzone postępowanie na mocy art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w kasacji nie został sformułowany żaden zarzut, który winien podlegać rozpoznaniu na etapie postępowania kasacyjnego, a więc należy poprzestać na tych stwierdzeniach.

Przypomnieć bowiem należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego. W tej sprawie, skoro Sąd Okręgowy w Krakowie utrzymał w mocy orzeczenie sądu I instancji, to też nie mógł naruszyć przepisów postępowania karnego wskazanych w zarzucie 2. Kasacji, bo ich nie stosował. Zarzut ten jest więc skierowany przeciwko orzeczeniu Sądu Rejonowego w Wadowicach, podobnie jak zarzut 3. Kasacji, którego treść wskazuje, iż w istocie jest to polemika kwestionująca ustalenia faktyczne, co również nie jest dopuszczalne w kasacji.Rozstrzygnięcie o kosztach oparto o art. 636 § 1 k.p.k.W niniejszej sprawie obrońca oskarżonego, w ramach jego obrony na etapie postępowania kasacyjnego, sporządził odpowiedź na kasację, a więc wykonał czynność procesową, za którą należy się oskarżonemu zwrot kosztów w wysokości 300 zł.

Kwota ta, zgodnie z § 12 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 2 pkt 6 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1800 ze zm.), stanowi 25 % stawki minimalnej przewidzianej za obronę w sprawie, w której ta czynność ma być dokonana, a więc od kwoty 1200 zł. Zauważyć należy, że sporządzenie odpowiedzi na kasację nie zostało bezpośrednio określone w rozporządzeniu i dlatego należało wysokość stawki należnej za tą czynność ustalić w oparciu o stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. [J.J.][r.g.] ‎