Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 315/13 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit regarding procedural violations and evidence assessment.

Numero d'incarto III KK 315/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claims of procedural violations and evidence errors. The defense argued that the appellate court failed to properly evaluate the defense's appeal, ignored the necessity of showing the victim's image, and relied on unreliable witness testimony despite contradictions. The court found the appellate court's reasoning sufficiently detailed and logical, noting that the defense's arguments regarding the victim's credibility were consistent with the dismissal of the defendant's alibi.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a criminal appeal as obviously unfounded when the appellate court's reasoning is adequate, the evidence assessment is logical, and the defense's arguments do not constitute a clear violation of procedural law or require retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal obviously unfounded procedural violation evidence assessment retrial standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
B., ponieważ nie rzutowało to na zakres odpowiedzialności skazanego,4.art. 433 § 2 w zw.
Art. 366 § 1 k.p.k.
Art. 167 k.p.k.
366 § 1 i art. 167 k.p.k. poprzez nienależyte przeprowadzenie kontroli odwoławczej polegającej na przyjęciu, że całokształt materiału dowodowego znajduje się w aktach sprawy i nie wymaga uzupełnienia, 3.art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez ograniczenie rozpoznania środka odwoławczego do rozważenia zarzutów apelacyjnych w sposób pobieżny, bez odniesienia się do pełnej ich treści, a mianowicie przez lakoniczne stwierdzenie, że w sprawie nie było niezbędne przeprowadzania okazania wizerunku M.
Art. 7 k.p.k.
z art. 7 k.p.k. poprzez nienależyte przeprowadzenie kontroli odwoławczej polegającej na nie stwierdzeniu naruszenia art.
Art. 433 § 1 k.p.k.
Ponadto, z ostrożności procesowej, zarzucono rażące naruszenie prawa, a to art. 433 § 1 k.p.k. i art.
Art. 440 k.p.k.
Ponadto zauważyć trzeba, że stosowanie przepisu art. 440 k.p.k. jest pozostawione uznaniu sądu odwoławczego i ograniczone jest do sytuacji, w których uzna on, że utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku byłoby rażąco niesprawiedliwe.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 315/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 64 § 1 k.k
art. 433 § 2 k.p.k
B., ponieważ nie rzutowało to na zakres odpowiedzialności skazanego,4.art. 433 § 2 w zw.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 315/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy Ł. B., skazanego z art. 280 § 1 w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 26 kwietnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 10 grudnia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego Ł.

B. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:1.art. 433 § 2 k.p.k., polegające na nierozważeniu w ogóle przez Sąd odwoławczy apelacji obrońcy w zakresie zarzutu w pkt 1b apelacji,2.art. 433 § 2 w zw. z art. 366 § 1 i art. 167 k.p.k. poprzez nienależyte przeprowadzenie kontroli odwoławczej polegającej na przyjęciu, że całokształt materiału dowodowego znajduje się w aktach sprawy i nie wymaga uzupełnienia, 3.art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez ograniczenie rozpoznania środka odwoławczego do rozważenia zarzutów apelacyjnych w sposób pobieżny, bez odniesienia się do pełnej ich treści, a mianowicie przez lakoniczne stwierdzenie, że w sprawie nie było niezbędne przeprowadzania okazania wizerunku M.

B., ponieważ nie rzutowało to na zakres odpowiedzialności skazanego,4.art. 433 § 2 w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nienależyte przeprowadzenie kontroli odwoławczej polegającej na nie stwierdzeniu naruszenia art. 7 k.p.k., polegającego na uznaniu za w pełni wiarygodne zeznań świadka R. K., mimo że świadek podawał różne wersje zdarzenia, motywy sprawców, zachowania skazanego oraz innych okoliczności. Ponadto, z ostrożności procesowej, zarzucono rażące naruszenie prawa, a to art. 433 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k. poprze niedokonanie należytej kontroli odwoławczej i utrzymanie w mocy wyroku rażąco niesprawiedliwego, wydanego w wyniku błędnego przyjęcia, że skazany swoim zamiarem obejmował przywłaszczenie na szkodę pokrzywdzonego portfela z zawartością pieniędzy w kwocie nie mniejszej niż 1000 zł.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacji okazały się być bezzasadne w stopniu oczywistym. Zacząć należy od zarzutu w pkt II kasacji, który jest całkowicie chybiony. Dokumentacja, o którą chodzi skarżącemu została ujawniona już toku poprzedniego postępowania odwoławczego, na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. i w ponownym rozpoznaniu była w dyspozycji Sądów obu instancji. Co do zarzutu w pkt III kasacji, dotyczącego nierzetelnego rozważenia zarzutu apelacji dotyczącego zaniechania okazania wizerunku M.

B., Sąd odwoławczy analizował tę kwestię na s. 4 uzasadnienia wyroku i trafnie tam wskazał, że rozpoznanie tejże osoby przez pokrzywdzonego nie mogło mieć żadnego wpływu na ustalenia co do sprawstwa skazanego – nawet w razie ustalenia, że M. B. jest jednym z nieustalonych dotąd współsprawców dokonanego na pokrzywdzonym rozboju, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie mogło to skutkować uniewinnieniem skazanego. Jeśli chodzi o zarzuty w pkt I i IV kasacji, Sąd odwoławczy poświęcił wiele uwagi dokonanej przez Sąd Rejonowy ocenie wiarygodności dwóch kluczowych w sprawie dowodów, przedstawiających dwie przeciwstawne wersje zdarzenia, tj. wyjaśnieniom skazanego i zeznaniom pokrzywdzonego.

Rozważania dotyczącego tej kwestii zawarto na s. 6-9 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, gdzie znaleźć można rozważania dotyczące wpływu stanu nietrzeźwości na wiarygodność pokrzywdzonego, faktycznej zdolności do obserwowania zachowania sprawców, rzekomych sprzeczności w przedstawianych przez pokrzywdzonego wersjach zdarzenia. W ocenie Sadu Najwyższego, rozważania te są dostatecznie wnikliwe, szczegółowe, rzeczowe i logiczne, wsparte konkretną argumentacją odnoszącą się do realiów sprawy. Jakkolwiek Sąd Okręgowy, skupiając się na analizie wiarygodności pokrzywdzonego i tego dotyczącej argumentacji, zmarginalizował rozważania dotyczące dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny wyjaśnień skazanego, to zdaniem Sądu Najwyższego w realiach niniejszej sprawy nie narusza to standardu rzetelnej kontroli odwoławczej.

Wszak argumenty przemawiające za wiarygodnością zeznań pokrzywdzonego zarazem są argumentami uzasadniającymi zasadność uznania wyjaśnień skazanego za niewiarygodne. Co do zarzutu w pkt V kasacji, także on jest oczywiście bezzasadny. Przede wszystkim dotyczy on ustalenia co do elementu strony podmiotowej przypisanego skazanemu zachowania, tj. zamiaru zaboru portfela pokrzywdzonego z pieniędzmi w kwocie nie mniejszej niż 1000 zł. Zarzut ten tylko pozornie odnosi się do postępowania Sądu odwoławczego, zmierza bowiem do weryfikacji ustalań faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne.

Ponadto zauważyć trzeba, że stosowanie przepisu art. 440 k.p.k. jest pozostawione uznaniu sądu odwoławczego i ograniczone jest do sytuacji, w których uzna on, że utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku byłoby rażąco niesprawiedliwe. Skoro Sąd Okręgowy w ramach swego uznania nie doszedł do przekonania o konieczności zastosowania wspomnianego przepisu, to oczywiście nie można czynić z tego faktu zarzutu rażącego naruszenia procesowego. Z tych powodów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.