Supreme Court quashes criminal verdict due to judge's lack of impartiality from signing support lists for other judges.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's criminal verdict against J.H. for fire safety violations, finding the presiding judge lacked impartiality. The defense argued that the judge's act of signing support lists for other candidates in the Judicial Council elections compromised his neutrality. The court agreed, ruling that an objective observer could doubt the judge's impartiality, thus constituting a valid ground for cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 17 ust. 1 k.k.; Art. 436 k.p.k.: A judge who signs support lists for other candidates in judicial elections violates the principle of impartiality, rendering any verdict rendered by them voidable.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 314/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący)SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)SSN Marek PietruszyńskiProtokolant Kamila Zacharz przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiegow sprawie J.H.skazanego z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. i in.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r.,kasacji wniesionej przez obrońcę oraz Prokuratora Generalnego na niekorzyść, od wyroku Sądu Okręgowego w Przemyśluz dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II Ka 133/24,zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Przemyśluz dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 374/19, 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Przemyślu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;
2. zwraca J.H. uiszczoną opłatę od kasacji w kwocie 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) zł. Małgorzata Gierszon Michał Laskowski Marek Pietruszyński
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 374/19, Sąd Rejonowy w Przemyślu uznał oskarżonego J.H. za winnego tego, że:I. w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2014 r. do dnia 29 grudnia 2015 r. w P. działając nieumyślnie, prowadząc działalność gospodarczą i będąc najemcą hali [...] znajdującej się w budynku przy ulicy [...] w P., oddanej mu w najem na podstawie umowy z dnia 28 stycznia 2011 r. o nr [...] i mocą której w § 6 pkt 4 przyjął na siebie obowiązek przestrzegania prawa budowlanego oraz przepisów przeciwpożarowych, naruszył ciążące na nim obowiązki wynikające z art. 4 ust. 1a w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2022 r., poz. 2057) oraz § 4 ust. 1 pkt 2 i § 34 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2023 r., poz. 822), poprzez utrzymywanie nieprawidłowego stanu urządzeń grzewczo-kominowych, pieca olejowego połączonego prowizorycznie z beczką-trociakiem oraz nieprawidłowego odprowadzenia spalin z pieca olejowego, jak również jako pracodawca nie przeprowadził szczegółowego, sformalizowanego szkolenia pracowników i osób zatrudnionych na podstawie umów zlecenia, tj.
G.K., R.C., M.J. i E.C. z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej, nie wydał szczegółowych wskazówek i instrukcji z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dopuścił do użytkowania ww. prowizorycznie zamontowanego pieca olejowego, w wyniku czego w godzinach wieczornych 29 grudnia 2015 r. doszło do zapalenia się sadzy i jej wydobywania się przez nieszczelności w ciągu odprowadzającym spaliny z pieca olejowego, co doprowadziło do zdarzenia w postaci pożaru byłej parowozowni przy ulicy [...] ujętej w wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków, na skutek którego:
P. S.A. Oddział w K. poniosła szkodę w kwocie 2 853 900 zł, M.M. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 600 000 zł, D.C. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 20 000 zł, D.P. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 20 000 zł, Z.S. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 44 300 zł, S.P. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 16 500 zł, D.L. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 40 000 zł, małżonkowie V.M. i J.M. ponieśli szkodę w majątku wspólnym w kwocie 19 000 zł, E.R. poniosła szkodę w kwocie nie mniejszej niż 17 000 zł, M.
Sp. jawna J.K. i wspólnicy poniosła szkodę w kwocie 557 295 zł, L.B. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 19 800 zł, W.O. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 20 000 zł, T. Sp. z o.o. poniosła szkodę w kwocie nie mniejszej niż 40 000 zł, A.M. poniosła skodę w kwocie nie mniejszej niż 57 040 zł, P.W. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 13 000 zł, S.Ł. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 12 000 zł, G.Ż. i J.Ż. ponieśli szkodę we współwłasności w kwocie nie mniejszej niż 2 500 zł, R.S. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 31 500 zł, M.K. poniósł szkodę w kwocie 11 284,52 zł, E.C. poniosła szkodę w kwocie 5 691,06 zł, M.K. poniósł szkodę w kwocie 14 500 zł, H.K. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 4000 zł, M.S. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 11 000 zł, A.N. i R.V. ponieśli szkodę we współwłasności w kwocie nie mniejszej niż 2 250 zł - to jest przestępstwa z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 163 § 2 k.k. i art. 108 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r., poz. 840) w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres próby jednego roku, zobowiązując go do informowania sądu o przebiegu okresu próby w formie pisemnej jeden raz na pół roku.
Na mocy art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środki kompensacyjne w postaci nawiązek poprzez zapłatę na rzecz M.M. - 30 000 zł, D.C. - 10 000 zł, D.P. - 10 000 zł, Z.S.- 22 150 zł, S.P. - 7 700 zł, D.L. - 19 250 zł, małżonków V.M. i J.M. - 19 000 zł, E.R. - 17 000 zł, L.B. - 9000 zł, W.O. - 9850 zł, T. Sp. z o.o. - 20 000 zł, A.M. - 35 000 zł, P.W. - 12 530 zł, S.Ł. - 11 500 zł, G.Ż. - 1250 zł, J.Ż. - 850 zł, R.S. - 31 500 zł, M.K. - 10 971, 52 zł, E.C. - 5691, 06 zł, H.K. - 3850 zł, M.S. - 10 500 zł, A.N. - 1125 zł, R.V. - 1125 zł.
Wyrok ten zaskarżyli apelacją: obrońca oskarżonego, prokurator oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego P..Prokurator w swojej apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego zaskarżając powyższy wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środkach kompensacyjnych, zarzucił: obrazę przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż kwalifikacja prawna czynu, tj. art. 46 § 1 i 2 k.k., poprzez nieorzeczenie obligatoryjnego środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych, których szkoda nie została naprawiona w całości, tj.
P. S.A., M.M., D.C., D.P., Z.S., S.P., D.L., V. i J.M., E.R., M. Sp. jawna, L.B., W.O., T. Sp. z o.o., A.M., P.W., S.L., G.Ż. i J.Ż., R.S., M.K., E.C., H.K., M.S., A.W. i R.V., w sytuacji złożenia przez prokuratora wniosku o orzeczenie takiego środka w trybie art. 49a k.p.k. i orzeczenie na rzecz pokrzywdzonych: M.M., D.C., D.P., Z.S., S.P., D.L., V. i J.M., E.R., L.B., W.O., T. Sp. z o.o., A.M., P.W., S.Ł., G.Ż. i J.Ż., R.S., M.K., E.C., H.K., M.S., A.W. i R.V. nawiązek na zasadzie art. 46 § 2 k.k., w sytuacji, kiedy orzeczenie obowiązku naprawienia szkody nie było znacznie utrudnione, jak też orzeczenie na rzecz pokrzywdzonego M.M. nawiązki w kwocie 300 000 zł, podczas, gdy zgodnie z art. 46 § 2 k.k. sąd może orzec nawiązkę w wysokości do 200 000 zł - co powoduje, iż orzeczenie nie odpowiada prawu.Natomiast pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego P. S.A. w W.
Oddział w K. w apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego, zaskarżając wyrok w zakresie nie orzeczenia obowiązku naprawienia szkody na rzecz tego pokrzywdzonego zarzuciła m.in. obrazę prawa materialnego art. 46 § 1 k.k. oraz art. 49a k.p.k., poprzez pominięcie obligatoryjnego orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego pomimo złożenia przez pokrzywdzonego wniosku o naprawienie szkody.Natomiast obrońca oskarżonego podniósł w swojej apelacji 18 zarzutów, które dotyczyły: obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, obrazy takich przepisów postępowania jak art. 7 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k.; art. 7 k.p.k. w zw. z art. 196 § 3 k.p.k. i art. 201 k.p.k., błędu w ustaleniach faktycznych, obrazy art. 65 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1, § 1a, § 2 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. i 169 § 2 k.p.k., obrazy art. 5 § 2 k.p.k., obrazy art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., obrazy art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., obrazy art. 46 § 2 k.p.k., a także rażącej niewspółmierności kary.Apelacje te rozpoznał w dniu 21 listopada 2024 r.
Sąd Okręgowy w Przemyślu. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2024 r. wydanym w sprawie II Ka 133/24:I. zmienił zaskarżony wyrok w pkt IV lit a w ten sposób, że na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci nawiązki poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego M.M. kwoty 200 000 zł;II. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że dodał do niego pkt X w brzmieniu: "na podstawie art. 415 § 1 k.p.k. nie orzeka obowiązku naprawienia szkody na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. S.A. w W. Oddział w K., w związku z toczącym się innym postępowaniem o to samo roszczenie";
III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasacje od tego wyroku Sądu Okręgowego wnieśli obrońca skazanego oraz Prokurator Generalny.Obrońca zaskarżył to orzeczenie w całości zarzucając mu:- nienależytą obsadę Sądu Odwoławczego z uwagi na fakt brania udziału w składzie orzekającym Sądu Okręgowego w Przemyślu sędziego, powołanego na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Przemyślu, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.3) - co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą w myśl art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Przemyślu.Natomiast Prokurator Generalny zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt II i III części dyspozytywnej tego wyroku, na niekorzyść skazanego zarzucając:- rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. oraz art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej oraz zaniechaniu należytego rozważenia i ustosunkowania się do zarzutu podniesionego w apelacji oskarżyciela posiłkowego, jak i do zarzutów podniesionych w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w zakresie obowiązku naprawienia szkody w oparciu o przepis art. 46 § 1 k.k. na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. S.A. w W.
Oddział w K. i wydaniu orzeczenia reformatoryjnego w tej części, w oparciu o wskazany przepis art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k., wskutek niezasadnego uznania, że nie zostały spełnione warunki do orzekania o tym obowiązku wobec toczącego się postępowania o to samo roszczenie przed Sądem Okręgowym w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt VI GC 58/19 w sytuacji, gdy roszczenie wynikające z przestępstwa popełnionego na szkodę oskarżyciela posiłkowego nie było przedmiotem wskazanego postępowania cywilnego i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Przemyślu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnych odpowiedziach na kasację obrońcy prokurator oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego M.K. wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego – wobec zaistniałych zaszłości przemawiających za trafnością podniesionego w niej zarzutu – jest zasadna.Nie ulega wątpliwości, że za taką oceną zarzutu tej kasacji przemawia przede wszystkim potrzeba zapewnienia stronie postępowania karnego dostępu do niezależnego i bezstronnego sądu, ustanowionego ustawą, tym bardziej w sytuacji, gdy ona – tak jak to ma miejsce in concreto - tę potrzebę tak jednoznacznie sygnalizuje. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd Najwyższy, na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym, pozostaje związany uchwałą trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7), gdzie kategorycznie stwierdzono, że:
„nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. […] zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3)”. Cytowana uchwała ma moc zasady prawnej, co oznacza, że jest nią związany każdy skład Sądu Najwyższego. Wynikającego z uchwały trzech Izb stanu rzeczy nie zmieniło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r. (sygn. akt U 2/20, OTK-A 2020, poz. 61;
Dz. U. 2020, poz. 376). Argumenty na rzecz tej tezy zostały obszernie zreferowane m.in.: w postanowieniach Sądu Najwyższego: z dnia 23 listopada 2022 r., I KO 79/21 i I KO 80/21; z dnia 18 stycznia 2023 r., IV KZ 59/21; z dnia 6 lipca 2023 r., IV KO 14/23, czy w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2023 r., V KK 17/23, a Sąd Najwyższy orzekający w tej sprawie je podziela.Stanowisko zawarte w uchwale trzech Izb Sądu Najwyższego zostało następnie potwierdzone w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22), gdzie wskazano m.in., że „brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”. Jest ono także aprobowane w kolejnych orzeczeniach (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22, OSNP 2022, z. 10, poz. 95; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 października 2021 r., II KO 30/21; z dnia 19 stycznia 2023 r., I KK 240/22; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2024 r., II KK 627/23).Ponadto, zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej: „ETPCz”) z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce (skarga nr 43447/19), interpretującym standard „niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą” w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej:
„EKPC”, „Konwencja”), udział w procesie powoływania sędziów Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym w ww. trybie (w efekcie czego organ ten nie był niezależny od władzy wykonawczej i ustawodawczej) powoduje, że sąd z udziałem tak powołanego sędziego nie stanowi w konkretnej sprawie niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC (pkt 284 – szerzej w tym zakresie m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21; stanowisko potwierdzone także w wyroku ETPCz z dnia 8 listopada 2021 r., Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce, skargi nr 49868/19 i 57511/19, wyroku ETPCz z dnia 3 lutego 2022 r., Advance Pharma Sp. z o.o. przeciwko Polsce, skarga nr 1469/20 oraz wyroku pilotażowym ETPCz z dnia 23 listopada 2023 r., Wałęsa przeciwko Polsce, skarga nr 50849/21).W rozpoznawanej sprawie obrońca w jedynym zarzucie kasacji wskazał i zarzucił zaskarżonemu nią wyrokowi to, że jest dotknięty taką właśnie bezwzględną przyczyną odwoławczą przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wobec zasiadania w składzie orzekającym Sądu Okręgowego w Przemyślu, który wydał ten wyrok sędziego „powołanego na stanowisko sędziego tego Sądu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa i niektórych innych ustaw”.
W szczególności zarzut ten dotyczył sędziego SO X. Y. Sędzia ten dotychczas był poddawany czterokrotnie testowaniu przez Sąd Najwyższy według kryteriów wskazanych w przywołanej uchwale trzech połączonych izb Sądu Najwyższego i za każdym razem ze skutkiem dla niego negatywnym. Stało się tak w sprawach: III KK 189/24, III KK 281/24, III KK 621/24, III KK 190/25. Sąd Najwyższy rozpoznający niniejszą sprawę nie znajduje podstaw do podważania zasadności argumentacji wyrażonej w uzasadnieniach wyroków wydanych w przywołanych sprawach.W szczególności są w niej eksponowane następujące zaszłości:1.Sędzia X.
Y. został powołany na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Jarosławiu z dniem 30 października 2003 r. W październiku 2018 r. nie uzyskał pozytywnej opinii Kolegium Sądu Okręgowego w Przemyślu na delegowanie do orzekania w Sądzie Okręgowym w Przemyślu (uzyskał tylko jeden głos za, przy 4 przeciw i 2 wstrzymujących się).2.Sędzia X. Y., gdy podpisał listę poparcia w 2018 r. dla sędziów G. F. oraz R. P., którzy kandydowali do KRS w 2018 r., stanął do konkursu na wolne stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Przemyślu obwieszczone w Monitorze Polskim z 2019 r., poz. 179.
Z opinii sędziego wizytatora wynikało, że sędzia X. Y. dysponuje odpowiednią wiedzą prawniczą oraz doświadczeniem zawodowym i spełnia wszelkie wymogi (formalne i merytoryczne) do przedstawienia jego kandydatury na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Przemyślu. Do jednego wolnego kandydował także sędzia Sądu Rejonowego w Przemyślu – X.1 Y.1 Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie III KK 189/24: „Obaj kandydaci uzyskali takie same wyniki w czasie głosowania zespołu opiniującego w KRS i dostali obaj rekomendację (…).
Z protokołu posiedzenia plenarnego KRS wynika, że sędzia X.1 Y.1 był także delegowany do orzekania w Sądzie Okręgowym w Przemyślu, a członek zespołu opiniującego poinformował członków KRS, iż zespół nie znalazł pomiędzy nimi jakiejkolwiek różnicy, która pozwalałby na stwierdzenie, który jest lepszy. Pomimo tego, w głosowaniu tajnym X. Y. uzyskał 11 głosów „za”, 0 „przeciw” oraz 3 „wstrzymujące”, a X.1 Y.1 (mający już delegacje do SO) tylko 1 głos „za”. (…) Nie sposób wykluczyć, że to tylko fakt złożenia podpisu na listach poparcia dwóch kandydatów do KRS w 2018 r. zdecydował o przedstawieniu kandydatury X.
Y. i tak dużej różnicy w głosowaniu nad tymi kandydaturami, zwłaszcza, przy tożsamych opiniach i wynikach (pomijając już fakt, że sędzia Y.1 był na delegacji w SO)”.3.Sędzia Y. nie tylko podpisał listy poparcia wspomnianym kandydatom do KRS w 2018 r., ale uczynił to wobec tych samych kandydatów w roku 2022, a więc wówczas gdy musiał być już świadomy charakteru i celu podejmowanych wobec sędziów przez władzę wykonawczą destrukcyjnych działań oraz rzeczywistej w nich roli KRS. W tej sytuacji, należy podzielić jako słuszny pogląd, że decydując się na takie zachowania sprzeniewierzył się zasadom dbania o niezawisłość sędziowską i niezależność władzy sądowniczej.
W tych wszystkich okolicznościach stwierdzić należy, że postronny, obiektywny obywatel obserwując i analizując taką postawę sędziego X. Y. miał pełne prawo do poddania w wątpliwość (ujętą obiektywnie) bezstronności i niezależności tego sędziego. To powoduje brak możliwości odparcia postawionego w kasacji zarzutu i uznania, że skład orzeczniczy z jego udziałem, który wydał zaskarżony nią wyrok był w pełni sądem niezależnym i bezstronnym.Skutkowało to koniecznością uznania zasadności tej kasacji i uchylenia zaskarżonego nią wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Przemyślu w postępowaniu odwoławczym.
Takie rozstrzygnięcie zapadłe w oparciu o charakter stwierdzonego i opisanego w kasacji obrońcy uchybienia o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej czyniło też zasadnych odstąpienie, na podstawie art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., od rozpoznania kasacji Prokuratora Generalnego. Stało się to bowiem w zaistniałej sytuacji procesowej, co najmniej przedwczesne.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku. Małgorzata Gierszon Michał Laskowski Marek Pietruszyński [WB][r.g.]