Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding procedural and substantive sentencing errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued procedural errors regarding the assessment of prison conduct opinions and the calculation of combined sentence start dates, alongside a substantive error in applying the principle of asperation versus absorption for fines. The court upheld the lower courts' findings, noting that the appellate court correctly addressed all arguments and that the sentencing logic regarding the combined penalty was legally sound.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Kasacja jest oczywiście bezzasadna, gdy zarzuty naruszenia prawa procesowego lub materialnego zostały w pełni i przekonująco rozpatrzone przez sąd odwoławczy, a jego uzasadnienie jest w pełni przekonujące.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 314/12 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 stycznia 2013 r.,sprawy G. K. w przedmiocie wyroku łącznego z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 marca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 4 listopada 2011 r., p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację obrońcy skazanego G. K. jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia skazanego G. K. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r., utrzymał w mocy wyrok łączny Sądu Okręgowego w R. z dnia 4 listopada 2011 r., którym G. K. zostały wymierzone kary: 10 lat pozbawienia wolności i grzywny w ilości 250 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 80 zł., z zaliczeniem na poczet pierwszej z tych kar okresów pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego G. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając:
„I. Rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 433 § 1 kpk w zw. z art. 438 pkt 3 kpk, poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji, jeśli chodzi o kontrolę prawidłowości procedowania Sądu I instancji, polegające na uznaniu, że Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, podczas gdy Sąd Okręgowy nieprawidłowo przyjął na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że opinia wystawiona skazanemu G. K. przez Dyrektora Zakładu Karnego jest opinią przeciętną, w sytuacji gdy z treści tej opinii wynika, że skazany prezentuje postawę regulaminową, był nagradzany i wykazuje postępy w procesie resocjalizacji; - art. 433 § 1 kpk w zw. z art. 577 kpk, poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji, jeśli chodzi o kontrolę prawidłowości procedowania Sądu I instancji, polegające na uznaniu, że Sąd Okręgowy nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 577 kpk, w sytuacji gdy przy dokonaniu prawidłowej kontroli instancyjnej należało uznać, że Sąd ten naruszył przepis art. 577 kpk, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez brak oznaczenia w wyroku łącznym daty, od której należy liczyć początek odbywania kary orzeczonej wyrokiem łącznym;
II. Rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 85 i 86 kk, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Sąd I instancji dokonał prawidłowego połączenia kar orzeczonych w stosunku do G. K. przy zastosowaniu zasady asperacji, w sytuacji gdy istniały przesłanki uzasadniające zastosowanie zasady absorpcji”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego G.
K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.Zarzut naruszenia art. 433 § 1 kpk w zw. z art. 438 pkt 3 kpk, w swej istocie, został sformułowany w apelacji i do tego zarzutu Sąd Apelacyjny w pełni i przekonująco odniósł się w uzasadnieniu swego orzeczenia. Należy podzielić stanowisko Sądu odwoławczego, który stwierdził, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił opinię o skazanym wydaną przez Dyrektora Zakładu Karnego, gdzie skazany odbywał karę pozbawienia wolności, która była właśnie opinią „przeciętną” i takim też określeniem, ze wskazaniem przesłanek takiej oceny, posłużono się w tej opinii (k-159,160).
Wywody w tym zakresie uzasadnienia wyroku Sąd Apelacyjnego są w pełni przekonujące. Również zarzut naruszenia art. 433 § 1 kpk w zw. z art. 577 kpk został uprzednio sformułowany w apelacji, a Sąd Apelacyjny w sposób pełny odniósł się do niego w uzasadnieniu swego orzeczenia, wskazując trafnie, że oznaczenie daty, od której należy liczyć początek odbywania kary łącznej pozbawienia wolności, powinno nastąpić „w miarę potrzeby”, o czym wprost stanowi art. 577 kpk. W wypadku tego wyroku łącznego takiej potrzeby nie było.
Z rozstrzygnięcia zawartego w pkt III wyroku Sądu Okręgowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, wobec zaliczenia wskazanych tam okresów, że datą początkową odbywania kary łącznej pozbawienia wolności jest dzień 13 lutego 2002 r. (s. 6 uzasadnienia SA).Także zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego – art. 85 kk i art. 86 kk, został sformułowany w apelacji. W pełni przekonująco odniósł się do tego zagadnienia zarówno Sąd Okręgowy (s. 5 i 8 uzasadnienia), jak i Sąd Apelacyjny (s. 5 uzasadnienia). W realiach tej sprawy, skazanemu można było wymierzyć karę w granicach od 5 do 14 lat pozbawienia wolności oraz od 250 do 360 stawek dziennych grzywny (należało uwzględnić, że do art. 86 § 1 kk miał zastosowanie art. 4 § 1 kk).
Z tego wynika, że orzekające w tej sprawie Sądy zastosowały zasadę asperacji wymierzając karę łączną 10 lat pozbawienia wolności i zasadę absorpcji wymierzając karę łączną grzywny. W uzasadnieniach wskazane zostały trafnie przesłanki, które zdecydowały o takim wymiarze kar – w żadnym wypadku nie może tu być mowy o naruszeniu prawa materialnego w postaci art. 85 kk i art. 86 kk.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.