Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 313/25 Generato dall'IA

Supreme Court excludes judge from cassation due to impartiality doubts arising from flawed nomination procedure.

Numero d'incarto III KK 313/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court granted a defense lawyer's request to exclude Judge P.K. from hearing the cassation case. The defense argued that Judge P.K.'s appointment by the President, based on a recommendation from a procedurally flawed Supreme Court of Justice Council, raised legitimate doubts about his impartiality. The Court ruled that hearing the case would violate the principle of impartiality and create a negative public perception, as the judge would effectively rule on the same procedural defects that led to his appointment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 41 § 1 k.p.k.; Art. 6 ust. 1 KPPW; A judge must be excluded if circumstances exist that could reasonably raise doubts about their impartiality, particularly when their appointment stems from a procedure that violates the right to a fair trial, as such a ruling would render the judge a judge in their own cause.

Parole chiave

Generato dall'IA
impartiality of judge exclusion of judge flawed nomination procedure fair trial rights negative public perception judge in own cause Supreme Court of Justice difetto di legittimazione del ministero pubblico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 41 § 1 k.p.k.
od rozpoznania kasacji w sprawie III KK 313/25, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw.
art. 42 § 1 i 4 k.p.k.
z art. 42 § 1 i 4 k.p.k., p o s t a n o w i ł wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego P.K.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
zarzut nienależytej obsady Sądu drugiej instancji w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Do rozpoznania tej sprawy został wyznaczony zarządzeniem z dnia 1 października 2025 r.
art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności
art. 41 § 1 k.p.k
od rozpoznania kasacji w sprawie III KK 313/25, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
zarzut nienależytej obsady Sądu drugiej instancji w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2021 r., IV KO 86/21
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2021 r., IV KO 86/21).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 313/25 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron w sprawie skazanych D.C., S.G., R.K., H.K., M.N. i C.W., wniosku obrońcy skazanego D.C. o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego P.K. od rozpoznania kasacji w sprawie III KK 313/25, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k., p o s t a n o w i ł wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego P.K. od udziału w rozpoznaniu sprawy o sygnaturze akt III KK 313/25.

UZASADNIENIE

W dniu 23 maja 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęły kasacje obrońców w/w skazanych od wyroku Sądu odwoławczego i sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III KK 313/25. W kasacjach podniesiono m.in. zarzut nienależytej obsady Sądu drugiej instancji w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Do rozpoznania tej sprawy został wyznaczony zarządzeniem z dnia 1 października 2025 r. sędzia Sądu Najwyższego P.K. W dniu 24 listopada 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanego D.C. - adw. G.F. - o wyłączenie SSN P.K. od rozpoznania niniejszej sprawy z uwagi na wątpliwości co do jego bezstronności, wynikające przede wszystkim z charakteru trybu uzyskania przez Pana P.K. statusu sędziego Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek obrońcy skazanego zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. O potrzebie zastosowania instytucji wyłączenia sędziego decyduje między innymi ocena, czy dla postronnego obserwatora zachodzą w realiach sprawy takie okoliczności, które w odbiorze społecznym mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2021 r., IV KO 86/21).

Pan sędzia P.K. na urząd sędziego Sądu Najwyższego został powołany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, postanowieniem z dnia 7 marca 2022 r. na podstawie rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Sąd Najwyższy badając w trybie art. 41 § 1 k.p.k. wniosek o wyłączenie sędziego winien mieć na względzie także stanowisko Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i uwzględniać fakt, że orzeczenie wydane przez skład sądu z udziałem osób powołanych na stanowisko sędziego w procedurze nominacyjnej prowadzonej przed Krajową Radą Sądownictwa wadliwie ukształtowanej na podstawie w/w ustawy, będzie obciążone wadą traktowaną przez ETPCz jako naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a na gruncie prawa polskiego, jako bezwzględna przyczyna odwoławcza w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Rozpoznanie przez sędziego P.K. kasacji w przedmiotowej sprawie mogłoby wywołać u stron oraz w opinii publicznej przekonanie o braku instytucjonalnej bezstronności sądu. W interesie systemu wymiaru sprawiedliwości jest nie tylko troska o rzeczywistą bezstronność sędziego, ale także zapobieganie powstaniu negatywnego odbioru społecznego w tym przedmiocie. Taka potrzeba zachodzi w badanej sprawie tym bardziej, że wobec tożsamych zarzutów kasacyjnych z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., rozstrzyganie w przedmiocie wniesionych kasacji przez sędziego P.K., w konsekwencji prowadziłoby wprost do takiej sytuacji, że stałby się sędzią „we własnej sprawie”, skoro rozstrzygałby na przesłankach w równym stopniu mogących odnosić się także do niego.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia.[WB][a.ł] ‎