Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 310/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless, upholding lower court's review of evidence and facts.

Numero d'incarto III KK 310/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, maintaining the lower courts' judgments against the defendant. The defense argued that the appellate court failed to thoroughly examine evidence and properly address the defense's claims regarding the nature of the attempted burglary. The court found the appellate court's reasoning detailed and well-supported by witness testimony, concluding that the review met statutory standards for appellate control.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously groundless when the appellate court has properly weighed the arguments and evidence, and its reasoning is detailed and logically sound, thereby satisfying the standard of appellate review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal appellate review standards freedom of evidence evaluation costs of defense counsel

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
w zakresie punktu I wyroku, na korzyść oskarżonego, zarzucając mu rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.
§ 4 and § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 310/17 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 278 § 1 k.k
II K […], za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k., co zakwalifikowano jako występek z art.
art. 13 § 1 k.k
278 § 1 k.k., co zakwalifikowano jako występek z art. 13 § 1 k.k.
art. 279 § 1 k.k
art. 64 § 1 k.k
art. 14 § 1 k.k
i za to, przy zastosowaniu art. 14 § 1 k.k., wymierzono mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.Apelację od wyroku złożył obrońca oskarżonego, po rozpoznaniu której, wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., sygn.
art. 433 § 2 k.p.k
w zakresie punktu I wyroku, na korzyść oskarżonego, zarzucając mu rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 310/17 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy D.S., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 marca 2016 roku, sygn. V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 29 października 2015 r., sygn. II K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. na podstawie § 4 i § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.

U. z 2016 r., poz. 1741) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T.Z., Kancelaria Adwokacka w G., kwotę 442 zł 80 gr (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT, jako obrońcy z urzędu wyznaczonym w postępowaniu kasacyjnym za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego D. S. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 29 października 2015 r., sygn. II K (…), D.S. został uznany za winnego tego, że w dniu 3 września 2014 r., w G., działając wspólnie i w porozumieniu z A.K., usiłował dokonać włamania do kościoła Zakonu […] przy ulicy P., w celu zaboru mienia o nieustalonej wartości, ten sposób, że wyrwali kratę zabezpieczającej okno oddzielającą przedsionek kościoła od jego wnętrza, okleili szybę tego okna taśmą samoprzylepną, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zauważenie ich przez pracownika Domu Zakonnego […], czym działał na szkodę Zakonu […], przy czym dopuścił się tego czynu przed upływem 5 lat, od odbycia w okresie od 12 lipca 2013 r. do 11 stycznia 2014 r., kary pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 10 maja 2013 r., w sprawie sygn.

II K […], za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k., co zakwalifikowano jako występek z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, przy zastosowaniu art. 14 § 1 k.k., wymierzono mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.Apelację od wyroku złożył obrońca oskarżonego, po rozpoznaniu której, wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. V Ka (…), Sąd Okręgowy w G. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego.Obrońca oskarżonego adw. T.Z. wywiódł następnie kasację, którą zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w G. w zakresie punktu I wyroku, na korzyść oskarżonego, zarzucając mu rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na nienależytym i wyłącznie powierzchownym rozważeniu i rozpoznaniu zarzutów podniesionych w apelacji, dokonanym w oparciu o niepełną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu wyroku do istotnych okoliczności podniesionych w uzasadnieniu apelacji i niewskazaniu powodów, dla których zarzuty apelacji uznane zostały przez Sąd odwoławczy za niezasadne, a w konsekwencji brak prawidłowej kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, podczas gdy prawidłowa, wszechstronna kontrola odwoławcza mogłaby doprowadzić Sąd odwoławczy do wydania odmiennego rozstrzygnięcia, w szczególności uwzględnienia wniesionej apelacji obrońcy skarżącego.

W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 marca 2016 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 29 października 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G..W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Zarzut kasacji okazał się chybiony. Obydwa podniesione w apelacji obrońcy zarzuty zostały przez Sąd odwoławczy poprawnie rozważone, co znalazło swój wyraz w treści uzasadnienia wyroku tego Sądu.

I tak, na s. 3-5 uzasadnienia Sąd odwoławczy wskazał powody, dla których zaakceptował stanowisko Sądu Rejonowego co do niewiarygodności wersji przedstawionej w wyjaśnieniach skazanego D.S., jakoby celem działania skazanych był wyłącznie zabór metalowej kraty oddzielającej przedsionek od wnętrza kościoła Zakonu […]. Co ważne, rozważania Sądu Okręgowego tam zawarte są wnikliwe, szczegółowe i odnoszą się do istoty sprawy, wsparte są też rzeczową argumentacją. Wskazano tam m.in. na treść zeznań świadka A.W., z których wynikało, że już po usunięciu kraty skazani nadal przebywali w przedsionku kościoła, a szyba w drzwiach przy jej krawędzi była oklejona taśmą, z czego trafnie wywiedziono zamiar jej wybicia.

Co więcej, zamiar taki potwierdził w swoich wyjaśnieniach także skazany A.K., podając, że D.S. okleił taśmą szybę celem jej wypchnięcia. W takim stanie rzeczy, stosownie do zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 7 k.p.k., Sąd Rejonowy był w pełni uprawniony do ustalenia, że zamiarem skazanych było włamanie do kościoła i kradzież bliżej nieokreślonego mienia, zaś Sąd Okręgowy trafnie takie stanowisko zaaprobował. Zgodzić należy się z Sądem odwoławczym, że twierdzenia stawiane przez obrońcę zarówno w apelacji, jak i w uzasadnieniu kasacji, są jedynie polemiką z ustaleniami faktycznymi, nie wskazują zaś na konkretne błędy logiczne w wersji zdarzeń, na której oparte zostały zapadłe w sprawie wyroki skazujące, ani na naruszenia innych dyrektyw oceny dowodów.

Z tych samych powodów nie mógł być uznany za trafny także zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych. Z tych względów, w ocenie Sądu Najwyższego kontrola odwoławcza sprawowana przez Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie była zgodna ze standardem wynikającym z art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.