Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 310/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for obviously unfounded reasons due to improper attack on first-instance facts.

Numero d'incarto III KK 310/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to be exempted from court costs. The defendant argued that the lower courts failed to explain their reasoning regarding evidence and facts, violating procedural rights. The court rejected these claims, noting that the appeal improperly targeted the first-instance judgment rather than the appellate court's review, which was sufficient.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if it directly attacks the first-instance judgment's factual findings without addressing the appellate court's independent review, as the supreme court's role is not to duplicate appellate control.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded reasons first instance facts procedural rights violation appellate court review mancanza di prova prova liberatoria mancata prova di parzialità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
Art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.
art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie zarówno przez Sąd I, jak i II instancji dowodów przemawiających na korzyść (…) oraz nieuwzględnienia wątpliwości pojawiających się w przedmiotowej sprawie na korzyść R.
Art. 7 k.p.k.
Nadto nie sposób skutecznie stawiać zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. sądowi odwoławczemu w sytuacji, gdy nie dokonywał samodzielnych ustaleń faktycznych, nie oceniał także na nowo zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie mógł naruszyć wskazanego przepisu.
Art. 457 § 3 k.p.k.
akt II AKa 258/15, KZS 2016/4/28) podkreślił, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego (o którym mowa w art. 457 § 3 k.p.k.), uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz od zarzutów we wniesionym środku odwoławczym.
Art. 535 § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy o tym, że niedopuszczalne jest bezpośrednie atakowanie w kasacji orzeczenia sądu I instancji, a także kwestionowanie ustaleń faktycznych.
art. 158 § 1 k.k
skazanego z art. 158 § 1 k.k.
art. 191 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
art. 5 § 2 k.p.k
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy o tym, że niedopuszczalne jest bezpośrednie atakowanie w kasacji orzeczenia sądu I instancji, a także kwestionowanie ustaleń faktycznych.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 310/16 POSTANOWIENIE Dnia 4 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie R. K. skazanego z art. 158 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 stycznia 2017 r., kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II AKa …/15, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt III K …/13, p o s t a n o w i ł:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zwolnić skazanego z koszów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia 26 czerwca 2016 r. (sygn. akt III K …/13) R. K. został uznany winnym czynu z art. 158 § 1 k.k. i art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 14 stycznia 2016 r. (sygn. akt II AKa …/15). Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a przejawiające się w naruszeniu:„1. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez błędne dokonanie ustalenia bezspornego według Sądu I Instancji stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego, bowiem wyjaśnienia Sądu I Instancji, jak i Sądu Odwoławczego dotyczące stanu faktycznego dokonane zostały w sposób niewystarczający, który nie pozwala zrozumieć procesu myślowego Sądu I Instancji w przedmiocie wyrokowania w niniejszej sprawie oraz zaniechanie odniesienia się do szeregu dowodów poprzez całkowite ich pominięcie, w tym:- niewyjaśnieniu wątpliwości dotyczących zarówno opinii biegłego w przedmiocie mechanizmu powstania urazu doprowadzającego do śmierci pokrzywdzonego, a przez pryzmat ukształtowania terenu i możliwości powstania urazów po upadku na podłoże w miejscu znalezienia pokrzywdzonego,- niewyjaśnieniu wątpliwości co do prawidłowej lub nie prawidłowej godziny w telefonie oskarżonej co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia,- niewyjaśnieniu okoliczności poruszania się o kulach oskarżonego - co potwierdza materiał dowodowy - a czego nie wyjaśnił Sąd, a okoliczność tę potraktował na niekorzyść oskarżonego.2. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie zarówno przez Sąd I, jak i II instancji dowodów przemawiających na korzyść (…) oraz nieuwzględnienia wątpliwości pojawiających się w przedmiotowej sprawie na korzyść R.

K. i przypisanie mu popełnienia zarzucanego mu czynu w oparciu o braki przejawiające się w niedostatecznych ustaleniach co do zarzucanego czynu oraz brak dążenia do wyjaśnienia wszystkich sprzeczności zgromadzonego materiału dowodowego, jak również przyjęcie za wiarygodne dowodów, które w oczywisty sposób nie pozwalały na przypisanie skazanemu popełnienia przypisanego mu czynu;3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. oraz w zw. z art. 410 k.p.k. polegającej na rażąco dowolnej ocenie materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu prowadzącej do błędnego przyjęcia, że R.

K. dokonał wskazanego przestępstwa, a mianowicie poprzez:- odmowę waloru wiarygodności jego wyjaśnieniom pomimo szeregu dowodów wskazujących na przebieg wydarzeń odpowiadających twierdzeniom oskarżonego, w tym wyjaśnieniom pozostałych świadków i oskarżonej w sprawie,- przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów opierającej się wyłącznie na rozbieżnych zeznaniach świadków, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, bez logicznego uzasadnienia przyjętej wersji, z pominięciem wyjaśnień skazanego,- oparciu wyroku jedynie na selektywnie wybranej części materiału dowodowego, a w rezultacie pominięciu jego istotnej części w szczególności poprzez pominięcie tych zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych w niniejszej sprawie, które w jednoznaczny sposób negowały czynny udział R.

K. w objętym aktem oskarżenia czynie.”Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] oraz o przekazanie temu sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na powyższą kasację Prokurator Rejonowy w [...] wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy o tym, że niedopuszczalne jest bezpośrednie atakowanie w kasacji orzeczenia sądu I instancji, a także kwestionowanie ustaleń faktycznych.

Zarzuty podniesione w kasacji pod adresem orzeczenia sądu I instancji podlegają rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego. Rolą sądu kasacyjnego nie jest bowiem ponowne „dublujące” kontrolę apelacyjną rozpoznawanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu sądu I instancji. Nadto nie sposób skutecznie stawiać zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. sądowi odwoławczemu w sytuacji, gdy nie dokonywał samodzielnych ustaleń faktycznych, nie oceniał także na nowo zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie mógł naruszyć wskazanego przepisu. (tak m.in.

SN w postanowieniu z dnia 22 listopada 2016 r., IV KK 357/16, postanowienie SN z dnia 26 października 2016 r., II KK 261/16).Analiza kasacji wniesionej w niniejszej sprawie prowadzi do jednoznacznego wniosku, że skierowana jest ona de facto przeciwko orzeczeniu I instancji i stanowi nieco zawoalowaną próbę przełożenia zarzutów typowo apelacyjnych na etap kasacyjny (sam autor kasacji w jej uzasadnieniu nazywa ją zresztą zapewne omyłkowo - apelacją). Cały wywód przedstawiony w kasacji stanowi zaprezentowanie po raz kolejny obiekcji skarżącego co do poszlak, na podstawie których doszło do skazania.

Najpoważniejszy, jak się wydaje zarzut, tj. rażące naruszenie prawa procesowego w postaci niewyjaśnienia wątpliwości w przedmiocie mechanizmu powstania urazu prowadzącego do śmierci pokrzywdzonego jest zupełnie bezprzedmiotowy w sytuacji, gdy skazanemu skutku śmiertelnego nie przypisano. Nie do końca jasne jest zatem, dlaczego kwestionuje on wyroki sądów obu instancji w tej optyce. W kasacji skarżący nie rozwija zarzutów kasacji w kontekście wyargumentowania, jakie konkretnie naruszenia przepisów prawa procesowego prowadziły jego zdaniem do wydania błędnego orzeczenia.

Sygnalizowane wątpliwości co do poszczególnych poszlak (m.in. do wiadomości tekstowych oraz opinii biegłych) zostały obszernie i skrupulatnie omówione przez Sąd odwoławczy na s. 8-9 uzasadnienia wyroku. Sąd Najwyższy podziela je i nie uważa za konieczne ich rekapitulacji. Na koniec wskazać należy, ze Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Krakowie, który w wyroku z dnia 8 stycznia 2016 r. (sygn. akt II AKa 258/15, KZS 2016/4/28) podkreślił, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego (o którym mowa w art. 457 § 3 k.p.k.), uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz od zarzutów we wniesionym środku odwoławczym.

Natomiast, jeżeli sąd odwoławczy podziela ocenę dowodów dokonaną przez sąd pierwszej instancji, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu. W niniejszej sprawie standard kontroli apelacyjnej został wypełniony w stopniu adekwatnym, a skarżący nie przedstawił argumentów mogących obalić to zapatrywanie.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. kc