Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 308/15 Generato dall'IA

Supreme Court quashes joint sentence due to absolute appeal ground regarding prior joint sentence existence.

Numero d'incarto III KK 308/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's joint sentence and terminated the proceedings because the defendant failed to identify a prior joint sentence that served as the absolute ground for appeal. The defendant argued the appellate court erred by upholding a joint sentence that included judgments already covered by an earlier, previously effective joint sentence. The court ruled that the existence of this prior joint sentence constituted the mandatory absolute ground for appeal under the Criminal Procedure Code, rendering the appeal admissible despite the procedural irregularities in the contested joint sentence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.: A prior joint sentence covering the same individual judgments constitutes an absolute ground for appeal, requiring the termination of proceedings in the new joint sentence case.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint sentence absolute appeal ground prior joint sentence Criminal Procedure Code termination of proceedings appellate review procedural error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 5 k.p.k.
D., dotyczącej wyroku łącznego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 17 września 2015r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Okręgowego w B.
art. 537 § 2 k.p.k.
i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw.
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. i w zw.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego;
art. 572 k.p.k.
b) na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie odnośnie wydania wyroku łącznego co do dwóch wyroków Sądu Rejonowego w B.
art. 89 § 1a k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
D., dotyczącej wyroku łącznego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 537 § 2 k.p.k
i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k
z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 326/06
V KK 151/05
wyroki SN z: 17 listopada 2004 r., V KK 326/06; 3 października 2005 r., V KK 151/05; 30 listopada 2011 r., II KK 149/11, OSNKW 2011, z.
II KK 149/11
Supreme Court dismisses joint sentence appeal due to violation of res judicata and lack of need for new ruling.
II KK 14/13
Supreme Court dismisses appeal on excessive combined sentence and defense lawyer fee arguments.
V KK 326/06
wyroki SN z: 17 listopada 2004 r., V KK 326/06; 3 października 2005 r., V KK 151/05; 30 listopada 2011 r., II KK 149/11, OSNKW 2011, z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 308/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Dariusz ŚwieckiProtokolant Jolanta Włostowska w sprawie D. D., dotyczącej wyroku łącznego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 17 września 2015r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 marca 2015r., utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 grudnia 2014r., 1) uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w B. i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. i w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego;

2) obciąża Skarb Państwa kosztami procesu. UZASADNIENIESąd Rejonowy w B., wyrokiem łącznym z 3 grudnia 2014 r.:

a) połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec D. D. wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 8 lutego 2013 r. (karę roku i 2 miesięcy za czyn popełniony 6 czerwca 2007 r.) i wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z 17 maja 2013 r. (karę roku i 8 miesięcy za przestępstwo popełnione w okresie 25 – 26 sierpnia 2012 r.) i wymierzył skazanemu karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

b) na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie odnośnie wydania wyroku łącznego co do dwóch wyroków Sądu Rejonowego w B. – z 5 września 2013 r. (orzeczono nim karę 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby i grzywnę za czyn popełniony 14 grudnia 2012 r.) i z 18 lipca 2013 r. (orzeczono nim karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn popełniony 22 lutego 2013 r.). Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. apelacji skazanego, utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok, uznając złożony środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł na korzyść skazanego, na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., Prokurator Generalny.

Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa procesowego, to jest art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., poprzez nienależytą kontrolę odwoławczą, polegającą na utrzymaniu w mocy wyroku łącznego obejmującego wyroki objęte wcześniejszym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 lipca 2014 r., – co stanowi bezwzględną przyczyną odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.”. W konsekwencji skarżący zażądał uchylenia wyroków Sądów obu instancji oraz umorzenia postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja zasługiwała na uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron z racji swej oczywistej zasadności (art. 535 § 5 k.p.k.).Ukonstytuowany w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. bezwzględny nakaz umorzenia postępowania karnego, gdy wcześniejsze postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone (res idicatae), ma pełne odniesienie do postępowań w przedmiocie wydania wyroku łącznego (zob. wyroki SN z: 17 listopada 2004 r., V KK 326/06; 3 października 2005 r., V KK 151/05; 30 listopada 2011 r., II KK 149/11, OSNKW 2011, z. 12, poz. 113; 10 lipca 2013 r., II KK 14/13).

Uściślając na użytek niniejszej sprawy wyrażone w dotychczasowych judykatach zapatrywania, wolno stwierdzić, że warunkiem zachowania wymaganej w komentowanym układzie procesowym tożsamości podmiotowo-przedmiotowej obu postępowań w kwestii wydania wyroku łącznego, poza tą samą osobą skazanego, jest odnoszenie się w obu procesach do tych samych wyroków jednostkowych, przy czym nie ma znaczenia prawnego, w jaki sposób oba wyroki łączne zostały ukształtowane, to jest w jakiej konfiguracji połączono w nich poszczególne skazania i co do których wyroków jednostkowych nie dostrzeżono możliwości ich połączenia, co skutkowało umorzenie w tym zakresie postępowania na podstawie art. 572 k.p.k.

Dlatego uprawniony jest pogląd, że irrelewantne jest to, że wskutek uchylenia dotkniętego bezwzględnym uchybieniem z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. zaskarżonego wyroku łącznego i umorzenia w tej materii postępowania pozostanie w obrocie prawnym wcześniejszy wadliwie skonstruowany wyrok łączny; nie jest ważne, że z określonych przyczyn – na ogół ściśle jurydycznych – rysuje się niemożność jego wzruszenia w przyszłości.Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, trzeba zauważyć, że rzeczywiście podstawę wymienionego w zarzucie kasacyjnym wyroku łączny Sądu Rejonowego w B. z 28 lipca 2014 r. stanowiły te same wyroki jednostkowe, które obejmował zaskarżony wyrok łączny.

W tym poprzednim wyroku łącznym doszło jednak do połączenia kar orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w B. z 17 maja, 18 lipca i 5 września 2013 r. i wymierzenia D. D. kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności oraz – na podstawie art. 572 k.p.k. – do umorzenia postępowania co do wyroku Sądu Rejonowego w P. z 8 lutego 2013 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza przewidziana w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.Tylko dla porządku trzeba odnotować, że zagadnienie wadliwości skonfigurowania skazań w zaskarżonym wyroku łącznym nie stało się z oczywistych względów przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu kasacyjnym.

Co najwyżej warto wspomnieć, w celu w istocie edukacyjnym, że przy uznaniu, iż pierwszym chronologicznie wyrokiem jednostkowym był wyrok z 8 lutego 2013 r., należało wyrokiem łącznym objąć nie tylko wyrok z 17 maja 2013 r., ale również i wyrok z 5 września 2013 r. (dotyczył on wszak przestępstwa popełnionego 14 grudnia 2012 r., a więc przed datą pierwszego wyroku). Skazanie tym ostatnim wyrokiem D. D. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie stało na przeszkodzie wymierzeniu mu kary łącznej o charakterze bezwzględnym (art. 89 § 1a k.k., który wszedł w życie 8 czerwca 2010 r.).W tym stanie rzeczy – wyrażając na koniec ubolewanie nad mało wnikliwym rozpoznaniem osobistej apelacji skazanego, w której wprost poinformował instancję odwoławczą o zapadłym w dniu 28 lipca 2014 r. wyroku łącznym – Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok łączny i umorzył postępowanie (art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.).

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 632 pkt 2 k.p.k.