Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 306/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes fine for not wearing a mask, ruling the regulation exceeded legal authority.

Numero d'incarto III KK 306/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed a fine imposed on W.L. for failing to wear a mask in public. The court found that the specific regulation requiring mask-wearing at the time of the offense was issued beyond the statutory authority granted to the Council of Ministers. Consequently, the court ruled that the defendant could not be held criminally liable for violating a regulation that lacked proper legal basis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 54 k.w.; § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r.: A blanket offense provision can only be supplemented by an order if it is a regulatory order; since the epidemic regulation was issued without proper statutory authorization and lacked regulatory character, it could not serve as the basis for criminal liability.

Parole chiave

Generato dall'IA
blanket offense provision statutory authorization regulatory order epidemic regulation criminal liability Council of Ministers public order danno patrimoniale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 54 k.w.
akt III KK 306/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca)Protokolant Elżbieta Wawer w sprawie W.L., ukaranego za czyn z art. 54 k.w. w zw.
§ 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r.
§ 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2020 r.
Utraciło ono moc na podstawie § 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.
art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
Jednakże oba wskazane rozporządzenia zostały wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.
art. 116 § 1a k.w.
Nieprzestrzeganie tego nakazu zostało jednocześnie przez ustawodawcę uznane za wykroczenie z art. 116 § 1a k.w. Wskazane przepisy siłą rzeczy nie mogły stać się podstawą odpowiedzialności obwinionego za czyn popełniony 21 kwietnia 2020 r.
art. 537 § 2 k.p.k.
od przypisanego mu czynu (art. 537 § 2 k.p.k. w zw.
art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w.Zasadnie podniesiono w uzasadnieniu kasacji, że w chwili czynu nie obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r.
art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.
Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku.as
art. 535 § 5 k.p.k
658, ze zm.), po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 29 września 2021 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G.
art. 110 § 1 k.p
Wskazany wyrok nakazowy nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się.Na podstawie art. 110 § 1 k.p.w.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 306/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca)Protokolant Elżbieta Wawer w sprawie W.L., ukaranego za czyn z art. 54 k.w. w zw. z § 18 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. 2020, poz. 658, ze zm.), po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 29 września 2021 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt II W (…), uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia W.L. od popełnienia przypisanego mu czynu, a kosztami postępowania w sprawie o wykroczenie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIEWyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt II W (…), W.L. został uznany za winnego czynu polegającego na tym, że w dniu 21 kwietnia 2020 r. w G., na dworcu P., nie zastosował się do obowiązku zakrywania ust i nosa, tj. wykroczenia zakwalifikowanego „z art. 54 k.w. w zw. z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. pozycja 658”, za który wymierzono mu grzywnę w wysokości 200 złotych (pkt I) oraz obciążono go kosztami postępowania i wydatkami (pkt II). Wskazany wyrok nakazowy nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się.Na podstawie art. 110 § 1 k.p.w. kasację od powyższego wyroku wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zaskarżając go w całości na korzyść W.L..

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, tj. art. 54 k.w. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w sytuacji, gdy czyn przypisany W.L. nie wyczerpywał znamion tego wykroczenia” i wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G. w całości i uniewinnienie W.L. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wniesiona przez Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.Zasadnie podniesiono w uzasadnieniu kasacji, że w chwili czynu nie obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. 2020, poz. 658 ze zm.).

Utraciło ono moc na podstawie § 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. 2020, poz. 697 ze zm.). Jednakże oba wskazane rozporządzenia zostały wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. 2020, poz. 1845 ze zm.), a także oba w § 18 ust. 1 pkt 2 zawierały powszechny obowiązek zakrywania ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych.

Problem prawny będący istotą zarzutu kasacyjnego, dotyczący możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności za wykroczenie z art. 54 k.w. w związku z niedostosowaniem się do powszechnego nakazu zasłaniania ust i nosa zawartego w kolejnych rozporządzeniach „covidowych”, był już przedmiotem wnikliwych rozważań w orzecznictwie Sądu Najwyższego, prowadzących do powstania spójnej linii orzeczniczej (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2021 r., II KK 66/21; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2021 r., II KK 96/21; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2021 r., II KK 220/21; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lipca 2021 r., IV KK 238/21; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2021 r., II KK 352/21).

Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni aprobuje zawarte tam stanowiska i poglądy, a także wnioski z nich wypływające. Nie ma więc potrzeby, aby je ponownie obszernie przytaczać.Zasadność zarzutu kasacyjnego wynika przede wszystkim z tego, że art. 54 k.w. ma charakter blankietowy i może być uzupełniony przepisem o randze podustawowej wyłącznie jeśli jest to „przepis porządkowy”. Jak słusznie stwierdza Rzecznik Praw Obywatelskich, czynność sprawcza wykroczenia określonego w art. 54 k.w. polega na „wykraczaniu” przeciwko przepisom porządkowym, czyli na takim zachowaniu się w miejscu publicznym, które narusza obowiązujący w określonym miejscu porządek, wyznaczony przepisami porządkowymi.

Nie jest takim „przepisem porządkowym” przepis rozporządzenia „covidowego”, mający na celu ochronę zdrowia i życia w związku z epidemią COVID-19. Niezależenie od tego trzeba stwierdzić, że obowiązujące w chwili czynu przepisy normujące powszechny obowiązek zasłaniania ust i nosa zostały wydane z przekroczeniem ustawowego upoważnienia, zawartego w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Upoważnienie to umożliwiało wprowadzenie obowiązku stosowania środków profilaktycznych takich jak zasłanianie ust i nosa wyłącznie względem osób chorych i podejrzanych o zachorowanie, ale nie o charakterze powszechnym.Dopiero z dniem 29 listopada 2020 r., a więc z chwilą wejścia w życie ustawy z 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. 2020, poz. 2112 ze zm.), Rada Ministrów uzyskała upoważnienie do uregulowania w rozporządzeniu powszechnego nakazu zakrywania ust i nosa w określonych okolicznościach, miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach, wraz ze sposobem realizacji tego nakazu.

Nieprzestrzeganie tego nakazu zostało jednocześnie przez ustawodawcę uznane za wykroczenie z art. 116 § 1a k.w. Wskazane przepisy siłą rzeczy nie mogły stać się podstawą odpowiedzialności obwinionego za czyn popełniony 21 kwietnia 2020 r. Wobec powyższego należało uchylić zaskarżony wyrok nakazowy i uniewinnić obwinionego W.L. od przypisanego mu czynu (art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.). Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku.as