Criminal appeal dismissed as obviously groundless due to lack of mandatory defense and proper appellate reasoning.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claims regarding the lack of a mandatory defense lawyer and procedural errors. The defense argued that the first-instance court failed to analyze the defendant's mental state and evidence regarding joint intent, but the court found no such deficiencies. The decision rested on the fact that the defense lawyer's absence was not triggered by the defendant's undisclosed psychiatric history until after the trial concluded.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.: The requirement for a mandatory defense lawyer arises only when doubts about criminal responsibility emerge during proceedings; evidence discovered post-trial does not retroactively trigger this obligation. Furthermore, appellate courts must independently evaluate evidence and cannot rely solely on first-instance reasoning to justify their decisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 306/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 października 2013 r. sprawy Z. J., skazanego z art. 280 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 6 marca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 31 sierpnia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego skazanego Z.
J. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono:1.naruszenie art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., poprzez nieuchylenie wyroku Sądu I instancji w sytuacji, gdy wobec wystąpienia okoliczności z art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. oskarżony nie miał obrońcy w postępowaniu sądowym;2.rażące naruszenie prawa, tj. art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu podniesionego w apelacji zarzutu:- niedokonania przez Sąd I instancji analizy pod kątem wyczerpania przez oskarżonego znamion rozboju w kontekście intertemporalnym,- niedostatecznej analizy i wybiórczego potraktowania materiału dowodowego w zakresie świadomości oskarżonego co do zamierzeń i zachowań współsprawców, a tym samym zamiaru rozboju,- dowolności w uznaniu czynu skazanego jako popełnionego w ramach współsprawstwa i brak wyjaśnienia oraz analizy w zakresie możliwości uznania tego czynu za podżeganie lub pomocnictwo;3.rażące naruszenie prawa, tj. art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.k., poprzez uznanie, że o naruszeniu tym ma przesądzać fakt przywołania przez Sąd I instancji treści wyroków zapadłych wobec współsprawców, podczas gdy zarzut ten, dotyczył tego, że Sąd I instancji wobec treści orzeczeń innych sądów zaniechał własnych ustaleń w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w W. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacji okazały się być bezzasadne w stopniu oczywistym. Jeśli chodzi o pierwszy zarzut kasacji, tj. naruszenie art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., przede wszystkim zauważyć należy, że załączony do kasacji dokument poświadczający dwudniową hospitalizację skazanego w zakładzie leczenia psychiatrycznego wiosną roku 1987, nie był znany organom prowadzącym postępowanie w niniejszej sprawie i został przez obronę ujawniony dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania. Nie sposób mówić o uchybieniu przepisowi art. 79 § 1 pkt 3 bądź art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., skoro w toku postępowania nie ujawniły się przesłanki aktualizujące wymóg obrońcy obligatoryjnego.
Co ważne, w swoich wyjaśnieniach skazany wielokrotnie w toku postępowania podawał, że nie był leczony psychiatrycznie (k. 190, 282, 355, 543), podobnie podał w ramach wywiadu środowiskowego (k. 508, 878). Przepis art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. niewątpliwie stanowi, że korzystanie z pomocy obrońcy jest obowiązkowe, jeśli w postępowaniu pojawi się wątpliwość co do poczytalności, a w niniejszej sprawie takiej wątpliwości w toku postępowania nie powzięto. Bezzasadny okazał się również drugi zarzut kasacji, tj. dotyczący nienależytego rozważenia zarzutów apelacji.
Jeśli chodzi o występujące w sprawie zagadnienia intertemporalne, Sąd Okręgowy obszernie i wyczerpująco omówił je na s. 3-4 uzasadnienia wyroku, wykazując, że pojęcie „gwałtu na osobie” z art. 210 d. k.k. w świetle orzecznictwa sądowego można utożsamić z pojęciem „przemocy na osobie” z art. 280 k.k. Rozważania tam zawarte są na odpowiednim poziomie szczegółowości i rzeczowości, a ponadto są w ocenie Sądu Najwyższego poprawne. Myli się skarżący twierdząc, że powodem uchylenia wyroku przez Sąd Okręgowy powinno być samo pominięcie szczegółowych w tym zakresie rozważań w uzasadnieniu wyroku Sadu Rejonowego.
Skoro w ocenie Sąd Okręgowego, Sąd Rejonowy poprawnie rozstrzygnął kwestię intertemporalną, okoliczność ta nie mogła mieć znaczenia dla poprawności wyrokowania przez I instancję. Niezasadny okazał się też zarzut nierozważania zarzutów apelacji dotyczących świadomości oskarżonego co do zamierzeń i zachowań współsprawców, a tym samym zamiaru rozboju, a także dowolności w uznaniu czynu skazanego jako popełnionego w ramach współsprawstwa. Sąd Okręgowy odnosi się do tych kwestii na s. 4-5 uzasadnienia, wskazując bardzo konkretnie te elementy materiału dowodowego, które dały Sądowi Rejonowemu podstawy do ustaleń w zakresie zamiaru skazanego i przyjęcia współsprawstwa.
W ocenie Sądu Najwyższego poziom rozważenia tych zarzutów apelacji przez Sąd odwoławczy jest bardzo wysoki. Jeśli chodzi o zarzut nienależytego rozważenia zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.k., zarzut ten stanowi przejaw nierzetelności skarżącego. W kasacji skarżący podnosi, że istotą zarzutu była niesamodzielność Sądu Rejonowego na płaszczyźnie przyjętej kwalifikacji prawnej. Tymczasem w apelacji zarzut ten nie został sformułowany w ten sposób, przeciwnie, autor apelacji wskazywał na to, że „opisy czynów przypisanych współsprawcom” miały znaczenie dla rozstrzygania przez Sąd Rejonowy.
Do tak sformułowanego zarzutu Sąd Okręgowy odniósł się na s. 6-7 uzasadniania w sposób nie budzący zastrzeżeń. Uzasadniając w apelacji zarzut naruszenia art. 8 k.p.k., skarżący nie wskazał dostatecznie precyzyjnie, że ma na myśli sugerowanie się przez Sąd Rejonowy oceną prawną przyjętą w postępowaniach przeciwko współsprawcom, a takiego znaczenia postawionego zarzutu nie sposób się domyślić z samego tylko umieszczenia go w kontekście rozważań intertemporalnych uzasadnienia apelacji. Konstatując, postawiony Sądowi Okręgowemu zarzut nienależytego odniesienia się do tego zarzutu apelacji nie może być w ocenie Sądu Najwyższego skuteczny.
W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.