Criminal appeal dismissed for being obviously groundless due to procedural violations and lack of specific grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that the appellate court violated procedural rules by relying solely on first-instance findings and failing to address specific defense arguments. The court rejected these claims because the appellate court had thoroughly analyzed all first-instance charges and the appeal was personal, meaning the appellate court was not bound by the scope of the first-instance appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4, 5 § 2, 7 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.: An appeal to the Supreme Court must be specific and substantiated; general or duplicated arguments regarding appellate court errors are inadmissible, and the Supreme Court cannot review facts or errors not raised in the first instance appeal if the appeal was personal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 304/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy D. B., skazanego z art. 200 § 1 k.k., art. 197 § 1 i in. k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 13 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 stycznia 2012 r. p o s t a n o w i ł :1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazanego D.
B. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się oczywiście bezzasadna.Pierwszy z podniesionych w kasacji zarzutów dotyczy obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 4, art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k., polegającej na dowolnej ocenie materiału dowodowego i rozstrzygnięcie występujących w sprawie okoliczności na niekorzyść skazanego. Zarzut ten nie może być podstawą uwzględnienia kasacji z następujących powodów. Po pierwsze, przedmiotem zaskarżenia kasacją jest wyrok sądu odwoławczego, a tymczasem sąd ten nie dokonał własnych ustaleń faktycznych, opierając się wyłącznie na ustaleniach sądu I instancji – zarzut naruszenia art. 4, art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k. nie może być więc sensownie podnoszony.
Po drugie, zarzut ten jest w kasacji sformułowany ogólnikowo, bez wskazania, na czym konkretnie miało polegać naruszenie tych przepisów, co z pewnością nie czyni zadość wymaganiom z art. 523 § 1 k.p.k. W końcu, zarzut ten, stanowiący powtórzenie zarzutu apelacji, w istocie jest próbą zdublowania kontroli odwoławczej, co z pewnością jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Należy domyślać się, że intencją omawianego zarzutu było podniesienie nienależytej kontroli odwoławczej, tj. naruszenie przepisu art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., o czym skarżący wspomina jedynie w uzasadnieniu kasacji.
Tak rozumiana istota zarzutu nie znajduje jednak potwierdzenia w realiach niniejszej sprawy, albowiem Sąd odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu swojego wyroku do wszystkich zarzutów apelacji, przeanalizował je starannie i przekonująco uzasadnił ich nietrafność (vide s. 6-9 uzasadnienia wyroku). Jeśli zaś chodzi o powołaną w uzasadnieniu kasacji „argumentację wskazaną na rozprawie odwoławczej”, treść protokołu rozprawy odwoławczej nie zawiera zapisów wskazujących na to, że w jej toku obrońca uzupełnił zakres zarzutów apelacyjnych, czy rozszerzył ich uzasadnienie.
Drugi z zawartych w kasacji zarzutów, tj. obrazy art. 440 k.p.k., poprzez utrzymanie w mocy wyroku rażąco niesprawiedliwego, również trzeba uznać za niezasadny. Po pierwsze, powołanie się w kasacji na obrazę tego przepisu nie daje bowiem możliwości wytykania uchybień sądu I instancji, ani poczynionych tam ustaleń faktycznych (zob. post. SN z dnia 17 sierpnia 2007 r., III KK 191/07). Po drugie, w niniejszej sprawie apelacja oskarżonego wniesiona była od całości wyroku I instancji, a jako że była to apelacja osobista skazanego, nie wiązały sądu odwoławczego granice podniesionych w apelacji zarzutów.
Konkludując w niniejszej sprawie nie było możliwości wyjścia na podstawie art. 440 k.p.k. poza zakres zaskarżenia czy zarzutów, co czyni omawiany zarzut zupełnie niezrozumiałym.W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.