Supreme Court quashes appeal judgment for omitting penalty ruling on traffic offense, remanding case to lower court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appeal judgment because the lower court failed to issue a ruling on the penalty for the traffic offense, rendering the decision incomplete and unenforceable. The defendant was convicted of two offenses, but the appellate court dismissed the penalty for one while changing the penalty for the other, leaving the penalty for the traffic offense undefined. The court held that procedural rules require a specific penalty ruling for every convicted offense, and this omission necessitated remanding the case for a complete resolution.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 82 § 2 pkt 2 k.p.s.w.; Art. 92 § 1 k.w.; Art. 9 § 2 k.w.; Art. 13 § 1 k.k.w.; Art. 442 § 1 k.p.k.: A judgment omitting a mandatory penalty ruling for a specific offense is incomplete and unenforceable, requiring remand for a complete decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 303/12 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Barbara SkoczkowskaSSN Dariusz ŚwieckiProtokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga,w sprawie J. M. W. obwinionego z art. 145 k.w.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 13 lutego 2013 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść obwinionego od wyroku Sądu Okręgowego w Z.z dnia 25 maja 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.
z dnia 29 marca 2011 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIEJ. M. W. obwiniony został przez Straż Graniczną o to, że:1.w dniu 11 września 2010 r. w miejscowości W., podczas kontroli drogowej nie zastosował się do sygnałów i poleceń osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego – tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.;2.w dniu 11 września 2010 r. w miejscowości W., podczas kontroli drogowej zaśmiecił drogę poprzez wyrzucenie niedopałka papierosa na drogę publiczną – tj. o wykroczenie z art. 145 k.w.Wyrokiem z dnia 29 marca 2001 r.
Sąd Rejonowy uznał J. M. W. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów wyczerpujących: w pkt 1 dyspozycje art. 92 § 1 k.w., zaś w pkt 2 dyspozycję art. 145 k.w., i za to, na podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w., wymierzył mu karę grzywny w wysokości 520 zł, zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania.Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony, który przedstawiając swoja wersję zdarzenia, zbieżną z treścią wcześniejszych wyjaśnień, wnioskował ostatecznie o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie od popełnienia zarzucanych mu czynów.Wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r., Sąd Okręgowy w Z.;I.uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej czynu opisanego w pkt 2 i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w. postępowanie o ten czyn umorzył,II.zmienił zaskarżony wyrok w pozostałej części w ten sposób, że uchylił orzeczenie o wymierzeniu obwinionemu kary grzywny i na podstawie art. 92 § 1 k.w. orzekł wobec obwinionego za czyn opisany w pkt 1 karę nagany,III.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Nadto sąd odwoławczy zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.Orzeczenie Sądu drugiej instancji, w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt I, tj. umorzenia postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w. (dotyczącego czynu z art. 145 k.w.), zaskarżył na niekorzyść obwinionego Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania – art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w. w zw. z art. 17 § 3 k.p.s.w. w zw. z art. 99 k.p.s.w. i art. 95 § 4 k.p.s.w. w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 sierpnia 2005 r. w sprawie wykroczeń, za które funkcjonariusze Straży Granicznej są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz.
U Nr 157, poz. 1321 ze zm.) – przez błędne przyjęcie, że Straż Graniczna nie posiada uprawnień w zakresie ścigania i występowania z wnioskiem o ukaranie za wykroczenie stypizowane w art. 145 k.w., co spowodowało niezasadne umorzenie postępowania przeciwko J. M. W., wnosząc o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Z.W uwzględnieniu powyższej kasacji Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r., III KK 363/11, uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Z. w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r., Sąd Okręgowy w Z., po rozpoznaniu apelacji obwinionego „utrzymał w mocy zaskarżony wyrok”, zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 102 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.Kasację w niniejszej sprawie po raz kolejny wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Z. z dnia 25 maja 2012 r. w całości na niekorzyść obwinionego J.
M. W. zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 82 § 2 pkt 2 k.p.s.w. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s.w. i w zw. z art. 442 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s.w., polegające na zaniechaniu wydania, w ponownym postępowaniu odwoławczym, w stosunku do J. M. W. rozstrzygnięcia co do kary, mimo zaakceptowania rozstrzygnięcia sądu I instancji o uznaniu obwinionego za winnego popełnienia czynu z art. 145 k.w., co skutkuje niemożliwością wykonania wydanego wyroku”.
W oparciu o ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść obwinionego J. M. W. – z zachowaniem terminu określonego w art. 110 § 2 k.p.s.w. – jest zasadna.Nie ulega wątpliwości, że rezultatem wyroku wydanego przez Sąd Najwyższy w dniu 15 marca 2012 r. (III KK 363/11), którym – w uwzględnieniu poprzedniej kasacji Prokuratora Generalnego – uchylono wyrok Sądu Okręgowego w Z. z dnia 29 marca 2011 r., w zakresie umorzenia postępowania co do czynu z art. 145 k.w., i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania temu Sądowi w postępowaniu odwoławczym, była konieczność rozpoznania sprawy przez Sąd drugiej instancji w granicach w jakich nastąpiło przekazanie (art. 442 § 1 k.p.k. w zw. z art.109 § 1 k.p.s.w.).
Oczywiste jest również i to, że przedmiotem powtórnego procedowania tego Sądu musiało być rozstrzygnięcie co do apelacji obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 29 marca 2011 r. w zakresie, w jakim zakwestionował on przypisanie mu sprawstwa czynu stypizowanego w art. 145 k.w. Jest również poza sporem, że wydając rozstrzygnięcie w tym ponowionym postępowaniu Sąd Okręgowy w Z. zobligowany był uwzględnić fakt prawomocnego orzeczenia zawartego w pkt II pierwszego wyroku zapadłego w instancji ad quem co do czynu z art. 92 § 1 k.w., a więc zarówno co do uchylenia orzeczenia o ukaraniu obwinionego karą grzywny, jak i wymierzeniu za to wykroczenie kary nagany.Sąd Okręgowy w Z. ze swojego obowiązku wywiązał się jedynie częściowo.
Wprawdzie orzekając o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku sądu meriti przesądził winę J. M. W. co do zarzucanego mu czynu z art. 145 k.w., pominął jednak okoliczność, że w zaistniałym układzie procesowym konieczne jest również – a to stosownie do treści art. 82 § 2 pkt 2 k.p.s.w. – rozstrzygnięcie co do kary za to wykroczenie, bowiem kara grzywny wymierzona pierwotnie za oba wykroczenia w oparciu o przepis art. 9 § 2 k.w., już nie istniała, zaś wymierzona kara nagany dotyczyła wyłącznie wykroczenia z art. 92 § 1 k.w.Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie kary za wykroczenie z art. 145 k.w. czyni zapadłe orzeczenie nie tylko niepełnym, lecz w rezultacie tego również niewykonalnym, bowiem powstałych w tym zakresie wątpliwości nie można – co trafnie zasygnalizował autor kasacji – rozstrzygnąć w trybie art. 13 § 1 k.k.w.
Postanowienia wydawane w oparciu o powołany wyżej przepis służą jedynie wyjaśnieniu wątpliwości wynikłych na skutek nieprecyzyjnych albo zbyt ogólnych sformułowań zawartych w orzeczeniu lub związanych ze zdarzeniami, które nastąpiły po jego wydaniu, nie można natomiast w tym postępowaniu dokonywać zmian lub uzupełnień zapadłych orzeczeń, także o elementy, które powinny się w nich znaleźć jako obligatoryjne.Trafność sformułowanego w kasacji zarzutu wskazującego na rażące naruszenie wymienionych w nim przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 82 § 2 pkt 2 k.p.s.w., oraz, jak to wykazano wyżej, istotny wpływ stwierdzonego uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia (brak możliwości jego wykonania), implikowały uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 25 maja 2012 r. i przekazanie sprawy (nie upłynął bowiem, z uwagi na treść art. 45 § 2 k.w., termin przedawnienia wykroczenia z art. 145 k.w.) do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.Procedując ponownie Sąd ten rozpozna apelację obwinionego w zakresie czynu z art. 145 k.w., a wydając orzeczenie baczył będzie, aby znalazły się w nim wszystkie rozstrzygnięcia wymagane przepisami postępowania.Mając na uwadze powyższe orzeczono, jak w części dyspozytywnej wyroku.