Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 300/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal verdict for expired offenses, dismissing prosecution's appeal due to statute of limitations. The court ruled that the prosecution's appeal was inadmissible because the offenses had already expired before the second instance court could rule. The Supreme Court held that the expiration of the statute of limitations constitutes an absolute ground for appeal that must be considered regardless of the scope of the appeal. The court ordered the proceedings regarding these specific offenses to be dismissed and costs to be borne by the state. The decision emphasizes that the expiration of the statute of limitations is a mandatory ground for quashing the verdict. The court found that the prosecution's appeal was inadmissible because the offenses had already expired before the second instance court could rule. The court ruled that the expiration of the statute of limitations constitutes an absolute ground for appeal that must be considered regardless of the scope of the appeal. The court ordered the proceedings regarding these specific offenses to be dismissed and costs to be borne by the state. The decision emphasizes that the expiration of the statute of limitations is a mandatory ground for quashing the verdict.

Numero d'incarto III KK 300/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision to uphold convictions for offenses that had already expired under the statute of limitations. The prosecution appealed, arguing procedural errors, but the court found that the expiration of the statute of limitations was a mandatory ground for quashing the verdict. Consequently, the proceedings regarding these specific offenses were dismissed, and the costs were borne by the state.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 45 § 1 k.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.; Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.: The expiration of the statute of limitations constitutes an absolute ground for appeal that must be considered regardless of the scope of the appeal, requiring the quashing of the verdict and dismissal of proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations expiration of criminal liability absolute ground for appeal dismissal of proceedings procedural error quashing of verdict state bears costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 45 § 1 k.w.
z art. 45 § 1 k.w. postępowanie co do czynów przypisanych D.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.
oraz art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w., polegające na utrzymaniu w mocy w dniu 31 maja 2012 r.
Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.
bezwzględny powód odwoławczy ujęty w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w., który musi być brany pod uwagę poza zakresem zaskarżenia oraz niezależnie od podniesionych zarzutów.
Art. 118 § 2 k.p.s.w.
Art. 638 k.p.k.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 5 §1 pkt 4 k.p
(pkt VI i VII) i na podstawie art. 5 §1 pkt 4 k.p.s.w.
art. 281 k.k
zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 281 k.k.
art. 278 § 1 k.k
o czyn z art. 278 § 1 k.k.
art. 104 § 1 pkt 7 k.p
bezwzględny powód odwoławczy ujęty w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w., który musi być brany pod uwagę poza zakresem zaskarżenia oraz niezależnie od podniesionych zarzutów.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 300/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)‎SSN Michał Laskowski‎SSN Jarosław Matras (sprawozdawca)Protokolant Teresa Jarosławska w sprawie D. M. i Ł. D. obwinionych z art. 119 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 4 września 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 31 maja 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 15 grudnia 2011 r.

I. uchyla zaskarżony wyrok co do D. M. i Ł. D. w zakresie w jakim utrzymano w mocy ukaranie za czyny z art. 119 § 1 k.w. oraz utrzymany w tej części wyrok Sądu Okręgowego w R. (pkt VI i VII) i na podstawie art. 5 §1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. postępowanie co do czynów przypisanych D. M. w pkt VI (czyny opisane w pkt VII-IX a. o.) oraz Ł. D. w pkt VII (czyny opisane w pkt VII, VIII i X a. o.) umarza, zaś kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa; II. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIED.

M. oraz Ł. D. zostali oskarżeni o popełnienie wspólnie i w porozumieniu szeregu przestępstw opisanych w akcie oskarżania w pkt I do IX, a nadto oskarżonemu Ł. D. zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 281 k.k. w styczniu 2010 r. (pkt X a. o.). W zakresie istotnym dla postępowania kasacyjnego należy wskazać na opisy czynów ujętych w pkt VII – X a. o. Oskarżonym zarzucono, że: VII. w styczniu 2010 r. w G., w godzinach popołudniowych, w pobliżu sklepu „C.” działając wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przywłaszczenia torebkę wraz z zawartością o nieustalonej wartości na szkodę kobiety o nieustalonych danych personalnych, przy czym działali oni publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.VIII. w styczniu 2010 r. w G., w godzinach popołudniowych, w pobliżu targowiska miejskiego działając wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przywłaszczenia torebkę wraz z zawartością o nieustalonej wartości na szkodę kobiety o nieustalonych danych personalnych, przy czym działali oni publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.IX. w lutym 2010 r. w G., kiego w godzinach przedpołudniowych, w pobliżu targowiska miejskiego działając wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przywłaszczenia torebkę wraz z zawartością o nieustalonej wartości na szkodę kobiety o nieustalonych danych personalnych, przy czym działali oni publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 57a §1 k.k.a nadto Ł.

D. to, że:X. w styczniu 2010 r. w G., zabrał w celu przywłaszczenia mężczyźnie o nieustalonych danych personalnych telefon komórkowy marki Nokia o nieustalonej wartości, a następnie w celu utrzymania się w jego posiadaniu uderzył wspomnianego mężczyznę łokciem w twarz powodując jego upadek,tj. o czyn z art. 281 k.k.Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w zakresie przedmiotowym który nie obejmował już czynu z pkt III a. o., Sąd Okręgowy w R., wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., orzekł co do wszystkich czynów zarzuconych oskarżonym i za czyny opisane w pkt I, II, IV i V a. o., po dokonaniu określonych modyfikacji, skazał oskarżonego D.

M. na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, zaś oskarżonego Ł. D. za czyny opisane w pkt I, II, V a. o. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Uniewinnił oskarżonego Ł. D. od popełnienia czynów z pkt IV i VIII a. o., zaś w zakresie czynu opisanego w pkt VI a. o. zarzuconego obu oskarżonym, przyjął, iż czyn ten stanowił wykroczenie i postępowanie umorzył wobec przedawnienia jego karalności. W pozostałych rozstrzygnięciach - istotnych z uwagi na zakres zaskarżenia kasacją – D. M. uznał za winnego dokonania zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, określonych w pkt VI (VII a/o), VII (VIII a/o) i VIII (IX a/o) z tą zmianą, że wyeliminował z nich znamiona art. 57a § 1 k.k. i przyjmując, iż są to wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. i art. 19 k.w. wymierzył mu karę aresztu 30 dni.

Ł. D. uznał za winnego dokonania zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, określonych w pkt VI (VII a/o) i VIII (IX a/o) z tą zmianą, że wyeliminował z nich znamiona art. 57a § 1 k.k. oraz w granicach zarzucanego w akcie oskarżenia, określonego w pkt IX (X a/o) uznał za winnego tego, że: w styczniu 2010 r. w G., przywłaszczył sobie telefon komórkowy marki Nokia o nieustalonej wartości na szkodę mężczyzny o nieustalonych danych personalnych i przyjmując, iż są to wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. i art. 19 k.w. wymierzył mu karę aresztu 30 dni.Wyrok ten w zakresie, w którym skazano obu oskarżonych za przestępstwa oraz ukarano ich za wykroczenia, został zaskarżony w całości wyłącznie przez obrońców obu oskarżonych.

W apelacjach sformułowano zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych, które to uchybienia miały – zdaniem obrońców – wpływ na treść wydanego wyroku. Po rozpoznaniu tych apelacji Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 31 maja 2012 r., w części utrzymującej w mocy pkt VI i VII części dyspozytywnej wyroku Sądu Okręgowego w R., na korzyść skazanych D.

M. i Ł. D., zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie art. 45 § 1 k.w. oraz art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w., polegające na utrzymaniu w mocy w dniu 31 maja 2012 r. pkt VI oraz VII zaskarżonego wyroku, którymi D. M. i Ł. D. zostali uznani za winnych popełnienia w styczniu 2010 r. oraz w lutym 2010 r. wykroczeń z art. 119 § 1 k.w., których karalność przed datą orzekania przez sąd odwoławczy ustała, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia, przewidzianą w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części oraz utrzymanych nim w mocy punktów VI oraz VII części dyspozytywnej wyroku Sądu Okręgowego w R. i umorzenie postępowania na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. wobec przedawnienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, co skutkowało jej uwzględnieniem w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k.

Bezsporne jest, że w momencie kiedy sąd II instancji rozpoznawał środki odwoławcze obu obrońców, skierowane także co do przypisanych obu obwinionym wykroczeń z art. 119 § 1 k.w., doszło już do przedawnienia karalności tych wykroczeń, albowiem czas ich popełnienia został określony na styczeń 2010 r. zaś termin przedawnienia karalności wynosił dwa lata (art. 45 § 1 k.w.). W tej sytuacji powinnością sądu odwoławczego było uchylenie zaskarżonego wyroku w tym zakresie i umorzenie postępowania co do tych czynów obu obwinionych, z uwagi na treść przepisów art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w.

Przedawnienie karalności wykroczeń stanowi zresztą tzw. bezwzględny powód odwoławczy ujęty w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w., który musi być brany pod uwagę poza zakresem zaskarżenia oraz niezależnie od podniesionych zarzutów. Okoliczność zaistnienia takiego właśnie uchybienia w toku rozpoznania apelacji, w tym właśnie zakresie przedmiotowym, przyznał zresztą sam Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu swojego wyroku (str. 11), wskazując drogę prawną do korekty tego orzeczenia.Z tych zatem powodów konieczne stało się uwzględnienie wniosku kasacji i uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie odnoszącym się do utrzymania w mocy ukarania za czyny stanowiące wykroczenia, a także wyroku sądu I instancji w tej części i umorzenia postępowania co do tych czynów.Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wykroczeniowego oraz kasacyjnego wynika z przepisów art.118 § 2 k.p.s.w. oraz art. 638 k.p.k.