Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 298/16 Generato dall'IA

Supreme Court quashes default judgment due to procedural violations and dismisses case via statute of limitations.

Numero d'incarto III KK 298/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed a first-instance default judgment against the defendant for theft, citing a clear violation of criminal procedure rules regarding notification and defense rights. The Public Defender argued that the defendant was not properly notified, depriving him of his right to defense, while the prosecution had previously requested a harsher penalty. Consequently, the court ordered the proceedings to be discontinued due to the expiration of the statute of limitations for the offense.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 479 § 1 k.p.k.; Art. 133 § 2 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.; Art. 45 § 1 k.w.: A default judgment rendered without proper notification of the defendant constitutes a clear violation of procedural rights, necessitating the quashing of the judgment and subsequent discontinuance of proceedings if the statute of limitations has expired.

Parole chiave

Generato dall'IA
default judgment statute of limitations right to defense criminal procedure quashing of judgment procedural violation expiration of limitation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 479 § 1 k.p.k.
do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja od tego wyroku Rzecznika Praw Obywatelskich.Zaskarżył on wyrok w całości na korzyść skazanego i zarzucił temu orzeczeniu:rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego – to jest art. 479 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 133 § 2 k.p.k.
z art. 133 § 2 k.p.k. i art.
Art. 6 k.p.k.
i art. 6 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania), polegające na rozpoznaniu sprawy przez Sąd pod nieobecność oskarżonego i wydaniu wyroku zaocznego, w sytuacji gdy M.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw.
Art. 45 § 1 k.w.
z art. 45 § 1 k.w. umarza postępowanie;
Art. 118 § 2 k.p.w.
o przedmiotowy czyn – z racji przedawnienia karalności – umorzyć, a kosztami postępowania na mocy art. 118 § 2 k.p.w. obciążyć Skarb Państwa.Z tych wszystkich względów orzeczono jak wyżej.
art. 278 § 1 k.k
skazanego z art. 278 § 1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 5 § 1 pkt 4 k.p
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
art. 70 § 1 pkt 1 k.k
oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 298/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)‎SSN Andrzej StępkaProtokolant Łukasz Biernacki w sprawie M. K. skazanego z art. 278 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 8 września 2016 r. kasacji, wniesionej na korzyść skazanego przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w L. z dnia 28 listopada 2011 r.

1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umarza postępowanie;

2. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIESąd Rejonowy w L. wyrokiem zaocznym z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt II K …/11 uznał M. K. za winnego tego, że: w dniu 29 września 2011 r. na ulicy I. w S., pow. L., woj. […] dokonał zaboru, w celu przywłaszczenia roweru marki Jubilat o wartości 280 zł. na szkodę R. C., tj. występku z art. 278 § 1 k.k. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 40 dziennych stawek grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł.; na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres dwóch lat, a na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego pod dozór kuratora, nadto obciążył go kosztami postępowania.Wyrok ten nie był zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 27 marca 2012 r.

W dniu 9 sierpnia 2016 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja od tego wyroku Rzecznika Praw Obywatelskich.Zaskarżył on wyrok w całości na korzyść skazanego i zarzucił temu orzeczeniu:rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego – to jest art. 479 § 1 k.p.k. w zw. z art. 133 § 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania), polegające na rozpoznaniu sprawy przez Sąd pod nieobecność oskarżonego i wydaniu wyroku zaocznego, w sytuacji gdy M. K. nie został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, co w rezultacie doprowadziło do naruszenia jego prawa do obrony i wniósł o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania, na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. z powodu przedawnienia orzekania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest w sposób oczywisty zasadna.Zaskarżony nią wyrok wydano z oczywistą i rażącą obrazą wskazanych w zarzucie kasacji przepisów prawa procesowego.

Charakter tego uchybienia powoduje, że mogło ono mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.Nie ulega wątpliwości, że w obowiązującym w czasie wydania zaskarżonego wyroku przepisie art. 479 § 1 k.p.k. (który mocą art. 1 §1 pkt 166 ustawy z 27 września 2013 r o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. 2013, poz. 1247, został z dniem 1 lipca 2015 r uchylony) wskazane były przesłanki wydania wyroku zaocznego w postępowaniu uproszczonym. Jedną z nich było niestawiennictwo oskarżonego na rozprawę główną, pomimo doręczenia mu wezwania.

Dopiero zatem prawidłowe – z punktu widzenia obowiązujących przepisów karnej ustawy procesowej – doręczenie oskarżonemu wezwania na rozprawę stwarzało możliwość wydania wobec tego oskarżonego wyroku zaocznego. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżony zaoczny wyrok wydano wobec występującego bez obrońcy oskarżonego po przeprowadzeniu w dniu 28 listopada 2011 r. rozprawy w sytuacji w której nie został on na tą rozprawę prawidłowo wezwany. Wezwanie do osobistego stawiennictwa na termin rozprawy wyznaczonej na ten dzień, tj. 28 listopada 2011 r., wysłane zostało w dniu 15 listopada 2011 r.

Pierwszy raz tę przesyłkę awizowano w dniu 17 listopada 2011 r., powtórnie awizowano zaś w dniu 28 listopada 2011 r. Wobec nie podjęcia przez oskarżonego tej przesyłki zwrócono ją Sądowi Rejonowemu w L. i wpłynęła ona na Biuro Podawcze tego Sądu w dniu 8 grudnia 2011 r. (k. 53 – 54). Bezsporne jest zatem to, że na rozprawę w dniu 28 listopada 2011 r., poprzedzającą wydanie zaskarżonego wyroku zaocznego, oskarżony nie był w sposób prawidłowy wezwany, skoro w tym samym dniu dopiero powtórnie awizowano mu wezwanie na tę rozprawę.

Całkowicie błędnie – wbrew oczywistym rygorom dotyczących tzw. doręczenia zastępczego wskazanych w art. 133 § 1 i 2 k.p.k. (według brzmienia obowiązującego w dacie orzekania) – w dniu rozprawy 28 listopada 2011 r. uznano, że wezwanie o niej zostało doręczone oskarżonemu w sposób prawidłowy (k. 46). Uczyniono tak pomimo tego, iż w tym dniu nie było w ogóle warunków do uznania, że przesyłka zawierająca wezwanie na wyznaczoną tego dnia rozprawę została rzeczywiście mu doręczona, bowiem nie została ona zwrócona Sądowi, co nastąpiło – po ponownym awizowaniu – dopiero dziesiątego dnia po tym jak wydano zaoczny wyrok.

Uznając zatem za doręczone wezwanie na rozprawę wyznaczoną w dniu 28 listopada 2011 r. Sąd Rejonowy uchybił tym samym także treści art. 133 § 2 k.p.k., który to przepis wprowadził – jako warunek uznania skuteczności przewidzianego w nim tzw. doręczenia zastępczego – nakaz podwójnego awizowania przesyłki i zarazem konieczność upływu 7 dni od ponownego zawiadomienia o przesyłce. Stąd też niewątpliwe jest, że terminem doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 133 § 2 k.p.k., w sytuacji gdy adresat go nie odbiera, pomimo dwukrotnego awizowania, był ostatni dzień siedmiodniowego terminu oznaczonego przy powtórzeniu czynności powtórnego zawiadomienia.

W tym stanie rzeczy zaskarżony zaoczny wyrok nie tylko wydano z rażącym naruszeniem art. 479 § 1 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym w chwili jego wydania) i art. 133 § 2 k.p.k., ale także i art. 6 k.p.k. Opisane uchybienie pozbawiało oskarżonego prawa osobistego uczestnictwa w rozprawie i możliwości obrony swoich praw i interesów procesowych. Tym samym i stanowiło rażące naruszenie tegoż art. 6 k.p.k., tym bardziej doniosłe w sytuacji, w której oskarżony występował bez obrońcy, a prokurator w sprzeciwie od wydanego w dniu 27 października 2011 r. wyroku nakazowego domagał się wobec niego surowszej - niż wymierzona w tym wyroku - kary (k. 36, 41-42).Wszystkie te okoliczności świadczą o oczywistej zasadności wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na rzecz skazanego kasacji, i tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku.

Konsekwencją tego rozstrzygnięcia stało się orzeczenie następcze o umorzeniu postępowania wobec oskarżonego z powodu przedawnienia karalności zarzucanego mu czynu.W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, iż czyn ten od 9 listopada 2013 r. – w związku z ustalonym przez już przywołaną ustawę z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U. 2013, poz. 1247 ze zm.) nowym brzmieniem art. 119 k.w. stał się opisanym w tym przepisie wykroczeniem, bowiem zarzucana wartość przywłaszczonej przez oskarżonego rzeczy nie przekraczała 1/4 minimalnego wynagrodzenia (por.

§ 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 października 2010 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. – Dz.U, 2010, poz. 1288, który ustalił od dnia 1 stycznia 2011 r. minimalne wynagrodzenie za pracę w kwocie 1386 zł.). Taka kwalifikacja prawna zarzucanego oskarżonemu czynu obecnie musiała mieć zastosowanie – zgodnie z zasadą stosowania ustawy karnej wyrażoną w art. 4 § 1 k.k.Wykroczenie to miało być popełnione przez oskarżonego w dniu 29 września 2011 r. Stosownie do treści art. 45 § 1 k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.

W sprawie niniejszej postanowienie o wszczęciu dochodzenia wydano w dniu 30 września 2011 r. (k. 12). Oznacza to, że przedawnienie karalności zarzucanego M. K. wykroczenia nastąpiło z dniem 30 września 2013 r. W rezultacie tych ustaleń w oparciu o treść art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z wspomnianym art. 45 § 1 k.w. należało postępowanie wobec M. K. o przedmiotowy czyn – z racji przedawnienia karalności – umorzyć, a kosztami postępowania na mocy art. 118 § 2 k.p.w. obciążyć Skarb Państwa.Z tych wszystkich względów orzeczono jak wyżej. eb