Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for retrying first-instance errors via appellate review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued the appellate court failed to review all evidence and ignored the defendant's written explanations, effectively retrying the first-instance trial. The court rejected these claims because the appellate court properly addressed the evidence and explanations in its reasoning, making the cassation arguments a mere repetition of the unsuccessful appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 1, § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: Cassation is not a third instance and cannot be used to retry first-instance errors; appeals that are obviously groundless must be dismissed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 298/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 września 2015 r. sprawy S.B., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 27 maja 2015 roku, sygn. V Ka 232/15, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z dnia 30 września 2014 roku, sygn. III K 344/11, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego S. B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIESąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 30 września 2014 r. uznał S. B. winnym czynu z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 296 § 2 k.k., art. 33 § 2 k.k. i skazał go na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na podstawie art. 33 § 3 kk na kwotę 40 złotych.Sąd Okręgowy w Lublinie V Wydział Karny – Odwoławczy w dniu 27 maja 2015 r. po rozpoznaniu apelacji oskarżonego i jego obrońcy utrzymał zaskarżony wyrok Sądu I instancji, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.
Od wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł obrońca Z.B. zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa, co miało wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia:1) art. 433 § 1 i § 2 w zw. z art. 4, 5 § 2, 7, 92 i 410 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 i 458 k.p.k., polegające na nierozważeniu wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym obrońcy oskarżonego, częściowej tylko, a nadto dowolnej, analizie materiału dowodowego podczas rozpoznawania zarzutów apelacji, w tym w szczególności zaaprobowanie wadliwej dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów, pomijającej iż z zeznań świadków pracowników banku A.
F., A. B., M. P., A. K. i J. S., ani również z żadnego innego dowodu zgromadzonego w toku postępowania karnego, nie wynika by S.B. polecał podległym mu pracownikom wyliczenie maksymalnej kwoty pożyczki dla przedstawionych poświadczających nieprawdę zaświadczeń o zatrudnieniu, co skutkowało przeprowadzeniem niepełnej kontroli instancyjnej wydanego orzeczenia;2)art. 433 § 1 i § 2 w zw. z art. 4, 5 § 2, 7, 92 i 410 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 i 458 k.p.k., polegającą na zaniechaniu przez Sąd Okręgowy przeprowadzania wszechstronnej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia Sądu Rejonowego w aspekcie podnoszonego w apelacji obrońcy zarzutu całkowitego pominięcia i całkowitego braku ustosunkowania się Sądu I instancji do spójnych, konsekwentnych i logicznych wyjaśnień oskarżonego S. B., złożonych w trybie, art. 176 § 4 k.p.k., co skutkowało konsekwencji brakiem oparcia rozstrzygnięcia na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Przede wszystkim zauważyć należy, że autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. W szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji.
Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie w znikomym zakresie odnosi się do wad postępowania odwoławczego, przede wszystkim zaś zmierza do ponownego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd meriti – a przy tym w pełni zaakceptowanej w wyniku kontroli odwoławczej przez Sąd Okręgowy – oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Zważyć jednak należy, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania odwoławczego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, która służyć ma kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń.Tymczasem obydwa podniesione w kasacji zarzuty są w istocie powtórzeniem zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy.
Co kluczowe, zostały one poprawnie rozważone w uzasadnieniu Sądu Okręgowego. Na s. 9 i 12 uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowy rozważa poprawność oceny dowodów z wymienionych w kasacji świadków, będących pracownikami pokrzywdzonego banku, z kolei na s. 12-13 właściwie rozważono problem nieustosunkowania się Sądu Rejonowego do pisemnych wyjaśnień skazanego. Analiza Sądu Okręgowego jest w pełni poprawna i Sąd Najwyższy ją podziela – jako że wyjaśnienia te były tożsame z innymi złożonymi w postępowaniu, pominięcie wyjaśnień pisemnych w uzasadnieniu Sądu Rejonowego nie mogło mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie.Konkludując, dokonana przez Sąd Okręgowy kontrola odwoławcza byłą rzetelna, w pełni zgodna z przepisami art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. l.n