Criminal appeal dismissed as obviously groundless for procedural violations not raised in appeal and irrelevant to sentencing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the lower courts violated procedural rules by gathering insufficient personal data and omitting a social interview, yet the defense had not raised these procedural objections during the appeal stage. The court determined that the lack of a social interview or psychiatric evaluation did not affect the sentencing decision, as the lower courts possessed sufficient information to determine the appropriate penalty.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.: An appeal is obviously groundless if the grounds were not raised in the appeal, or if the alleged procedural defects did not influence the judgment, resulting in dismissal and exemption from costs.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 296/12 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 stycznia 2013 r.,sprawy D. K. skazanego z art. 280 § 1 kk i inne kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w R.z dnia 17 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.z dnia 17 stycznia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację obrońcy skazanego D. K. jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia skazanego D.K. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 17 stycznia 2012 r., którym, między innymi, D. K. został skazany na przestępstwo zakwalifikowane z art. 280 § 1 kk oraz za przestępstwo zakwalifikowane z art. 158 § 1 kk na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego D. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść wyroku, a to art. 213 § 1 i 2, art. 214 § 1,2, pkt 2 oraz § 4, a także art. 215 kpk, przez zgromadzenie jedynie szczątkowych danych osobopoznawczych o skazanym, z pominięciem chociażby wywiadu środowiskowego dotyczącego skazanego”, wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego, w części dotyczącej orzeczenia o karze, oraz przekazanie sprawy D.
K. – w zaskarżonej części – do ponownego rozpoznania sądowi I instancji”.Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego D. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na to, że autor kasacji, w apelacji, nie podnosił zarzutu obrazy przepisów postępowania, a więc także tych, które zostały wskazane w kasacji, i które, wbrew stwierdzeniom skarżącego, odnoszą się do orzeczenia Sądu pierwszej instancji a nie do orzeczenia Sądu odwoławczego.
Co więcej, także z zarzutu kasacji i z jej uzasadnienia, wynika, że, w istocie, formułowany jest zarzut niewspółmierności orzeczonej wobec skazanego kary, co w kasacji jest w ogóle niedopuszczalne. Poza tym, skoro apelujący w zwykłym środku odwoławczym nie formułował zarzutu obrazy przepisów postępowania – art. 213 kpk, art. 214 kpk i art. 215 kpk, to wówczas nie miał wątpliwości co do tego, że zgromadzone w tej sprawie w toku postępowania przygotowawczego i sądowego dane dotyczące ówczesnego oskarżonego są wystarczające dla rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji o rodzaju i rozmiarze kary, a przeprowadzenie badania psychiatrycznego lub psychologicznego nie było potrzebne.
I było to stanowisko trafne, gdyż, co prawda, Sąd Rejonowy, a więc i Sąd odwoławczy, nie dysponowały wywiadem środowiskowym, ani pełną dokumentacją dotyczącą uprzednich skazań D. K., zgodnie z wymogami określonymi w art. 214 kpk i art. 213 kpk, to jednak Sądy te dysponowały wystarczającymi informacjami w tym zakresie, które wynikały z innych dokumentów zgromadzonych w tej sprawie. Co jednak decydujące, braki w tym zakresie nie tylko nie mogły, ale z całą pewnością nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie o karze.
Przekonują o tym pełne i przekonujące rozważania Sądów obu instancji zawarte w uzasadnieniach ich orzeczeń, spełniające, także w tym zakresie, wymogi, odpowiednio, art. 424 kpk i art. 457 § 3 kpk. Sąd Rejonowy, podejmując decyzję o karze, uwzględnił zarówno wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące, w tym młody wiek ówczesnego oskarżonego (s. 15-17 uzasadnienia), a Sąd odwoławczy w pełni i przekonująco wywiódł dlaczego również w tym zakresie należało utrzymać w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji (s. 3,4 uzasadnienia).W końcu zauważyć należy, że obrońca, formułując zarzut naruszenia art. 415 kpk, nie stwierdza w jaki sposób doszło do tego naruszenia i nie czyni tego także w uzasadnieniu kasacji.
Analiza akt tej sprawy prowadzi do ustalenia, że do naruszenia tego przepisu w tej sprawie, z całą pewnością, nie doszło, żadne bowiem okoliczności nie wskazują na potrzebę psychiatrycznego lub psychologicznego badania ówczesnego oskarżonego.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.