Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 289/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming life sentence violated juvenile sentencing limits under Polish Criminal Code.

Numero d'incarto III KK 289/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the claim that a 25-year life sentence violated provisions for juvenile offenders. The defendant argued that Article 10 § 3 of the Criminal Code required a sentence not exceeding two-thirds of the statutory maximum, which they believed excluded a 25-year term for a life sentence. The court ruled that established precedent allows life sentences for juvenishes under specific conditions, thereby upholding the lower court's decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 10 § 3 k.k.; Art. 38 § 3 k.k.: The Supreme Court established that the two-thirds sentencing limit for juvenile offenders does not preclude the imposition of a life sentence when the statutory maximum is life imprisonment, provided the offender bears exceptional criminal responsibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
juvenile offender sentencing life imprisonment limits Criminal Code provisions exceptional criminal responsibility cassation appeal dismissal statutory maximum cap two-thirds rule application

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 10 § 3 k.k.
UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw.
Art. 38 § 3 k.k.
z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni.
Art. 10 § 2 k.k.
zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.
Art. 54 § 2 k.k.
Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 289/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 148 § 1 k.k
G.‎skazanego z art. 148 § 1 k.k.
art. 10 § 3 k.k
UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k.
art. 38 § 3 k.k
z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni.
art. 10 § 2 k.k
zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.
art. 54 § 2 k.k
Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 164/06
nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06).
III KKN 195/99
za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 289/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r.,‎sprawy J. G.‎skazanego z art. 148 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 18 kwietnia 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 13 grudnia 2011 r., postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazanego J. G. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw. z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni. Sąd Najwyższy zważył co następuje.W istocie przepis art. 10 § 3 k.k. zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.

Niemniej zgodnie z utrwalonym zapatrywaniem Sądu Najwyższego „gdy chodzi o sprawców nieletnich, przewidziany w art. 10 § 3 k.k. nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06). Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art. 10 § 2 k.k. za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 3).

Sąd Najwyższy podziela stanowisko zawarte w wyżej wymienionych orzeczeniach, wobec czego należało uznać zarzut za bezzasadny w stopniu oczywistym.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. .