Supreme Court dismisses stay of execution request due to lack of obvious legal violation in cassation grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the defense's request to suspend the execution of the final judgment under Article 532 § 1 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued for a stay based on serious procedural violations and excessive sentencing, while the prosecution deemed the cassation grounds obviously unfounded. The court held that the stay is an exceptional measure requiring clear evidence of a blatant legal error that would cause irreparable harm, which was not demonstrated in this case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 532 § 1 k.p.k.; The suspension of execution of a final judgment is an exceptional remedy applicable only when cassation grounds clearly indicate a blatant violation of law, creating a high probability of the cassation's success and causing uniquely severe, irreversible consequences to the convicted person.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 27/24 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie J. R. i A. P.skazanych za przestępstwo z art. 296 § 3 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 marca 2024 r., wniosku obrońcy skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2023 r., sygn. akt II AKa 25/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 13 maja 2022 r., sygn. akt III K 181/20, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2023 r., sygn. akt II AKa 25/23, po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonych, utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 13 maja 2022 r., sygn. akt III K 181/20, którym to sąd pierwszej instancji uznał m.in.:1.J. R. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k. i art. 301 § 2 k.k. i art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 308 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I);2.A.
P. za winną popełnienia przestępstwa z art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k. i art. 301 § 2 k.k. i art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 308 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za które wymierzył jej karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt II).Ponadto, sąd pierwszej instancji zobowiązał solidarnie m.in. wymienionych wyżej do naprawienia szkody (pkt IV), zaliczył im na poczet kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (pkt XV), zarządził zwrot dowodów rzeczowych (XVI-XVII) oraz rozstrzygnął o kosztach procesu (pkt XVIII, XIX).
Kasację na korzyść skazanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie wywiódł m.in. obrońca J. R. i A. P.– adw. A. P.
1. Obrońca powyższy wyrok zaskarżył w całości. Podniósł przy tym zarzuty rażącego naruszenia prawa z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 2 i 3 k.p.k. oraz zarzut rażącej niesprawiedliwości orzeczenia, wynikający w ocenie skarżącego z utrzymania w mocy wyroku sądu pierwszej instancji wydanego z licznymi uchybieniami niezauważonymi w toku kontroli odwoławczej, tj. z naruszeniami art. 410 k.p.k., art. 193 k.p.k., art. 413 § 2 k.p.k., art. 8 k.p.k. oraz błędnym uznaniem zaistnienia przesłanek z art. 300 k.k. i 301 k.k., a także orzeczenia rażąco surowych kar pozbawienia wolności.
W złożonej kasacji obrońca zawarł wniosek w trybie art. 532 k.p.k. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie dla wymienionego wniosku mają stanowić zarzuty kasacyjne, potwierdzające w ocenie obrońcy, że wydany w sprawie wyrok przez sąd drugiej instancji jest rażąco niesprawiedliwy w rozumieniu art. 440 k.p.k.Odpowiedź na kasację złożył oskarżyciel publiczny, który wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek obrońcy nie zasługiwał na uwzględnienie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Z tego też względu powinno być stosowane wówczas, gdy ranga zarzutów kasacyjnych dostarcza podstawy do stwierdzenia oczywistego i rażącego naruszenia prawa, wskazując tym samym na wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji. W takich okolicznościach wykonywanie kary, przed rozpoznaniem kasacji z oczywistych względów spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne skutki, co tym samym łączyłoby się z wyraźnym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 8 lutego 2022 r., II KO 111/21; postanowienie SN z dnia 24 stycznia 2023 r., III KK 645/22).
Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Wstępna analiza podstaw oraz motywacji kasacji przeprowadzona w ograniczonym zakresie, bowiem wyłącznie w zakresie niezbędnym dla rozpoznania rzeczonego wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, prowadzi do wniosku, że podniesione przez obrońcę argumenty nie pozwalają na uznanie ewidentnej, niejako widocznej na pierwszy „rzut oka” wadliwości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym kasacją wyroku. Powyższe potwierdzenie zyskuje również w konfrontacji ze stanowiskiem prokuratora zawartym w odpowiedzi na kasacje, który ocenił ją jako bezzasadną w stopniu oczywistym.
Obrońca skazanych nie wskazuje także na uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k., a podniesione przez niego zarzuty nie są na tyle oczywiste, aby na tym etapie móc jednoznacznie przesądzić o ich zasadności czy niezasadności. Kwestia ewentualnej ich skuteczności wymaga pogłębionej analizy akt sprawy, co nastąpi na rozprawie, na którą przedmiotowa sprawa zostanie skierowana zgodnie z kolejnością wpływu. W świetle powyższego, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.
Tym samym, implikowało to decyzję o nieuwzględnieniu wniosku obrońcy. Podkreślenia wymaga, że niniejsze orzeczenie w żadnej mierze nie przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia co do wniesionej kasacji. Co więcej, nie wyklucza nawet uznania zarzutów postawionych w kasacji za oczywiście zasadne (zob. postanowienie SN z dnia 11 marca 2022 r., III KO 12/22).Z tych też powodów, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.[J.J.][ał]