Supreme Court dismisses cassation for clear lack of grounds regarding non-notified gambling law provision.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that a specific gambling regulation was not notified to the European Commission, which should have excluded prosecution under Polish law. The court clarified that the relevant regulation was actually notified at the time of the crime and that such procedural defects do not constitute a ground for dismissal of prosecution.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.: A failure to notify a technical regulation to the European Commission does not constitute a ground for dismissal of prosecution under Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. as it falls under Art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. instead.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 269/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lipca 2017 r., w sprawie M.D.W., skazanego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Ł., z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt II Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł., z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt VII K (…), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt VII K (…), M.D.W. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., za które wymierzono mu karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki dziennej na 200 zł. Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt II Ka (…), po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego M.D.W. oraz Urząd Celny w Ł., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Ł..
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. wniósł obrońca skazanego M.D.W., podnosząc zarzut uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą, tj. art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.W konkluzji obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. i poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w Ł. oraz o umorzenie postępowania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o pozostawienie jej bez rozpoznania.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego M.D.W. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Zgodnie z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k., w przypadku skazania na inną karę, niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, kasacja wniesiona przez strony może być oparta wyłącznie na zarzucie podnoszącym wystąpienie jednej z przesłanek określonych w art. 439 § 1 k.p.k.Z uwagi zatem na fakt, że M.D.W. został skazany na karę grzywny, kasacja wniesiona przez jego obrońcę mogła być rozpatrywana jedynie w zakresie, w jakim podnosiła wystąpienie uchybień, stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze.
W tym kontekście należy stwierdzić, że wskazanie przez skarżącego na wystąpienie przesłanki określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. jest oczywiście nietrafne. Obrońca skazanego upatruje zaistnienia tej przesłanki w „bezwzględnej bezskuteczności przepisu tworzącego zestaw znamion zarzucanego oskarżonemu czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s., w postaci art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, który jako nienotyfikowany przepis techniczny (…) nie mógł być zastosowany wobec oskarżonego w niniejszej sprawie, co stanowi inną okoliczność wyłączającą ściganie wyrażoną w art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.”.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się natomiast, że „zagadnienie znaczenia braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych może mieć hipotetycznie znaczenie z punktu widzenia wypełnienia znamion blankietowej normy art. 107 § 1 k.k.s., bądź stanowić ewentualną przesłankę do oceny w kwestii ich dekompletacji. W tym aspekcie, przynajmniej potencjalnie mogłaby podlegać rozważaniu jako ujemna przesłanka określona w at. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. Ta jednak nie została wymieniona w przepisie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., jako bezwzględna podstawa uchylenia orzeczenia.
Niewątpliwie natomiast – skoro zagadnienie obowiązywania normy determinującej krąg znamion określonego typu przestępstwa – z punktu widzenia przesłanek procesu – należy do kategorii objętej dyspozycją art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., to nie sposób uznać ją za «inną okoliczność wyłączającą ściganie» w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. (…) Ten charakter mają bowiem przeszkody prawne spoza katalogu zamieszczonego w art. 17 § 1 pkt 1–10 k.p.k., wynikające z ustawy albo umów międzynarodowych takie, jak np. abolicja, konsumpcja skargi publicznej, list żelazny, czy też ograniczenia wynikające z zakresu przekazania osoby przekazanej w wykonaniu Europejskiego Nakazu Aresztowania” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2015 r., II KZ 22/15, LEX nr 1729664).Co więcej, nie ma racji obrońca skazanego powołując się na brak notyfikacji art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.
W tym zakresie przypomnieć należy, że art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych – w jego pierwotnym brzmieniu – nie był notyfikowany Komisji Europejskiej, a nastąpiło to dopiero w związku z jego nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. poz. 1201) i która to zmiana weszła w życie z dniem 3 września 2015 r. Sama ustawa zmieniająca została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 r. pod numerem 2014/0537/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U.
Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE (druk sejmowy nr 2927, adnotacja na tekście ustawy opublikowanym w Dz.U. z 2015 r. poz. 1201). W chwili popełnienia przestępstwa przez M. D. W. (w okresie od 9 września 2015 r. do 1 grudnia 2015 r.) przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych – wbrew temu, co twierdzi obrońca – był notyfikowany Komisji Europejskiej.Niejako już na marginesie należy także wskazać, że skazanemu zarzucano i w prawomocnym wyroku przypisano prowadzenie i urządzanie gier na automatach do gier poza kasynem gry i bez zezwolenia wbrew m.in. przepisowi art. 6 ustawy o grach hazardowych, który to przepis – uzupełniający normę blankietową zawartą w art. 107 § 1 k.k.s. – nie wchodzi w zakres pojęcia „przepisów technicznych”, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania tego przepisu (wyrok TSUE z dnia 13.10.2016 r., C-303/15) W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzut skarżącego za bezzasadny w stopniu oczywistym, przy czym obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. as