Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 266/24 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as inadmissible because the lower court's dismissal order lacked a specific protective measure decision under Art. 519 K.P.K.

Numero d'incarto III KK 266/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal without examination, ruling that the defense's cassation was inadmissible under Article 519 of the Criminal Procedure Code. The defense argued for the appeal's validity, but the Court found the lower court's order dismissing the prosecution failed to explicitly decide on the application of a protective measure from the statutory catalog. Consequently, the appeal did not meet the statutory requirements for admissibility, and the defense's request for legal aid costs was also rejected.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 93a § 1 k.k.: A cassation appeal against a dismissal order is inadmissible if the order does not contain a separate decision on the application of a protective measure from the catalog in Article 93a § 1 of the Criminal Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible cassation protective measures dismissal order Criminal Procedure Code legal aid costs statutory catalog admissibility requirements reclusione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy jest niedopuszczalna z mocy ustawy i dlatego należało pozostawić ją bez rozpoznania.Przepis art. 519 k.p.k. określa rodzaje orzeczeń, które mogą być zaskarżone kasacją pochodzącą od strony postępowania.
Art. 93a § 1 k.k.
93a k.k., to jednak w ocenie Sądu Najwyższego, enumeratywny katalog środków zabezpieczających określa wyłącznie art. 93a § 1 k.k., który stanowi, że: „Środkami zabezpieczającymi są:
Art. 31 § 1 k.k.
z art. 31 § 1 k.k. umorzył postępowanie karne przeciwko H.
Art. 530 § 2 k.p.k.
Jeśli zatem kasacja obrońcy jest niedopuszczalna z mocy ustawy, to prezes sądu (przewodniczący wydziału), do którego ją wniesiono, powinien odmówić jej przyjęcia na podstawie art. 530 § 2 k.p.k.
Art. 531 § 1 k.p.k.
Środek ten został jednak przyjęty, toteż – stosownie do art. 531 § 1 k.p.k. – Sąd Najwyższy był zobowiązany do pozostawienia przedmiotowej kasacji bez rozpoznania.Obciążenie Skarbu Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art.
Art. 637a k.p.k.
– Sąd Najwyższy był zobowiązany do pozostawienia przedmiotowej kasacji bez rozpoznania.Obciążenie Skarbu Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 637a w zw.
Art. 632 pkt 2 k.p.k.
z art. 632 pkt 2 k.p.k.W konsekwencji zapadłego rozstrzygnięcia, na uwzględnienie nie zasługiwał wniosek obrońcy o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu sporządzenia i wniesienia kasacji.
Art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
akt II K 212/23:1.na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.
Art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt
wobec którego umorzono postępowanie o czyn z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 lipca 2024 r.
Art. 93a § 2 k.k.
1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt;2.na podstawie art. 93a § 2 k.k. i art.
Art. 99 § 1 k.k.
i art. 99 § 1 k.k. w zw.
Art. 39 pkt 2 k.k.
z art. 39 pkt 2 k.k. orzekł wobec H.
Art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt
„środek zabezpieczający” w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie hodowli zwierząt;3.na podstawie art. 7 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 418/04
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 17 lutego 2005 r., IV KK 418/04, OSNwSK 2005/1/387; 24 kwietnia 2007 r., IV KK 98/07, Prok.
IV KK 98/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 17 lutego 2005 r., IV KK 418/04, OSNwSK 2005/1/387; 24 kwietnia 2007 r., IV KK 98/07, Prok.
III KK 384/17
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because it concerns extending, not first applying, a security measure.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 266/24 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie H. R. wobec którego umorzono postępowanie o czyn z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 lipca 2024 r. z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt IV Kz 1381/23 zmieniającego częściowo postanowienie Sądu Rejonowego w Suchej Beskidzkiej z dnia 16 października 2023 r., sygn. akt II K 212/23 p o s t a n o w i ł:

1. pozostawić kasację bez rozpoznania;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa;

3. nie uwzględnić wniosku obrońcy – adw. M. W. o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podejrzanemu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Suchej Beskidzkiej postanowieniem z dnia 16 października 2023 r., sygn. akt II K 212/23:1.na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. umorzył postępowanie karne przeciwko H. R. o to, że „w okresie od bliżej nieokreślonego dnia i miesiąca 2018 roku do dnia 27 marca 2023 roku w S., na terenie gospodarstwa położonego na posesji przy ul. […] znęcał się nad zwierzętami hodowlanymi, poprzez utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, wystawienie na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażały życiu i zdrowiu, utrzymywanie bez stałego dostępu do pokarmu i wody oraz uderzanie metalowym palikiem”, tj. o czyn z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt;2.na podstawie art. 93a § 2 k.k. i art. 99 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k. orzekł wobec H.

R. „środek zabezpieczający” w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie hodowli zwierząt;3.na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, zwrócił S. M. zwierzęta czasowo odebrane na podstawie decyzji Burmistrza Miasta Sucha Beskidzka z dnia 24 marca 2023 r.;4.przyznał od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej podejrzanemu z urzędu;5.kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.Sąd Okręgowy w Krakowie – po rozpoznaniu zażaleń obrońcy i podejrzanego – postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt IV Kz 1381/23:1.zmienił ww. postanowienie Sądu Rejonowego w Suchej Beskidzkiej w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 w ten sposób, że uzupełnił opis przypisanego podejrzanemu czynu o stwierdzenie, że „czynu tego dopuścił się mając zniesioną zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem”;2.w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy;3.rozstrzygnął w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podejrzanemu w postępowaniu odwoławczym;4.stwierdził, że wszystkie wydatki związane z postępowaniem odwoławczym w niniejszej sprawie ponosi Skarb Państwa.

Kasację od ww. postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie wniósł obrońca , zaskarżając to orzeczenie w całości. Obrońca zarzucił: 1.rażącą obrazę art. 35 ust. 3b i 4b ustawy o ochronie zwierząt w związku z art. 116 k.k. poprzez ich niezastosowanie przy orzekaniu środka zabezpieczającego w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie hodowli zwierząt na podstawie art. 93a § 2 k.k. i art. 99 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k., co skutkowało niezastosowaniem pozakodeksowych przepisów karnych wynikających z ustawy o ochronie zwierząt przy orzeczeniu środka zabezpieczającego;2.rażącą obrazę art. 433 k.p.k., polegającą na nierozpoznaniu przez sąd II instancji zarzutu skarżącego, dotyczącego kwestionowania przez niego prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkowało orzeczeniem środka zabezpieczającego w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie hodowli zwierząt, w sytuacji gdy skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, co ma znaczenie dla wyboru środka zabezpieczającego określonego w art. 35 ust. 3a ustawy o ochronie zwierząt.Wskazując na powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na zaprezentowane przez obrońcę stanowisko, wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Obrońca w piśmie z dnia 11 kwietnia 2024 r. wskazał, że w zarzucie nr 1 kasacji omyłkowo podniósł obrazę art. 35 ust. 3b i 4b ustawy o ochronie zwierząt, podczas gdy przedmiotem tego zarzutu powinno być rażące naruszenie art. 35 ust. 3a ustawy o ochronie zwierząt. W piśmie z dnia 29 lutego 2024 r. podejrzany H. R. przedstawił argumenty wpierające kasację, zaś w piśmie z dnia 27 kwietnia 2024 r. zawarł replikę na odpowiedź prokuratora. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy jest niedopuszczalna z mocy ustawy i dlatego należało pozostawić ją bez rozpoznania.Przepis art. 519 k.p.k. określa rodzaje orzeczeń, które mogą być zaskarżone kasacją pochodzącą od strony postępowania.

Do kategorii tych orzeczeń należy prawomocny i kończący postępowanie wyrok sądu odwoławczego oraz prawomocne postanowienie sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. Nie ulega wątpliwości, że wymienione orzeczenia wyczerpują zbiór decyzji procesowych, od których – w aktualnym stanie prawnym – stronie przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia w postaci kasacji. Określony w art. 519 k.p.k. zakres przedmiotowy kasacji – na zasadzie wyjątku – modyfikuje jedynie art. 521 k.p.k., który pozwala tzw. podmiotom specjalnym (wymienionym w tym przepisie) na zaskarżenie każdego prawomocnego orzeczenia (wyroku albo postanowienia) kończącego postępowanie.

W przedmiotowej sprawie kasacja obrońcy wniesiona została od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego, którym – co do zasady – utrzymano w mocy postanowienie sądu a quo wydane w przedmiocie umorzenia postępowania przeciwko H. R. (z uwagi na wystąpienie przesłanek z art. 31 § 1 k.k.) i zastosowania wobec niego – na podstawie art. 93a § 2 k.k. i art. 99 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k. – zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie hodowli zwierząt. Badając dopuszczalność wniesionej kasacji w aspekcie art. 519 k.p.k., należało ocenić czy zaskarżone nią orzeczenie należy do kategorii decyzji procesowych wymienionych w tym przepisie, a więc – w realiach niniejszej sprawy – czy odpowiada ono złożonemu pojęciu „postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k.”.

Nie może ulegać wątpliwości, że skarżone kasacją orzeczenie jest postanowieniem wydanym w przedmiocie umorzenia postępowania ze względu na niepoczytalność sprawcy (art. 31 § 1 k.k.), a zatem w tym zakresie odpowiada ono treści art. 519 k.p.k. Na marginesie wypada wspomnieć, że w rozumieniu art. 519 k.p.k. prawomocnym postanowieniem sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k., od którego przysługuje kasacja, jest także postanowienie sądu odwoławczego o utrzymaniu w mocy postanowienia sądu pierwszej instancji wydanego w przedmiocie umorzenia postępowania i zastosowania środka zabezpieczającego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2017 r., III KK 384/17, OSNKW 2018, nr 1, poz. 6.).W dalszej kolejności relewantną jest zatem ocena, czy nakaz i zakazy z art. 39 pkt 2–3 k.k. mieszczą się w pojęciu „środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego”, którym to zwrotem posłużono się we wspomnianym art. 519 k.p.k.

Choć w tym przepisie ustawodawca w sposób ogólny odwołał się do art. 93a k.k., to jednak w ocenie Sądu Najwyższego, enumeratywny katalog środków zabezpieczających określa wyłącznie art. 93a § 1 k.k., który stanowi, że: „Środkami zabezpieczającymi są:

1) elektroniczna kontrola miejsca pobytu;

2) terapia;

3) terapia uzależnień;

4) pobyt w zakładzie psychiatrycznym”. Taki też katalog środków zabezpieczających – rozważany w kontekście art. 519 k.p.k. – uznawany jest wśród komentatorów (zob. m.in. J. Skorupka [red.], Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Wyd. 6, Warszawa 2023, Legalis, art. 519; A. Sakowicz [red.], Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Wyd. 10, Warszawa 2023, Legalis, art. 519; D. Drajewicz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz. Art. 425-682, Warszawa 2020, Legalis, art. 519). Stwierdzić więc należy, że – poza prawomocnym i kończącym postępowanie wyrokiem sądu ad quem – kasacja strony dopuszczalna jest tylko od postanowienia sądu odwoławczego, w którym rozstrzygnięto o uwzględnieniu wniosku prokuratora o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego ze zbioru przedstawionego w art. 93a § 1 k.k. Natomiast instrumenty, do których ustawodawca odwołał się w art. 93a § 2 k.k. (a zatem nakaz i zakazy skatalogowane jako środki karne w art. 39 pkt 2-3 k.k.), nie są środkami zabezpieczającymi sensu stricto.

Na tej podstawie prawnej – w powiązaniu z art. 99 § 1 k.k. – orzekane są one jako środki karne „tytułem środka zabezpieczającego” i przez to przyjmują charakter i funkcję administracyjnego środka zabezpieczającego, który de facto może być stosowany jedynie wobec sprawcy, który popełnił czyn zabroniony w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1 k.k. Trzeba tu szczególnie podkreślić, że właściwie to przepis art. 99 § 1 k.k., będący doprecyzowaniem art. 93a § 2 k.k., nadaje środkom karnym z art. 39 pkt 2-3 k.k. funkcję środka zabezpieczającego w sprawach o czyny popełnione przez sprawców niepoczytalnych.

Stąd też w tym przypadku dochodzi de facto do zastosowania środka określonego w art. 99 § 1 k.k., nie zaś – jak wymaga tego art. 519 k.p.k. – środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. (por. J. Matras [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, red. K. Dudka, Warszawa 2023, LEX, art. 519).Nadmienić przy tym wypada, że zabieg odrębnego uregulowania nakazu i zakazów treściowo odpowiadających środkom karnym w rozdziale X Kodeksu karnego, podyktowany był niedopuszczalnością orzekania środków karnych w stosunku do sprawców niepoczytalnych.

Natomiast wobec pozostałych sprawców sąd może lub ma obowiązek stosować instrumenty określone w art. 39 pkt 2-3 k.k. na podstawie ogólnej, zgodnie z przepisami rozdziału V Kodeksu karnego (por. K. Lipiński [w:] Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, red. J. Giezek, Warszawa 2021, LEX, art. 99). Powyższe przekonuje zatem, że art. 93a § 2 k.k. (w powiązaniu z art. 99 § 1 k.k.) dostarcza wyłącznie podstawę prawną stosowania środków karnych określonych w art. 39 pkt 2-3 k.k. wobec sprawców niepoczytalnych i zmienia charakter tych środków, natomiast nie konstytuuje ich jako środków zabezpieczających w ścisłym znaczeniu, albowiem istota mechanizmu rzeczonych zakazów i nakazu zostaje zachowana.

Znajduje to swój wyraz choćby w treści art. 354a § 1 k.p.k., który wyraźnie odróżnia środki zabezpieczające z art. 93a § 1 k.k. od nakazu lub zakazów, o których mowa w art. 39 pkt 2-3 k.k., orzeczonych tytułem środka zabezpieczającego. Systemowo potwierdza to również redakcja Kodeksu karnego wykonawczego, który przy wykonywaniu orzeczonego tytułem środka zabezpieczającego zakazu lub nakazu z art. 39 pkt 2-3 k.k., obliguje do stosowania odpowiednio art. 180-186 k.k.w., a więc przepisów odnoszących się stricte do wykonywania środków karnych (art. 205 k.k.w.).

W rozdziale XIII Kodeksu karnego wykonawczego, zatytułowanym: „Środki zabezpieczające”, ustawodawca szczegółowo i odrębnie reguluje wyłącznie wykonanie środków zabezpieczających określonych w art. 93a § 1 k.k., co również potwierdza ich różną i autonomiczną naturę w systemie prawa karnego. Również w Kodeksie karnym osobno uregulowano kwestię czasu, na jaki można orzec zakazy wymienione w art. 39 pkt 2-3 k.k., a także warunek ich późniejszego uchylenia. Tymczasem dla środków zabezpieczających w ścisłym znaczeniu (a zatem w art. 93a § 1 k.k.), zasadę nieoznaczoności ich stosowania ustawodawca wyraził w art. 93b § 2 k.k. i art. 93d § 1 k.k. Wypada przy tym zaznaczyć, gdyby ustawodawca traktował instrumenty wskazane w art. 93a § 2 k.k. jako środki zabezpieczające w ścisłym znaczeniu, to sama potrzeba wyłączenia nakazu z art. 39 pkt 2e k.k. (tj. nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym) spod zasady bezterminowego stosowania, zostałaby zrealizowana poprzez użycie prostszej formuły, wprost wskazującej, że do nakazu przewidzianego w art. 39 pkt 2e k.k. przepisy art. 93b § 2 i art. 93d § 1 k.k. nie mają zastosowania.Suma powyższych uwag przemawia za konkluzją, że nakaz i zakazy z art. 39 pkt 2–3 k.k. nie mieszczą się w pojęciu „środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego”, którym ustawodawca posłużył się w przepisie art. 519 k.p.k.

Odmienne ustalenie zakresu przedmiotowego tego przepisu doprowadziłoby do niekonsekwencji i niezasadnego uprzywilejowania sytuacji prawnej sprawców niepoczytalnych (art. 31 § 1 k.k.) poprzez rozszerzenie dopuszczalności wnoszenia kasacji od rozstrzygnięć, które treściowo odpowiadają środkom karnym, podczas gdy obowiązujące przepisy nie zezwalają stronie na zaskarżenie kasacją orzeczenia dotyczącego środka karnego, orzeczonego w myśl przepisów z rozdziału V Kodeksu karnego wobec sprawców niespełniających przesłanek z art. 31 § 1 k.k. (podobnie J.

Matras [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, red. K. Dudka, Warszawa 2023, LEX, art. 519). Końcowo zasadna jest też uwaga, że skoro katalog środków zabezpieczających został przez ustawodawcę jednoznacznie ustalony w art. 93a § 1 k.k., to w przepisie art. 519 k.p.k. nie zachodziła już potrzeba dokładnego określenia jednostki redakcyjnej art. 93a k.k. (poprzez wskazanie § 1), zwłaszcza jeśli dopuszczalność kasacji dotyczy wszystkich tych środków. Dokonanie takiego uszczegółowienia prowadziłoby do nieuprawnionej sugestii, że nakaz i zakazy, do których odwołuje się art. 93a § 2 k.k., są środkami zabezpieczającymi sensu stricto, wbrew jasnej klasyfikacji ustawodawcy, która określona została w § 1 tego artykułu.

Reasumując, jeżeli postanowienie sądu odwoławczego o umorzeniu postępowanie nie zawierało jednocześnie rozstrzygnięcia o zastosowaniu środka zabezpieczającego z katalogu określonego w art. 93a § 1 k.k. – a więc nie spełniało warunku przewidzianego w art. 519 k.p.k. – to kasację strony od tego postanowienia uznać należy za niedopuszczalną z mocy ustawy. Jeśli zatem kasacja obrońcy jest niedopuszczalna z mocy ustawy, to prezes sądu (przewodniczący wydziału), do którego ją wniesiono, powinien odmówić jej przyjęcia na podstawie art. 530 § 2 k.p.k.

Środek ten został jednak przyjęty, toteż – stosownie do art. 531 § 1 k.p.k. – Sąd Najwyższy był zobowiązany do pozostawienia przedmiotowej kasacji bez rozpoznania.Obciążenie Skarbu Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 637a w zw. z art. 632 pkt 2 k.p.k.W konsekwencji zapadłego rozstrzygnięcia, na uwzględnienie nie zasługiwał wniosek obrońcy o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu sporządzenia i wniesienia kasacji. Za zasadny należy przyjąć utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, że sporządzenie i wniesienie niedopuszczalnego nadzwyczajnego środka zaskarżenia przez obrońcę z urzędu, nie daje podstawy do przyznania wynagrodzenia za taką czynność, albowiem Skarb Państwa nie może ponosić finansowych skutków podejmowania przez podmiot fachowy czynności prawnie niedopuszczalnych (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 17 lutego 2005 r., IV KK 418/04, OSNwSK 2005/1/387; 24 kwietnia 2007 r., IV KK 98/07, Prok.

I Pr. 2007, z.10, poz. 20). Wypada przy tym odnotować, że obrońca w przedmiotowej kasacji nie dostrzegł bynajmniej wyżej omówionej kwestii i nie zainicjował jakichkolwiek rozważań w tym zakresie, a tym samym nie podjął wysiłku, aby przedstawić argumentację przemawiającą za dopuszczalnością wniesionego środka. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [SOP][ms] ‎