Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded, upholding lower court's finding of guilt despite defense arguments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded and ordered the defendant to bear the costs. The defense argued procedural violations and factual errors regarding the defendant's possession of keys to stolen vehicles, but the appellate court had already addressed these points logically. The court concluded that the lower court correctly assessed the defendant's statements as unreliable and that no glaring legal errors affected the verdict.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: Cassation against factual findings by the first instance court is inadmissible; appellate courts must exercise independent control over the lower court's reasoning without being bound by its conclusions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 262/19 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy K. M. skazanego za czyn z art. 278§1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt V Ka (...), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II K (...) p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.W pierwszym z zarzutów kasacyjnych - lit. a. oraz w zarzucie z pkt IV lit. b kasacji (w zakresie nierozpatrzenia przez Sąd Odwoławczy zarzutów I i II apelacji), skarżący tylko pozornie podnosi zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie kasacja skierowana jest przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I instancji. Kasacja w tym zakresie została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523 § 1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
Niezależnie od tego wskazać należy, że do opisanej w tych zarzutach problematyki Sąd Odwoławczy odniósł się na stronach 7-8 i 11-12 motywów rozstrzygnięcia. W drugim przywołanym fragmencie uzasadnienia oraz na stronach 6-7 i 10, została przez Sąd omówiona także problematyka poruszona w pkt I lit. b kasacji, w którym Sąd przedstawił rozważania odnośnie okoliczności wejścia przez skazanego w posiadanie kluczyka do jednego z ukradzionych pojazdów. Powyższe omówienia cechuje logika i nie można zarzucić Sądowi bezrefleksyjnej akceptacji poglądu Sądu Rejonowego.
Sąd Okręgowy wyszedł z założenia, że całokształt materiału dowodowego w sposób bezsporny wskazuje na winę K. M. i nie wyklucza samodzielnego uzyskania przez niego kluczy, poprzez przypadkowe ich odnalezienie. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, jego wątpliwości budził wyłącznie sposób wejścia przez skazanego w posiadanie kluczyków, którego nie można było dokładnie ustalić na podstawie przeprowadzonych dowodów, nie zaś fakt, że skazany samodzielnie wszedł w ich posiadanie, wobec wykluczenia wersji, że otrzymał je od T.
J. To właśnie ta druga okoliczność jest najistotniejsza z punktu widzenia odpowiedzialności karnej skazanego, a w świetle zgromadzonych dowodów jej przyjęcie było jak najbardziej zasadne.W odniesieniu do zarzutów sformułowanych w pkt II i III kasacji, w których skarżący zarzuca Sądowi Odwoławczemu naruszenie art. 7 k.p.k., należy wskazać, że zarzut taki może być podnoszony tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Poczynionych przez Sąd Okręgowy w tym zakresie uwag nie można uznać za nowe ustalenia w obrębie stanu faktycznego, a co najwyżej za rozważania mające na celu wykazanie logiki w ustaleniach poczynionych w przez Sąd I instancji, które, co istotne, nie są z tymi ustaleniami sprzeczne.Stawiając w pkt IV lit. a kasacji zarzut nienależytego rozpoznania zarzutów V, VII i VIII apelacji, skarżący podniósł, że spodziewał się w tym zakresie po Sądzie Odwoławczym rozważenia, czy rzeczywiście nie może być mowy o porozumieniu pomiędzy skazanym a T.
J. Powyższe kwestie pozostają znowu w sferze ustaleń faktycznych, a zatem uznać należy, że i ten zarzut, pod pozorem obrazy przepisów procedury, omija zakaz z art. 523 § 1 k.p.k. Należy ponadto podnieść, że Sąd II instancji szeroko odniósł się do ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy w kwestii istnienia ewentualnego porozumienia pomiędzy K. M. a T. J. (str. 10-11 uzasadnienia). Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego w tym zakresie nie wzbudziła żadnych zastrzeżeń Sądu Odwoławczego. Zapatrywania Sądu Okręgowego należy uznać za wyczerpujące, a w konsekwencji zarzuty kasacji za niezasadne.Należy natomiast przyznać rację skarżącemu, że Sąd Okręgowy nie odniósł się wprost w sporządzonym uzasadnieniu do zarzutów podniesionych w pkt III lit. b i c, pkt VI lit. a i b oraz pkt IX apelacji, jednakże nie sposób uznać, by to uchybienie Sądu Okręgowego było rażące, a przede wszystkim, by miało wpływ na treść orzeczenia.Zarzuty z pkt III lit. b i c oraz pkt VI lit. b apelacji są całkowicie niezasadne z tego względu, że Sąd I instancji przy ocenie wyjaśnień skazanego, wskazał na nieścisłości oraz braki – czy to w zakresie logiki, czy konsekwencji – co skutkowało uznaniem wyjaśnień skazanego za niewiarygodne, w żadnym wypadku zaś przerzuceniem na niego konieczności dowodzenia swej niewinności.
Wyjaśnienia oskarżonego, jak każdy inny dowód w postępowaniu, podlegają swobodnej ocenie i niewskazywanie przez oskarżonego określonych okoliczności może być poczytywane czy to za przyjętą linię obrony, czy też za brak wiedzy w tej kwestii. W tym zakresie skarżący pomija to, że skazany wyjaśniał w sposób niekonsekwentny, a co najważniejsze, jego depozycje nie znajdowały potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. Wszystkie kwestie poruszane w pozostałych, nieomówionych indywidualnie przez Sąd Okręgowy zarzutach, stanowią polemikę z ustaleniami Sądu Rejonowego opierającą się na subiektywnej interpretacji twierdzeń zawartych w motywach rozstrzygnięcia tego Sądu i wskazującą na okoliczności wyrwane z kontekstu, a przede wszystkim marginalne i nie mające de facto wpływu na ustalenia odnośnie sprawstwa skazanego.Odnośnie zarzutu VI lit. a apelacji, dotyczącego przyjmowania przez Sąd Rejonowy nieobiektywnych kryteriów różnicujących, zważyć należy, że wywody Sądu Rejonowego w tym zakresie, wbrew sugestiom obrony, nie miały charakteru wynikowego i w żadnej mierze nie przesądzały o winie K.
M. Stanowiły one wyłącznie fragment rozważań na temat wiarygodności wyjaśnień T. J. W dalszej części uzasadnienia (str. 11 uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego) Sąd ten wskazał na wątpliwości wynikające z braku jasności i konsekwencji w tych depozycjach T. J., które dotyczyły jego wiedzy na temat usunięcia pojazdów. Sąd, wbrew twierdzeniom obrońcy (zarzut z pkt IX apelacji), nie uznał bezrefleksyjnie, że wyjaśnienia T. J. są wiarygodne, a tylko doszedł do wniosku, że rozbieżności dotyczące omawianych kwestii nie mogą przesądzać o udziale T.
J. w popełnionym przestępstwie.Podsumowując, choć Sąd Okręgowy nie odniósł się bezpośrednio do każdego z zarzutów apelacji, to uczynił to w sposób zbiorczy i dokonał kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji w sposób właściwy. Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się w nim żadnych uchybień, zwrócił uwagę na fakt, że Sąd Rejonowy nie pozostawał bezkrytyczny wobec istniejących niekonsekwencji w wyjaśnieniach oskarżonych, dokonał konfrontacji ich treści z pozostałym materiałem dowodowym i w zgodzie z zasadami logiki uzasadnił swoje oceny.
Sąd Okręgowy nie ograniczył się przy tym do odesłania do twierdzeń zaprezentowanych w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego, lecz poczynił własne spostrzeżenia i należycie je umotywował.Podsumowując, skarżący nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybień o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.