Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 259/13 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously groundless for repeating first-instance defense arguments against appellate court.

Numero d'incarto III KK 259/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The prosecutor argued that the appellant merely repeated defense arguments from the first instance against the appellate court, violating procedural rules. The court found the appellate court's detailed reasoning regarding witness credibility sufficient and rejected the claim of a serious legal violation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A criminal appeal is inadmissible if it merely repeats arguments from the first instance against the appellate court without substantiating a serious violation of control obligations or legal provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal obviously groundless repeated arguments appellate court witness credibility procedural violation costs of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 k.p.k.
Trafnie też podnosi, że proste ponowienie argumentów zaczerpniętych z apelacji wywołuje ocenę, iż nadzwyczajny środek zaskarżenia został skierowany – wbrew dyspozycji art. 519 k.p.k. – przeciwko orzeczeniu pierwszoinstancyjnemu, a nie wyrokowi sądu odwoławczego.
Art. 433 § 2 k.p.k.
W powyższym świetle pozostaje tylko uznać, że postawienie pod adresem Sądu odwoławczego zarzutu rażącego naruszenia art. 433 § 2 i art.
Art. 457 § 2 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., a w umotywowaniu swego stanowiska naruszył, i to w sposób rażący i mogący mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, także unormowanie art. 457 § 2 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
Bazowanie przez obronę na powyższym uznać należy za zabieg polemiczny w stosunku do przeprowadzonej w sprawie całościowej oceny materiału dowodowego, co ponadto przemawia także za bezzasadnością zarzutu rażącego naruszenia art. 7 k.p.k., zgłoszonego w kasacji pod adresem Sądu odwoławczego.
Art. 523 § 1 k.p.k.
519 k.p.k., jak również zakazu podnoszenia w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych zaskarżonego orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.).
Art. 535 § 3 k.p.k.
W takiej zaś sytuacji, rozważana kasacja podlegała oddaleniu w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. i dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.
art. 519 k.p.k
Trafnie też podnosi, że proste ponowienie argumentów zaczerpniętych z apelacji wywołuje ocenę, iż nadzwyczajny środek zaskarżenia został skierowany – wbrew dyspozycji art. 519 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k
W powyższym świetle pozostaje tylko uznać, że postawienie pod adresem Sądu odwoławczego zarzutu rażącego naruszenia art. 433 § 2 i art.
art. 457 § 2 k.p.k
433 § 2 k.p.k., a w umotywowaniu swego stanowiska naruszył, i to w sposób rażący i mogący mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, także unormowanie art. 457 § 2 k.p.k.
art. 7 k.p.k
Bazowanie przez obronę na powyższym uznać należy za zabieg polemiczny w stosunku do przeprowadzonej w sprawie całościowej oceny materiału dowodowego, co ponadto przemawia także za bezzasadnością zarzutu rażącego naruszenia art. 7 k.p.k., zgłoszonego w kasacji pod adresem Sądu odwoławczego.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 259/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 września 2013 r.,‎sprawy P. S.‎skazanego z art. 258 § 3 kk i innych‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 28 lutego 2013 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 4 grudnia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną:

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co trafnie wykazano w wywodach pisemnej odpowiedzi na kasację, sporządzonej przez prokuratora i doręczonej stronie skarżącej. Odsyłając do tych wywodów, należy wszelako podkreślić co następuje.Celnie zauważa prokurator, że sformułowane w kasacji zarzuty stanowią w istocie powielenie zarzutów, jakie zostały uprzednio wysunięte przez obrońcę w zwykłym środku odwoławczym pod adresem wyroku sądu pierwszej instancji.

Trafnie też podnosi, że proste ponowienie argumentów zaczerpniętych z apelacji wywołuje ocenę, iż nadzwyczajny środek zaskarżenia został skierowany – wbrew dyspozycji art. 519 k.p.k. – przeciwko orzeczeniu pierwszoinstancyjnemu, a nie wyrokowi sądu odwoławczego. Dodać też wypada, że owo proste powtórzenie argumentacji apelacyjnej nie czyni zadość wymogowi wykazania, że Sąd Apelacyjny nie wywiązał się z obowiązków kontrolnych, nałożonych przepisem art. 433 § 2 k.p.k., a w umotywowaniu swego stanowiska naruszył, i to w sposób rażący i mogący mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, także unormowanie art. 457 § 2 k.p.k.

Jednocześnie należy podkreślić, że lektura uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku jednoznacznie i wprost przekonuje, że zarzut rażącego naruszenia wymienionych przepisów prawa, wysunięty w skardze pod adresem Sądu odwoławczego, jest oczywiście chybiony. Precyzyjnie wyrażone stanowisko tego Sądu nie daje żadnych podstaw do twierdzenia, że kwestia prawidłowości oceny zeznań głównego świadka oskarżenia, T. S., w tym sensowności jego przesłuchania w obecności biegłego psychologa, została przeanalizowana w sposób nienależyty.

Przeciwnie, Sąd Apelacyjny odniósł się do konkretnych, wskazywanych przez obrońcę treści z zeznań świadka i podał szczegółowe powody, dla których ocenę tego dowodu, przeprowadzoną przez Sąd I instancji w kolejnych, istotnych dla rozstrzygnięcia fragmentach uznał za trafną, a przy tym niewymagającą posiłkowania się opinią biegłego psychologa. W tym ostatnim zakresie należy też odesłać tu do argumentów pisemnej odpowiedzi na kasację, gdzie wskazano m.in. na to, kiedy świadek składał zeznania w toku postępowania przygotowawczego i na rozprawie, a kiedy uległ wypadkowi, który – jak twierdził – wywołał stan chorobowy wymagający leczenia i osłabienie jego pamięci.

Przedstawioną konstatację należy odnieść również do poczynionych przez Sąd Apelacyjny rozważań w przedmiocie oceny wiarygodności zeznań pozostałych, wymienianych w kasacji siedmiu świadków i postulowanej w apelacji ich konfrontacji z przesłuchującymi osobami. Stanowisko Sądu Apelacyjnego w tej mierze jest wyczerpujące, a autor skargi kasacyjnej nie przeciwstawił mu wystarczających argumentów, podkreślając jedynie, że świadkowe odwołali na rozprawie wypowiedzi z postępowania przygotowawczego, obciążające P. S., wskazując, że takie zeznania i wyjaśnienia składali uprzednio, mając na uwadze swoje dobro i dbałość o bezpieczeństwo i własny interes, a także fakt wymuszania na nich tych wypowiedzi.

Bazowanie przez obronę na powyższym uznać należy za zabieg polemiczny w stosunku do przeprowadzonej w sprawie całościowej oceny materiału dowodowego, co ponadto przemawia także za bezzasadnością zarzutu rażącego naruszenia art. 7 k.p.k., zgłoszonego w kasacji pod adresem Sądu odwoławczego. Na koniec należy podkreślić – na co wskazywał Sąd Najwyższy w szeregu judykatów, także publikowanych – że szczegółowość motywów orzeczenia sądu apelacyjnego stanowi wypadkową jakości rozpoznawanego środka odwoławczego oraz uzasadnienia zaskarżonego nim wyroku sądu pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, że usystematyzowane i wyczerpujące motywy wyroku Sądu Okręgowego nie wymagały od Sądu odwoławczego argumentacji bardziej pogłębionej i szerszej ponad tę, jaką zaprezentował w odpowiedzi na zarzuty apelacji. W powyższym świetle pozostaje tylko uznać, że postawienie pod adresem Sądu odwoławczego zarzutu rażącego naruszenia art. 433 § 2 i art. 457 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. stanowiło w rzeczywistości zabieg służący obejściu wspomnianej na wstępie dyspozycji art. 519 k.p.k., jak również zakazu podnoszenia w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych zaskarżonego orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.).

W takiej zaś sytuacji, rozważana kasacja podlegała oddaleniu w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. i dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.