Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 257/19 Generato dall'IA

Criminal tax case dismissed due to appellate court failure to assess continuity of criminal acts under tax code.

Numero d'incarto III KK 257/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the appellate court's decision regarding a tax fraud conviction for operating gambling machines. The prosecution argued the lower courts failed to properly evaluate whether the defendant's actions constituted a continuous crime under the Tax Code. The court ruled that the defendant's actions in the current case differed significantly from a prior continuous crime due to different locations and equipment, meaning the continuity requirement was not met. Consequently, the appellate court erred by upholding the first-instance verdict without this crucial legal analysis, necessitating a retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 § 2 k.k.s.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.: The continuity of a continuous crime requires identical intent and opportunity across acts; if new conditions are created with a similar but not identical intent, the continuity condition is not fulfilled, and the appellate court must independently assess this legal requirement.

Parole chiave

Generato dall'IA
continuous crime tax fraud gambling machines appellate review legal continuity procedural error retrial giuoco e scommessa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 § 2 k.k.s.
oraz art. 6 § 2 k.k.s., polegającą na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że uprzednie prawomocne skazanie M.
Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
akt II K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw.
Art. 433 § 2 k.p.k.
przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, który zarzucił mu „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s. postępowanie karne wobec M.
Art. 442 § 3 k.p.k.
Sąd orzekający w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu zaskarżonego wyroku będzie związany poglądem prawnym wyrażonym przez Sąd Najwyższy (art. 442 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
Sąd orzekający w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu zaskarżonego wyroku będzie związany poglądem prawnym wyrażonym przez Sąd Najwyższy (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.). Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
art. 107 § 1 k.k
, oskarżonego o czyn z art. 107 § 1 k.k.s., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
107 § 1 k.k.s., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
akt II K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 257/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Eugeniusz Wildowicz‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca) ‎w sprawie M. W. , oskarżonego o czyn z art. 107 § 1 k.k.s., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. ‎w dniu 18 marca 2020 r. kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, na niekorzyść oskarżonego, od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt XI Ka (…), utrzymującego w mocy Sądu Rejonowego w R. z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w L. w zakresie, w jakim odnosi się on do M. W. , jak również utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. w części odnoszącej się do M. W. i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

M. W. został oskarżony o to, że „w dniu 16 grudnia 2015 r., będąc Prezesem Zarządu przedsiębiorstwa H. Sp. z o.o. z siedzibą w L. , ul. T., urządzał w lokalu D., mieszczącym się przy ul. K., P. gry hazardowe na automacie o nazwie A. nr (…) wbrew przepisom art. 3, art. 6 ust. 1, art. 9, art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009, nr 201, poz. 1540), będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w E. z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt VIII K (…), za umyślne przestępstwo skarbowe na karę grzywny w wymiarze 120 stawek po 100 zł, wykonaną w dniu 13.05.2015 r., tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 k.k.s.” Sąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. postępowanie karne wobec M.

D. W. umorzył, zaś kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.Postępowanie karne było prowadzone również przeciwko innej osobie, która ww. wyrokiem została uniewinniona od popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s.Wyrok Sądu I instancji został zaskarżony dwiema apelacjami, przy czym jedynie apelacja Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego w B. dotyczyła M. W. i została wniesiona na jego niekorzyść. Wyrokiem z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt XI Ka (…), Sąd Okręgowy w L. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok oraz orzekł o kosztach postępowania odwoławczego.

Powyższy wyrok został zaskarżony kasacją wniesioną na niekorzyść oskarżonego M. W. przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, który zarzucił mu „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., polegające na nieprzeprowadzeniu prawidłowej kontroli odwoławczej i nienależytym rozważeniu i ustosunkowaniu się w uzasadnieniu orzeczenia do zarzutów podniesionych w apelacji Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego w B. , w następstwie czego doszło do utrzymania w mocy wadliwego wyroku Sądu I instancji, zapadłego z rażącą obrazą art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. oraz art. 6 § 2 k.k.s., polegającą na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że uprzednie prawomocne skazanie M.

D. W. wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 26 kwietnia 2017 r, sygn. akt II K […], za czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., tj. popełniony w warunkach przestępstwa ciągłego, stanowi o zaistnieniu ujemnej przesłanki procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej w rozpoznawanej sprawie, czego następstwem było niezasadne umorzenie postępowania karnego skarbowego wobec oskarżonego M. D. W..”Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna.

Wobec tego możliwe było jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Bezspornym jest, że przed wydaniem wyroku będącego przedmiotem niniejszego postępowania wobec M. D. W. toczyło się szereg postępowań karnych, m.in. postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…). Gry hazardowe, których dotyczy zaskarżony kasacją wyrok, według ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji, miały być urządzane przez M. D. W. jako prezesa zarządu „H.” Sp. z o. o. z siedzibą w L. w dniu 16 grudnia 2015 r. w P. w lokalu gastronomicznym.

Podstawą stanowiska Sądu I, jak i II instancji dotyczącego występowania w przedmiotowej sprawie powagi rzeczy osądzonej było ustalenie, że M. W. został przed wydaniem zaskarżonego w niniejszym postępowaniu wyroku, skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), którym przypisano mu czyn z art. 107 § 1 k.k.s. zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. W myśl tego wyroku M. W. przestępczych zachowań dopuścił się będąc prezesem zarządu „H.” Sp. z o.o. z siedzibą w W. i „H.” Sp. z o.o. w okresie od dnia 3 września 2015 r. do dnia 27 czerwca 2016 r.Sąd Rejonowy umarzając postępowanie w rozpatrywanej sprawie bezzasadnie uznał, że skoro data popełnienia czynu będącego przedmiotem postępowania mieści się w czasookresie uprzednio przypisanego czynu ciągłego (wskazanego w opisanym powyżej wyroku) i w obu przypadkach ten sam oskarżony czynów miał się dopuścić w ramach wykonywania funkcji prezesa zarządu spółki, to wykorzystywał tę samą sposobność wynikającą z prowadzenia określonego typu działalności gospodarczej, polegającej na urządzaniu gier na automatach.

Wobec tego jego zachowanie w niniejszej sprawie stanowi element czynu ciągłego, objętego uprzednim prawomocnym skazaniem. Sąd Rejonowy, jak również Sąd Okręgowy, zwróciły uwagę przede wszystkim na okresy popełnionych czynów i ich zawieranie się. Ponadto Sąd I instancji wskazał co następuje: „oskarżony prowadził działalność na terenie całego kraju, urządzając gry na automatach w sukcesywnie otwieranych punktach gier. Niezależnie od powyższego wskazane zachowania były podejmowane z wykorzystaniem takiej samej sposobności, bowiem oskarżony urządzając gry działał jako Prezes Zarządu spółek (w sprawie niniejszej H.

Sp. z o.o.). Fakt, iż czyny zarzucone w niniejszej sprawie zostały popełnione przez M. W. jako prezesa zarządu konkretnej spółki H. Sp. z o.o. (wyrok II K (…) dotyczy podmiotów H. Sp. z o.o. i H. Sp. z o.o.) nie wyklucza uznania, że zostały objęte jednym czynem ciągłym.” Uznając zasadność zarzutu kasacji, Sąd Najwyższy nie podziela poglądu co do tożsamości czynu zarzucanego M. W. w niniejszej sprawie, z czynem za który został on uprzednio prawomocnie skazany ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w O.. Sąd Najwyższy w tym składzie uznaje za słuszne utrwalone już stanowisko, wyrażone w wyroku z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt V KK 415/18, zgodnie z którym:

„skoro urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach (art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h.) wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu (art. 41 ust. 1, art. 42 pkt 3 i art. 35 pkt 5 u.g.h.), to zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach (miejscowościach, lokalach), stanowi każdorazowo - od strony prawnokarnej - inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc.

Uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s., popełnione w innym miejscu, w warunkach czynu ciągłego (art. 6 § 2 k.k.s.), w którym czas jego popełnienia obejmuje czasokres popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s., co do którego toczy się jeszcze postępowanie karnoskarbowe, nie stanowi w tym późniejszym procesie przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, albowiem nie jest spełniony warunek tożsamości czynów.” Podobny pogląd zawarł Sąd Najwyższy m.in. w wyrokach z dnia: 15 listopada 2018 r., V KK 268/18, 4 kwietnia 2019 r., IV KK 359/18; 26 czerwca 2019 r., III KK 359/19; 15 października 2019 r., III KK 614/18.

Również w doktrynie słusznie przyjmuje się, że nie spełnia kryterium czynu ciągłego ujętego jako zachowanie w wykonaniu tego samego zamiaru wypadek, gdy poszczególne zachowania sprawcy nie zostały objęte tym samym zamiarem, lecz zostały zrealizowane z takim samym, podejmowanym w odniesieniu do każdego zachowania na nowo, zamiarem. Toteż kryterium ciągłości nie jest spełnione, gdy „sprawca podejmuje poszczególne zachowania z nowym, pojawiającym się przed rozpoczęciem kolejnych zachowań zamiarem. W takiej sytuacji sprawca działa co prawda z takim samym zamiarem, lecz w odniesieniu do każdego zachowania innym, co wyklucza spełnienie warunku tożsamości określonego w art. 6 § 2 k.k.s.” (por.

P. Kardas, Komentarz do art. 6 Kodeksu karnego skarbowego, wersja elektroniczna, WKP 2017, stan prawny na dzień 1 kwietnia 2017 r., teza 34). Przenosząc te ogólne rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że opis czynu zarzucanego oskarżonemu w przedmiotowej sprawie oraz czynu ciągłego przypisanego mu wyrokiem Sądu Rejonowego w O. w sprawie o sygn. akt II (…), wskazują na brak ich tożsamości. Warunkiem do przyjęcia dla oceny zachowania oskarżonego instytucji z art. 6 § 2 k.k.s. musiałoby być ustalenie, że M.

W. w każdym z tych przywołanych przypadków miał ten sam zamiar lub działał z wykorzystaniem takiej samej sposobności. Przyjęciu takiego stanowiska sprzeciwiają się ustalone w przedmiotowej sprawie fakty. Podkreślić należy, że M. W. w przypadku zachowań objętych aktem oskarżenia w rozpatrywanej sprawie wykreował nowe warunki do popełnienia czynu zabronionego, bowiem działał w innym mieście (tj. w P.) i urządzał gry na innych automatach do gier. Czyn ciągły przypisany wyrokiem Sądu Rejonowego w O. został popełniony m.in. w B., w O., miejscowości N. (k. 682-684).

Do urządzania gier hazardowych wykorzystywano za każdym razem inne automaty do gier. Nie można zatem przyjąć by zachowanie oskarżonego stanowiące przedmiot rozpatrywanej sprawy oraz ww. czyn ciągły przypisany mu w uprzednio wydanym prawomocnym wyroku, były tożsame, gdyż zostały zrealizowane w ramach tej samej pierwotnej motywacji, towarzyszącej oskarżonemu od bliżej nieokreślonych początków jego działalności. Zamiar oskarżonego można interpretować jako taki sam, podobny, ale nie ten sam. W konsekwencji, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez dokonanie przez Sąd odwoławczy niewłaściwej kontroli odwoławczej.

Sąd Okręgowy zaakceptował bowiem wadliwy pogląd sądu I instancji o występowaniu w sprawie powagi rzeczy osądzonej. Taki sposób procedowania rażąco naruszył przepisy art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., a obraza ta miała oczywisty wpływ na treść wyroku.Na skutek nierzetelnej kontroli odwoławczej do orzeczenia Sądu II instancji przeniknęło uchybienie (wadliwa wykładnia art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.), które spowodowało wydanie nieprawidłowego orzeczenia przez Sąd I instancji. Wobec tego Sąd Najwyższy zdecydował o uchyleniu wyroków Sądów obu instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji przez Sąd Rejonowy w R..

Sąd orzekający w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu zaskarżonego wyroku będzie związany poglądem prawnym wyrażonym przez Sąd Najwyższy (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.). Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.