Supreme Court quashes lower court sentence for drunk driving due to incorrect statutory penalty application.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's sentence regarding the penalty and community service obligations for a driver convicted of drunk driving. The prosecution argued that the court incorrectly imposed a fine or arrest instead of the mandatory restriction of liberty, violating the specific provisions of the Traffic and Road Safety Code. The court agreed, finding a clear legal error where the lower court applied a penalty not foreseen by the statute for the specific offense, necessitating a remand for a correct sentencing.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 70 § 2 k.w.; Art. 21 § 1 k.w.: The court must apply the specific statutory penalties prescribed for the offense; imposing a penalty not foreseen by the statute for the specific offense constitutes a clear violation of material law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 257/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)SSN Dorota RysińskaProtokolant Jolanta Włostowska w sprawie M. S.ukaranego z art.70 § 2 kwpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w dniu 25 września 2014 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranegood wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.z dnia 24 kwietnia 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Komendant Miejski Policji w W. wniósł o ukaranie M. S. o to, że w dniu 7 lutego 2014 r. ok. godz. 9.50 w W. przy ul. O. 2 na terenie Zespołu Szkół Technicznych, będąc pracownikiem firmy „R.", wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu i podejmował w tym czasie czynności zawodowe jako pracownik budowlany, tj. o wykroczenie z art. 70 § 2 k.w.Sąd Rejonowy, wyrokiem nakazowym z dnia 24 kwietnia 2014 r., uznał obwinionego M. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest wykroczenia z art. 70 § 2 k.w. i za to na podstawie tego przepisu oraz art. 21 § 1 k.w. wymierzył mu karę miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania 30 godzin „niekontrolowanej ” pracy na cele społeczne.
Nadto zwolnił obwinionego od uiszczenia opłaty sądowej, a wydatkami poniesionymi w postępowaniu wykroczeniowym obciążył Skarb Państwa.Od powyższego wyroku nie został wniesiony sprzeciw w terminie ustawowym, wobec czego stał się on prawomocny w dniu 12 czerwca 2014 r. (k.16-18). Na podstawie art. 110 § 1 k.p.w. wyrok ten został zaskarżony kasacją przez Prokuratora Generalnego w części dotyczącej orzeczenia o karze, na korzyść obwinionego M. S. Skarżący na zasadzie art. 111 k.p.w. oraz art. 526 § 1 k.p.k. i art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił orzeczeniu Sądu Rejonowego rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 70 § 2 k.w., polegające na orzeczeniu wobec obwinionego za popełnienie wykroczenia określonego w tym przepisie kary miesiąca ograniczenia wolności w sytuacji, gdy czyn ten zagrożony jest karą aresztu albo grzywny.
Powołując się na powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna w stopniu oczywistym, co umożliwiło jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. Rację ma prokurator, że zaskarżony wyrok został wydany z rażącym naruszeniem przepisu art. 70 § 2 k.w. w zakresie orzeczenia o karze ograniczenia wolności, a także zobowiązania obwinionego do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w oparciu o przepis art. 21 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy wymierzył M. S. w pkt 1 wyroku nakazowego karę miesiąca ograniczenia wolności wskazując jako podstawę wymiaru kary art. 70 § 2 k.w., podczas gdy przepis ten w zakresie sankcji odwołuje się do § 1 art. 70 k.w., a zatem przewiduje za to wykroczenie wyłącznie karę aresztu albo grzywny. Tym samym wobec obwinionego orzeczona została kara nieprzewidziana przez ustawę za dane wykroczenie. W konsekwencji doszło również do nieprawidłowego orzeczenia w pkt 2 tegoż wyroku o obowiązku, określonym w art. 21 § 1 k.w., albowiem przepis ten określa wymiar kary ograniczenia wolności oraz jej formę polegającą na nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby zdrowia, opieki społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej, w ramach rygorów przewidzianych w art. 20 § 2 k.w.
Wskazane naruszenie przepisu prawa materialnego z oczywistych względów miało charakter rażący, zaś jego wpływ na treść rozstrzygnięcia w zakresie wymiaru kary był istotny.Dlatego też na podstawie art. 537 § 1 k.p.k. w zw. z art.112 k.p.w. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, mając na uwadze granice rozpoznania kasacji oznaczone przez skarżącego. Warto przypomnieć, że stosownie do treści art. 536 k.p.k. w zw. z art. 112 k.w.
Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym jedynie w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k. Należy jednak stwierdzić, że zaskarżony wyrok nie zawiera uchybień wskazanych w tych przepisach, które uzasadniałyby poszerzenie granic kontroli kasacyjnej poza obszar zagadnień podniesionych w zarzucie kasacyjnym i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Orzekając ponownie, Sąd Rejonowy stosownie do dyspozycji art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. uwzględni powyższe wnioski i spostrzeżenia, a gdy zajdzie taka potrzeba prawidłowo ukształtuje orzeczenie o karze za czyn z art. 70 § 2 k.w., z uwzględnieniem rodzajów kar przewidzianych dla określonego w przywołanym przepisie wykroczenia oraz pamiętając, że kasacja została wniesiona na korzyść ukaranego, a zatem spowodowała uaktywnienie pośredniego zakazu reformationis in peius (art. 443 k.p.k.).