Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 254/18 Generato dall'IA

Supreme Court quashes joint sentence due to error in determining effective date of prior judgment under transitional criminal law.

Numero d'incarto III KK 254/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially allowed the Minister of Justice's cassation appeal against a lower court's joint sentencing decision. The Regional Court incorrectly assumed a prior judgment became effective on September 26, 2015, when it actually became effective in September 2014. Consequently, the court applied new transitional criminal law provisions that did not permit combining the specific crimes involved. The Supreme Court overturned the joint sentence portion and remanded the case for separate execution of the penalties.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny; Art. 85 § 1 i 2 k.k.: The court must apply the law in force at the time the judgment becomes effective; applying new transitional provisions based on a factual error regarding the effective date constitutes a serious violation of the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint sentence transitional criminal law effective date error cassation appeal separate execution procedural violation criminal code amendment revoca della licenza condurre

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 5 k.p.k.
w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 12 maja 2017 r., sygn.
art. 572 k.p.k.
w zaskarżonej części i na podstawie art. 572 k.p.k. umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
art. 410 k.p.k.
art. 85 § 1 i 2 k.k.
573 § 1 k.p.k., art. 85 § 1 i 2 k.k., art.
art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw
z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.
art. 535 § 5 k.p.k
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 572 k.p.k
w zaskarżonej części i na podstawie art. 572 k.p.k.
art. 244 k.k
akt II K 1028/14, za przestępstwo z art. 244 k.k., popełnione w dniu 8 czerwca 2014 r., na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 3 lat i na karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 10 zł, na podstawie art.
art. 569 § 1 k.p.k
244 k.k., popełnione w dniu 8 czerwca 2014 r., na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 3 lat i na karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 10 zł, na podstawie art. 569 § 1 k.p.k., art.
art. 570 k.p.k
569 § 1 k.p.k., art. 570 k.p.k., art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 254/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Dariusz Kala‎SSN Piotr Mirek (sprawozdawca)Protokolant Łukasz Biernacki w sprawie S. D. w przedmiocie wyroku łącznego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 czerwca 2018 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II K 1926/16, uchyla wyrok Sądu Rejonowego w W. w zaskarżonej części i na podstawie art. 572 k.p.k. umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w W., przyjmując w wyroku łącznym z dnia 12 maja 2017 r., II K 1926/16, że S. D. został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w W.:– z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II K 1960/13, za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., popełnione w dniu 24 października 2013 r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, z orzeczeniem środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat i świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł, przy czym postanowieniem z dnia 8 września 2016 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności,– z dnia 26 września 2015 r., sygn. akt II K 1028/14, za przestępstwo z art. 244 k.k., popełnione w dniu 8 czerwca 2014 r., na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 3 lat i na karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 10 zł, na podstawie art. 569 § 1 k.p.k., art. 570 k.p.k., art. 573 § 1 k.p.k., art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 k.k., art. 89 § 1a i 1b k.k. wymierzył S. D. w miejsce kar pozbawienia wolności orzeczonych tymi wyrokami karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I), zaliczając na jej poczet okres odbytej kary w sprawie II K 1960/13 (pkt II).

Na podstawie art. 572 k.p.k. w pozostałym zakresie umorzył postępowanie (pkt III), stwierdził pozostawienie pozostałych rozstrzygnięć zawartych w łączonych wyrokach do odrębnego wykonania (pkt IV).Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 20 maja 2017 r.Powyższe orzeczenie, w zakresie orzeczeń zawartych w pkt I i II, zaskarżył kasacją Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego – art. 410 k.p.k. skutkujące rażącą obrazą przepisów art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2015, poz. 396), do której doszło w następstwie błędnego przyjęcia przez Sąd Rejonowy w W., że objęty wyrokiem łącznym wyrok o sygn. akt II K 1028/14 zapadł w dniu 26 września 2015 r., podczas gdy orzeczenie to zostało wydane w dniu 26 września 2014 r. i uprawomocniło się w dniu 4 października 2014 r., wskutek czego Sąd zastosował przepisy o karze łącznej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. mimo, że wszystkie kary objęte postępowaniem o wydanie wyroku łącznego wobec skazanego S. D. orzeczone zostały na mocy wyroków, które uprawomocniły się przed dniem 1 lipca 2015 r., co stosownie do treści przepisu art. 19 ust. 1 w/w ustawy obligowało Sąd do stosowania przepisów o karze łącznej w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i ponadto, wobec braku warunków do orzeczenia kary łącznej według stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 lipca 2015 r. skutkowało rażącą obrazą art. 572 k.p.k. w następstwie zaniechania umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego.W konkluzji kasacji Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i umorzenie postępowania na podstawie art. 572 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego, wniesiona na korzyść skazanego, jako oczywiście zasadna, podlegała – zgodnie z art. 535 § 5 k.p.k.

– uwzględnieniu na posiedzeniu.Ma rację skarżący, gdy twierdzi, że wydając zaskarżony wyrok łączny, Sąd Rejonowy błędnie przyjął, że będący przedmiotem jego orzekania wyrok Sądu Rejonowego w W. w sprawie II K 1028/14 zapadł w dniu 26 września 2015 r. Analiza akt sprawy Sądu Rejonowego w W. o sygn. II K 1028/14 nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że objęty wyrokiem łącznym wyrok został wydany w dniu 26 września 2014 r.Konsekwencją tej pomyłki było uznanie przez Sąd Rejonowy w W., iż zrealizowane zostały warunki do zastosowania zasad wymierzenia kary łącznej wprowadzonych przepisami ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2015, poz. 396), które obowiązywały od dnia 1 lipca 2015 r.Z uwagi jednak na fakt, że wyrok Sądu Rejonowego w W. o sygn. II K 1028/14 został wydany w dniu 26 września 2014 r. i podobnie jak drugi z objętych wyrokiem łącznych wyroków – wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 19 marca 2014 r., II K 1960/13, uprawomocnił się przed dniem 1 lipca 2015 r., zgodnie z dyspozycją art. 19 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, w sprawie skazanego należało stosować przepisy obowiązujące do dnia 30 czerwca 2015 r. Przepisy te nie pozwalały na połączenie kar wymierzonych skazanemu S. D. na mocy wyroków Sądu Rejonowego w W. o sygn.

II K 1960/13 i II K 1028/14, ponieważ przestępstwa objęte tymi orzeczeniami nie pozostawały w realnym zbiegu w rozumieniu art. 85 k.k. w jego ówczesnym brzmieniu. Przestępstwo z art. 244 k.k., za które skazano S. D. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 września 2014 r, II K 1028/18 zostało popełnione w dniu 8 czerwca 2014 r., a zatem już po tym jak zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok - wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 19 marca 2014 r., II K 1960/13. Słusznie zauważa skarżący, że w realiach niniejszej sprawy wydanie przez Sąd Rejonowy wyroku łącznego, mimo braku warunków do jego wydania, było dla skazanego niekorzystne.

Doprowadziło bowiem do wymierzenia mu kary łącznej pozbawienia wolności w wyższym rozmiarze niż ta, która faktycznie przypadałaby skazanemu do odbycia przy odrębnym wykonaniu niepodlegających łączeniu wyroków. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego w W. w zaskarżonej części i w tym zakresie postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył. kc