Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded due to procedural errors and lack of independent arguments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendants to bear the costs. The defendants argued that the lower court violated Article 7 of the Criminal Procedure Code by failing to conduct a new evidence assessment. The court rejected this, noting the lower court merely reviewed the first-instance reasoning without altering factual findings or evidence evaluation, which falls under different procedural rules.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 7 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if it merely copies arguments from the appeal without presenting independent grounds, and if the appellate court did not alter the factual findings or evidence assessment of the first-instance court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 24/20 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 marca 2020 r., sprawy M. R. i D. R. skazanych z art. 288 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt V Ka (...), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 31 grudnia 2018 r., sygn. akt II K (...) p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach równych.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 31 grudnia 2018 roku w sprawie II K (...) Sąd Rejonowy w K. uznał oskarżonych M. R., D. R. i G. K. za winnych tego, że w dniu 13 września 2015 roku w S., działając wspólnie i w porozumieniu, działając publicznie, bez powodu, okazując rażące lekceważenie porządku prawnego, dokonali uszkodzenia lokalu Incognito poprzez wybicie w oknach 6 podwójnych szyb oklejonych naklejkami z tego lokalu, potłuczenie 3 płytek glazury na podłodze, zbicie 15 szklanek do piwa o pojemności 0,5 litra i 15 szklanek o pojemności 0,3 litra, 12 pełnych butelek piwa (…) i 11 butelek piwa marki (…), 5 pełnych butelek wódki (…), 5 pełnych butelek wódki (…), 1 pełnej butelki wina musującego (…), potłuczenie koszopopielnicy ze stali nierdzewnej (…) oraz zbicia 6 szyb w drzwiach sąsiedniego budynku gospodarczego, powodując straty o łącznej wartości 3254,44 zł na szkodę G.
G. i czyn ten zakwalifikował jako przestępstwo z art. 288§ 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk i za to skazał ich, a przy zastosowaniu art. 57a § 1 kk na podstawie art. 288 § 1 kk wymierzył oskarżonemu M. R. karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, oskarżonemu D. R. karę 1 roku pozbawienia wolności, a oskarżonemu G. K. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto Sąd na podstawie art. 57 a § 2 kk orzekł od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie po 3000 zł od każdego z nich, a także środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości, jak również rozstrzygnął o kosztach procesu zgodnie z obowiązującymi przepisami.Apelację od powyższego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych D.
R., M. R. i G. K., a także pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego G. G..Sąd Okręgowy w G. po rozpoznaniu apelacji, wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2019 r., w sprawie V Ka (...), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchylił punkt II zaskarżonego wyroku oraz na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł od oskarżonych M. R., D. R. i G. K. na rzecz G. G. nawiązkę w wysokości 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Nadto Sąd orzekł o kosztach postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami.Obecnie kasację na korzyść skazanych D.
R. i M. R. wniósł ich obrońca, który wyrokowi sądu odwoławczego zarzucił:I.„Rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść wyroku tj.:a)obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka G. G. poprzez bezpodstawne uznanie, iż świadek ten potwierdził okoliczność, że dewastacji lokalu dokonali Oskarżeni, podczas gdy z treści zeznań tego świadka wynika w sposób jednoznaczny, że jak wyjrzał przez zaplecze to Oskarżeni nie mieli nic w ręku, a nadto zeznał jedynie w sposób domniemający, że „to wszystko rzucali najwidoczniej Oskarżeni", a brak było w tym przedmiocie innych stanowczych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonych,b)obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M.
G. poprzez przyznanie waloru wiarygodności jej zeznaniom w sytuacji gdy wymieniona nie była świadkiem całości zdarzenia, zaś informację odnośnie personaliów rzekomych sprawców powzięła od świadka G. G. - swojego męża,c)obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka B. Z. poprzez przyznanie waloru wiarygodności Jego zeznaniom w sytuacji gdy świadek ustalał treść składanych przez siebie zeznań tj. przebieg zdarzenia z pokrzywdzonym,d)obrazę art. 7 k.p.k. poprzez pominięcie przy ocenie dowodów istotnych okoliczności mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z zeznań świadka P. S. takich jak to, że lokal był dewastowany tylko z zewnątrz, który to dowód został uznany za wiarygodny w całości, a zatem powinien stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych,e)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżeni D.
R. oraz M. R. popełnili zarzucany im czyn, podczas gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie Oskarżonych, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania wymienionych”.\N związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w K. i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu celem ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył co następuje.W ocenie Sądu Najwyższego kasacja wniesiona przez obrońcę skazanych D. R. i M.
R. okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, tj. takim, który przemawiał za jej rozpoznaniem na posiedzeniu bez udziału stron i oddaleniem w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Stosownie do dyspozycji art. 523 § 1 k.p.k., zasadność kasacji jest oceniana z punktu widzenia skutecznego wykazania wystąpienia okoliczności wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. albo naruszenia prawa i to o charakterze rażącym oraz przedstawienia przekonujących argumentów, że to uchybienie wywarło istotny wpływ na treść wyroku. Oba te warunki, tj. rażące naruszenie prawa i istotny wpływ na treść wyroku, muszą wystąpić łącznie, a brak jednego z nich determinuje uznanie kasacji za całkowicie bezzasadną.
Analiza wywodów zaprezentowanych w kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych D. R. i M. R. prowadzi do wniosku, że żaden z zarzutów zamieszczonych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, nie spełnia podstawowych wymagań sformułowanych w obowiązującej ustawie procesowej.Sąd Najwyższy konsekwentnie stoi na stanowisku, że przedmiotem kontroli kasacyjnej, uruchamianej przez stronę procesową, jest wyrok sądu odwoławczego. Skarżący musi zatem wykazać, że to w toku procesu apelacyjnego doszło do uchybień i to o charakterze rażącym oraz przedstawić argumenty świadczące o tym, iż naruszenie prawa zarzucone sądowi odwoławczemu w sposób istotny wpłynęło na treść orzeczenia tego sądu.
Nie jest zatem wystarczające przepisanie do kasacji zarzutów podnoszonych wcześniej w apelacji – z całkowitym pominięciem wywodów i argumentów przedstawionych przez sąd odwoławczy. W tej sprawie, pisemne motywy tego ostatniego sądu są nad wyraz starannie sporządzone i bardzo wnikliwie ustosunkowano się w nich do zarzutów zamieszczonych w apelacjach obrońców ówcześnie oskarżonych D. R. i M. R..Podkreślić przy tym należy, że autor kasacji nie podjął nawet próby dyskusji z tym stanowiskiem, jakie wyraził i uargumentował Sąd Okręgowy, ale ograniczył się do ponownego forsowania tezy o naruszeniu dyrektyw wynikających z treści art. 7 k.p.k.
Zabieg taki jest powszechnie uznawany za niepoprawny metodologicznie w sytuacji, kiedy – tak, jak w tej sprawie – sąd odwoławczy ani nie uzupełniał postępowania dowodowego, ani nie dokonywał nowej (odmiennej niż to uczynił sąd meriti) oceny istniejącego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie zmieniał dotychczasowych ustaleń faktycznych. Tym samym, nie stosował przepisu art. 7 k.p.k., tylko prowadził kontrolę rozumowania Sądu I instancji w zakresie oceny dowodów przeprowadzonych przez ten Sąd i wyciągniętych na tej podstawie wniosków – z odniesieniem do zarzutów zamieszczonych w apelacjach.
Zatem, zakres zadań i obowiązków sądu odwoławczego kształtowały przepisy art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., a nie przepis art. 7 k.p.k. W realiach tej sprawy, sąd ten nie mógł zatem naruszyć dyrektywy wynikających z treści przepisu wskazanego przez autora kasacji. Zarazem, nie wykazano, aby Sąd Okręgowy w G. pozostawił poza kontrolą i nie rozpoznał zarzutów zamieszczonych w zwykłych środkach odwoławczych, bądź też przy ich rozpoznawaniu naruszono przepisy prawa lub wyrażono błędny pogląd. W tej materii skarżący nie zaprezentował żadnych argumentów.Zauważyć także trzeba, że w kasacji nie uwzględniono nawet tej części pisemnych motywów wyroku sądu odwoławczego, w których wykazano całkowity brak logiki twierdzeń zamieszczonych w apelacji obrońcy wówczas oskarżonych D.
R. i M. R., a odwołujących się do treści zeznań śwd. P. S.. Z tych ostatnich miałoby bowiem wynikać, że lokal był dewastowany jedynie z zewnątrz. Sąd Okręgowy odniósł się do tej kwestii (choć nie miała ona wpływu dla ostatecznego rozstrzygnięcia w tej sprawie) i wykazał, że pełna wypowiedź świadka obejmuje w rzeczywistości szerszy zakres zniszczeń. Tymczasem, skarżący w kasacji ponownie przywołuje ten sam fragment wypowiedzi świadka, który przecież potwierdził zniszczenie naczyń i butelek znajdujących się wewnątrz lokalu.Oznacza to, że autor kasacji wprost przekopiował przeważającą część zwykłego środka odwoławczego, co potwierdza tezę o braku samodzielnych zarzutów skierowanych bezpośrednio w odniesieniu do wyroku Sądu Okręgowego w tej sprawie.
Taki zabieg oczywiście nie mógł przynieść pozytywnego rezultatu; podobnie zresztą, jak i podniesienie samoistnego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, co w kasacji jest uznawane za niedopuszczalne.Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.