Supreme Court dismissed cassation on false declaration grounds, ruling facts and intent were correctly established.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation as obviously unfounded, upholding the lower courts' decision that the declarant's statement was false. The appellant argued the court erred in factually assessing the intent to violate human rights, but the Supreme Court noted that challenging factual findings precludes a valid claim of material law violation. Consequently, the court rejected the argument that the lower courts failed to apply the requirement of direct intent, ruling the appellant's claims were baseless.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3a ust. 2 ustawy lustracyjnej; Art. 636 § 1 k.p.k.: A cassation claim alleging violation of material law is inadmissible if the appellant simultaneously contests the factual findings of the lower courts, as such claims require an established factual basis to evaluate legal errors.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 239/21 POSTANOWIENIE Dnia 21 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2021 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), sprawy J. K.w przedmiocie stwierdzenia zgodności z prawdą oświadczenia lustracyjnegoz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę lustrowanegood orzeczenia Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 22 lutego 2021 r., sygn. II AKa (…), utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w B. z dnia 23 września 2020 r., sygn. III K (…), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć lustrowanego J. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Orzeczeniem z dnia 23 września 2020 r. Sąd Okręgowy w B. (sygn. III K (…)) stwierdził, że oświadczenie lustracyjne złożone przez J. K. w dniu 7 października 2010 r. jest niezgodne z prawdą, orzekł wobec niego utratę prawa wybieralności w wyborach do Sejmu, Senatu i Parlamentu Europejskiego oraz w wyborach powszechnych organu i członka organu jednostki samorządu terytorialnego oraz organu jednostki pomocniczej jednostki samorządu terytorialnego, której obowiązek utworzenia wynika z ustawy na okres 6 lat (art. 21a ust. 2 ustawy lustracyjnej) i zakaz pełnienia funkcji publicznej, o której mowa w art. 4 pkt. 2-57 i 61 ustawy lustracyjnej na okres 6 lat (art. 21a ust. 2b ustawy lustracyjnej), a także orzekł w przedmiocie kosztów postępowania.Od tego orzeczenia apelację na korzyść osoby lustrowanej złożył obrońca. Po rozpoznaniu tej apelacji, Sąd Apelacyjny w (…) orzeczeniem z dnia 22 lutego 2021 r. (sygn.
II Aka (...)), zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.Od powyższego prawomocnego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w (…) kasację wywiódł obrońca lustrowanego i zaskarżył wymienione orzeczenie w całości na korzyść lustrowanego J. K. W nadzwyczajnym środku odwoławczym skarżący zarzucił orzeczeniu, że „zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. rażące naruszenie przepisu art. 3a ust. 2 ustawy z 18 października 2006 roku o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, polegające na wyrażeniu błędnego poglądu co do treści ‘zamiaru naruszenia praw i wolności człowieka i obywatela’ i pominięcie, że współpraca w ramach realizacji obowiązku ustawowego uzależniona została od działania świadomego oraz podejmowanego w zamiarze bezpośrednim (dolus coloratus) naruszenia wolności i praw człowieka i obywatela”.Podnosząc taki zarzut, obrońca lustrowanego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w (…) oraz orzeczenia Sądu Okręgowego w B. i stwierdzenie, że lustrowany J.
K. złożył w dniu 7 października 2010 roku zgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne oraz o wstrzymanie wykonania orzeczenia sądu pierwszej instancji.W odpowiedzi na kasację obrońcy wniesionej przez Prokuratora Oddziałowego Biura Lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej w G. jej autor wniósł o uznanie nadzwyczajnego środka zaskarżenia za oczywiście bezzasadny.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Kasacja wniesiona przez obrońcę osoby lustrowanej okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej oddalenie przez Sąd Najwyższy na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oczywista bezzasadność kasacji zachodzi w sytuacji, gdy już w wyniku pobieżnej analizy zarzutów w niej zawartych nasuwa się spostrzeżenie, iż nie są one trafne, a przedstawione w niej wnioski nie odpowiadają zaistniałym w sprawie realiom procesowym. I taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.Jedyny podniesiony w kasacji zarzut, akcentujący naruszenie prawa materialnego, jest oczywiście chybiony, na co wskazuje już jego zredagowanie w petitum kasacji. Teza ta znajduje potwierdzenie w rozwinięciu argumentacji, zawartej w uzasadnieniu kasacji.
Przypomnieć należy, że zarzut obrazy prawa materialnego z zasady może być podniesiony jedynie wówczas, gdy autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez sądu orzekające w sprawie. Dopiero bowiem na gruncie określonego stanu faktycznego możliwe jest czynienie uwag o charakterze normatywnym, w tym wskazywanie na błąd wykładni lub subsumpcji w ramach stosowania prawa materialnego. Tymczasem autor kasacji nie tylko stawia zarzut obrazy prawa materialnego, kwestionując wcześniejsze ustalenia faktyczne, ale i samej obrazy art. 3a ust. 2 ustawy z 18.10.2006 roku o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (tekst jedn.:
Dz.U. z 2020 r., poz. 2141 ze zm., dalej cyt. jako ustawa lustracyjna) upatruje w przyjęciu błędnych ustaleń faktycznych, przedstawiając własną ocenę wydarzeń co do świadomości i zamiaru, w jakim działać miał lustrowany (dolus coloratus). Wyraża to już w samej treści zarzutu poprzez stwierdzenie, że sąd odwoławczy wyraził „błędny pogląd” co do treści ‘zamiaru naruszenia praw i wolności człowieka i obywatela’. Nie sposób uznać za przekonujące stwierdzenia skarżącego, jakoby sąd odwoławczy pominął warunek normatywny polegający na uzależnieniu stwierdzenia współpracy w ramach obowiązku ustawowego, o którym mowa w art. 3a ust. 2 ustawy o lustracyjnej, od działania świadomego oraz podejmowanego w zamiarze bezpośrednim naruszenia praw i wolności człowieka i obywatela.
Sąd odwoławczy rzeczywiście nie posłużył się określeniem „zamiar bezpośredni”, odnosząc się do zachowania osoby lustrowanej. Wskazane przez skarżącego fragmenty, odnoszące się do zamiaru, o którym uzasadniał Sąd Apelacyjny w (…), zostały jednak przez autora nadzwyczajnego środka zaskarżenia wyrwane z kontekstu. Całość konkluzji poczynionych przez sąd ad quem w sposób nie budzący żadnych wątpliwości świadczy o tym, że działanie J. K. obejmowało dolus coloratus. Świadczy o tym ten fragment uzasadnienia sądu odwoławczego, w którym stwierdził on, że:
„lustrowany przekazując takie informacje nie mógł nie mieć świadomości o negatywnych konsekwencjach, jakie mogą one dla tych osób wywołać. Jeżeli zatem regularnie i konsekwentnie je dostarczał funkcjonariuszom Służby Bezpieczeństwa, to musiał czynić to w zamiarze wywołania negatywnych konsekwencji dla osób, które były obiektem tych charakterystyk i donosów. W konsekwencji nie ma podstaw do uznania, iż w odniesieniu do lustrowanego J. K. spełniona została przesłanka egzoneracyjna wynikająca z art. 3a ust. 2 ustawy lustracyjnej” (strona 14 uzasadnienia sądu odwoławczego).
Twierdzenia autora kasacji uznać należało zatem za gołosłowne. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 19 ustawy lustracyjnej kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając J. K..