Supreme Court quashes lower court's dismissal of prosecution due to statute of limitations error regarding indictment timing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially allowed the General Prosecutor's cassation appeal against the District Court's decision to dismiss charges. The lower court incorrectly determined that the statute of limitations for the offense expired in 2012, whereas the prosecutor argued it extended to 2017. The court ruled that the indictment issued in 1999 triggered a 15-year limitation period, which was further extended by a 2005 amendment, meaning the dismissal was legally flawed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 101 § 1 pkt 3 k.k.; Art. 102 k.k.; Art. 2 of the Act of 3 June 2005 amending the Criminal Code; The statute of limitations for criminal offenses is extended by the initiation of proceedings, and legislative amendments extending limitation periods apply retroactively to acts committed before the amendment unless the period had already expired.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 236/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)SSN Krzysztof CesarzSSN Józef Dołhy (sprawozdawca)Protokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Taboraw sprawie A. G.oskarżonego z art. 297 § 1 kkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 8 października 2013 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyśćod wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II Ka […]zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt II K […], uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej uchylenia pkt 2 wyroku Sądu Rejonowego w W. i umorzenia - na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk - postępowania w tej części (pkt 4 wyroku), i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Okręgowemu w W.
UZASADNIENIESąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r., orzekł:1.oskarżonego A. G. uznał za winnego popełnienia przestępstwa z art. 296 § 1 k.k., i za to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;2.oskarżonego A. G. uznał za winnego popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k., i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;3.na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył karę łączną 1 roku pozbawienia wolności;4.na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby lat 3;5.na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody.Wyrok ten zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego, podnosząc zarzuty obrazy prawa procesowego, prawa materialnego i błędu w ustaleniach faktycznych.Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r.:I.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:1.uchylił orzeczenie o karze łącznej – punkt 3 wyroku;2.w myśl art. 4 § 1 k.k. za podstawę skazania i wymiaru kary za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie 1 wyroku przyjął art. 1 § 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o ochronie obrotu gospodarczego (Dz.
U. z 1994 r., Nr 126, poz. 615) i za to na podstawie art. 1 § 1 cyt. ustawy wymierzył karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;3.na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby;4.uchylił punkt 2 zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. postępowanie w tej części umorzył;5.uchylił orzeczenie zawarte w punkcie 5 wyroku;II.w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Od powyższego wyroku Prokurator Generalny wniósł – w trybie art. 521 § 1 k.p.k.
– kasację, zaskarżając wyrok w zakresie pkt. 4 jego części dyspozytywnej na niekorzyść A. G.. Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, tj. art. 101 § 1 pkt. 3 k.k. i art. 102 k.k. w zw. z art. 15 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 554) polegające na błędnym przyjęciu, że karalność zarzucanego oskarżonemu czynu opisanego w pkt. 2 wyroku Sądu Rejonowego, popełnionego w kwietniu 1997 r., zakwalifikowanego z art. 297 § 1 k.k. ustała, wobec upływu okresu przedawnienia, podczas gdy z analizy akt sprawy wynika, że nastąpi ona dopiero w kwietniu 2017 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt. 4 części dyspozytywnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.Uchylając wyrok Sądu Rejonowego w W. w zakresie pkt. 2 ( przypisanie oskarżonemu popełnienia występku z art. 297 § 1 k.k.) i umarzając postępowanie w tej części na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k., Sąd Okręgowy przyjął, że karalność tego występku, popełnionego w kwietniu 1997 r., ustała – w myśl art. 101 § 1 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 102 k.k. – po upływie 15 lat, zatem w kwietniu 2012 r.Autor kasacji trafnie podnosi, że Sąd Okręgowy nie dostrzegł, iż ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz.
U. Nr 132, poz. 1109) zmieniono m.in. art. 102 k.k., który otrzymał następujące brzmienie: „Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt. 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu”. Powyższa zmiana weszła w życie 3 sierpnia 2005 r. Jednocześnie w myśl art. 2 cyt. wyżej ustawy do czynów popełnionych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy Kodeksy karnego o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął.W przedmiotowej sprawie postanowienie o przedstawienie zarzutów A.
G., m.in. o czyn z art. 297 § 1 k.k., zostało mu ogłoszone w dniu 23 czerwca 1999 r. i przesłuchano go w charakterze podejrzanego (k. 1488-1490, t. VIII). Oczywiste jest zatem, że powyższa czynność procesowa spowodowała wszczęcie postępowanie przeciwko osobie, tym samym termin przedawnienia karalności w tym zakresie wydłużony został do lat 15, zaś nowelizacja art. 102 k.k. ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. skutkowała przedłużeniem owego okresu o dalsze 5 lat. W realiach sprawy karalność przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. nastąpi w kwietniu 2017 r., a nie nastąpiła, jak błędnie przyjął to Sąd odwoławczy, w kwietniu 2012 r.
Bezsporne jest zatem, że doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego, wskazanego w zarzucie kasacji, mającego istotny wpływ na treść wyroku Sądu Okręgowego, albowiem błędna wykładnia przepisów o przedawnieniu skutkowała wadliwym umorzeniem postepowania w zakresie czynu z art. 297 § 1 k.k. Podzielając zasadność zarzutu kasacji i jej wniosek końcowy, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.aw