Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 234/14 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously groundless; Supreme Court upheld lower court's evidence assessment regarding sexual motivation.

Numero d'incarto III KK 234/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the appellate court properly addressed all arguments from the first instance. The defense argued that the lower courts failed to examine psychiatric evidence regarding the defendant's sexual motivation and relied solely on contradictory victim testimony. The court found the appellate judgment comprehensive, noting it thoroughly refuted the need for expert opinions and correctly evaluated the evidence under the Criminal Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k.; An appeal is obviously groundless if the appellate court has fully and convincingly addressed the arguments of the first instance without error in evidence assessment.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously groundless appeal sexual motivation evidence expert opinion admissibility victim testimony evaluation appellate court reasoning criminal procedure code costs exemption

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4 k.p.k.
wniósł jego obrońca i, zrzucając „rażące naruszenie przepisów postępowania karnego: - art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k.
art. 7 k.p.k.
200 § 2 kk; - art. 7 k.p.k. i art.
art. 167 k.p.k.
art. 193 § 1 k.p.k.
i art. 193 § 1 k.p.k. poprzez błędne zaakceptowanie w ramach kontroli instancyjnej przez Sąd II instancji, że nie doszło do naruszenia tychże przepisów wskutek tego, że Sąd I instancji odstąpił od badania okoliczności przemawiających na korzyść S.K.
art. 433 § 2 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., ale już nie art. 457 § 3 k.p.k., który nie został wskazany w kasacji jako naruszony przez Sąd Okręgowy.Zarzut naruszenia przepisu art.
art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 234/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 stycznia 2015 r., sprawy S.
art. 624 § 1 k.p.k.
na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw.
art. 518 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 234/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 234/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 stycznia 2015 r., sprawy S. K. ‎skazanego z art. 200 § 1 i inne k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt IV Ka (…)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. ‎z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt III K (…), postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadna;

2. zwolnić skazanego S. K. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., w sprawie IV Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 9 października 2013 r., wydany w sprawie III K (…), którym S. K. skazany został za czyn zakwalifikowany z art. 200 § 1 k.k., art. 200 § 2 k.k. i art. 199 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., na podstawie art. 200 § 1 k.k., na karę trzech lat pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego S. K. wniósł jego obrońca i, zrzucając „rażące naruszenie przepisów postępowania karnego: - art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. poprzez błędne zaakceptowanie w ramach kontroli instancyjnej przez Sąd II instancji, że nie doszło do naruszenia tychże przepisów wskutek tego, że Sąd I instancji odstąpił od badania okoliczności przemawiających na korzyść S.K. i nie wyczerpał wszystkich możliwości dowodowych w skutek nie dopuszczenia i nie przeprowadzenia z urzędu przez Sąd I instancji dowodu z opinii biegłych lekarzy z dziedziny psychiatrii, seksuologii oraz psychologa na okoliczność ustalenia w przedmiocie rzeczywistej motywacji S.K. (w tym, czy towarzyszył mu cel zaspokojenia seksualnego czy też nie), czy jego działanie jest efektem zaburzeń seksualnych, w tym sytuacji gdy cel działania sprawcy należy do znamion czynu przypisanego skazanemu a opisanemu w art. 200 § 2 kk; - art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z arat. 433 § 2 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wobec oskarżonego S.K. wyłącznie na podstawie dowodów przemawiających na jego niekorzyść z pominięciem faktów, dowodów i okoliczności, których rozważenie poddaje w wątpliwość logikę i prawidłowość ustaleń Sądu co do popełnienia przez niego przypisanych mu czynów, nie biorąc pod uwagę istniejących w zeznaniach pokrzywdzonej sprzeczności, dając im bezpodstawnie wiarę w części, w jakiej obciąża oskarżonego, jak również nie uwzględniając dowodów wskazujących na brak faktycznego stosunku zależności pomiędzy pokrzywdzoną a oskarżonym”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w B., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego jest, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., oczywiście bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast skazany S.K. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, wobec jego sytuacji majątkowej i braku możliwości uzyskiwania dochodów w okresie odbywania kary pozbawienia wolności.Odnosząc się do zarzutów kasacji obrońcy skazanego S.K., przede wszystkim należy stwierdzić, że, w swej istocie, stanowią one powtórzenie zarzutów apelacji, z oceną autora kasacji, że do tych zarzutów Sąd odwoławczy nie odniósł się wystarczająco i przekonująco, co stanowi, zdaniem obrońcy, naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., ale już nie art. 457 § 3 k.p.k., który nie został wskazany w kasacji jako naruszony przez Sąd Okręgowy.Zarzut naruszenia przepisu art. 433 § 2 k.p.k. jest oczywiście bezzasadny, gdyż rzetelna lektura uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, w kontekście uzasadnienia Sądu pierwszej instancji, świadczy, że Sąd Okręgowy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji obrońcy i uczynił to w sposób pełny, jasny i przekonujący.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu apelacji Sąd odwoławczy przedstawił (s. 7 uzasadnienia SO) szczegółową argumentację przemawiającą za brakiem konieczności dopuszczenia dowodu z opinii biegłych z zakresu psychiatrii, psychologii a także seksuologii dla ustalenia motywacji czynów popełnionych przez oskarżonego i zaburzeń psychicznych w zakresie preferencji seksualnej oraz wykazał w sposób przekonujący (s. 5 i 6 uzasadnienia SO), że ocena dowodów dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest w pełni trafna jako dokonana według reguł określonych w art. 7 k.p.k., co prowadziło także do ustalenia istnienia między oskarżonym a pokrzywdzonym stosunku zależności o jakim mowa w art. 199 § 2 k.k. Ogólniej rzecz ujmując, stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy w obszernym i merytorycznie wartościowym uzasadnieniu swego orzeczenia, odnosząc się do zarzutów apelacji, nie ograniczył się do podzielenia stanowiska Sądu Rejonowego, lecz przedstawił w pełnym zakresie argumentację przemawiającą za dokonanymi przez Sąd pierwszej instancji ustaleniami dotyczącymi zachowania oskarżonego, oceną przeprowadzonych dowodów, a zwłaszcza zeznań pokrzywdzonej i opinii biegłych, oraz przyjętą kwalifikacją prawną.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.