Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 225/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding evidence review and reformationis in peius violation.

Numero d'incarto III KK 225/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded during a summary hearing. The defendant argued that the appellate court failed to review all evidence and made arbitrary factual findings violating the prohibition of reformationis in peius. The court rejected these claims because the appellate court had already supplemented the trial record with relevant files from other proceedings involving the co-defendant, and the cited reasoning merely referenced prior first-instance findings without introducing new, detrimental facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 410 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k.; Art. 168 k.p.k.; Art. 452 § 2 k.p.k.; Art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.; Art. 5 § 1 i 2 k.p.k.; Art. 410 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 168 k.p.k.; Art. 452 § 2 k.p.k.; Art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 5 § 1 i 2 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k. – Cassation is dismissed as obviously unfounded when the appellate court supplements the trial record with evidence from other proceedings, thereby curing the alleged defect of incomplete evidence review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal supplementary evidence review reformationis in peius prohibition appellate court duties procedural law violation summary hearing procedure evidence completeness standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 410 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k.
Zarzucił w niej orzeczeniu rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, wyrażające się w naruszeniu przepisów art. 410 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art.
Art. 168 k.p.k.
i art. 168 k.p.k. oraz art.
Art. 452 § 2 k.p.k.
oraz art. 452 § 2 k.p.k., polegające na zaakceptowaniu stanu, w którym Sąd pierwszej instancji nie zaznajomił się ze wszystkimi dowodami oraz na wadliwie przeprowadzonym uzupełniającym postępowaniu dowodowym.
Art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.
Kasacja zawiera także zarzut naruszenia art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art.
Art. 5 § 1 i 2 k.p.k.
i art. 5 § 1 i 2 k.p.k. poprzez dokonanie w treści uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego dowolnych i niekorzystnych dla skazanego ustaleń.Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego w G.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 225/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r., sprawy S.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 225/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 278 § 1 k.k
skazanego z art. 278 § 1 k.k.
art. 12 k.k
art. 64 § 1 k.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 225/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r., sprawy S. K. skazanego z art. 278 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 13 lutego 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.z dnia 23 lipca 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w G., wyrokiem z dnia 23 lipca 20012 r., uznał S. K. za winnego tego, że w okresie od października 2010 r. do dnia 17 grudnia 2010 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, z terenu należącego do PKP SA Oddział Gospodarowania Nieruchomościami położonego w G., dokonał zaboru rzeczy ruchomych w postaci elementów torów kolejowych o wartości co najmniej 4 000 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, to jest za winnego przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. Tym samym wyrokiem S. K. uznany został za winnego tego, że w okresie od 30 marca 2011 r. do dnia 11 kwietnia 2011 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, z terenu Stacji G. dokonał zaboru rzeczy ruchomych w postaci elementów torów kolejowych o wartości co najmniej 1100 złotych na szkodę Polskich Linii Kolejowych PLK w G., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, to jest za winnego przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. Za oba te przestępstwa, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. Sąd wymierzył S. K. karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego.

Zarzucił w niej wyrokowi obrazę szeregu przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji błędy w ustaleniach faktycznych i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie S. K. od zarzucanych mu czynów, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zarzucił w niej orzeczeniu rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, wyrażające się w naruszeniu przepisów art. 410 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 168 k.p.k. oraz art. 452 § 2 k.p.k., polegające na zaakceptowaniu stanu, w którym Sąd pierwszej instancji nie zaznajomił się ze wszystkimi dowodami oraz na wadliwie przeprowadzonym uzupełniającym postępowaniu dowodowym.

Kasacja zawiera także zarzut naruszenia art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 5 § 1 i 2 k.p.k. poprzez dokonanie w treści uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego dowolnych i niekorzystnych dla skazanego ustaleń.Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego w G. i o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w G. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zarzuty kasacji są bezzasadne w stopniu, który pozwolił na rozpoznanie kasacji na posiedzeniu w trybie z art. 535 § 3 k.p.k.

Zarzut pierwszy kasacji dotyczy zaakceptowania przez sąd odwoławczy sytuacji, w której sąd pierwszej instancji nie zaznajomił się ze wszystkimi dowodami, które powinny mu być znane z urzędu – m. in. akta III R […] /11. Chodziło także o materiały zgromadzone w innych aktach postępowania opiekuńczo – wychowawczego bądź poprawczego, które miało się toczyć w stosunku do B. O., co do jego uczestnictwa w zdarzeniach opisanych w akcie oskarżenia, których nie ujawniono w trakcie przesłuchania B. O. Zauważyć należy, że w toku postępowania odwoławczego, na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. doszło do uzupełnienia przewodu sądowego i przeprowadzenia dowodu z akt spraw prowadzonych z udziałem B.

O., w tym akt III R […] /11, ale także szeregu innych spraw z jego udziałem. W tej sytuacji wręcz trudno zrozumieć twierdzenia autora kasacji, zarzucającego uchybienia w tym właśnie zakresie. Brak podstaw do uznania, że sąd odwoławczy winien kontynuować poszukiwania akt jakichkolwiek postępowań, w toku których wypowiadał się B. O., w sytuacji w której doszło do uzupełnienia przewodu sądowego, a z informacji uzyskanych w Sądzie Rejonowym w G. – Wydział III Rodzinny i Nieletnich wynika, że innych takich postępowań nie było (k. 677 akt).

Na marginesie zauważyć wypada, że ujawnione dowody z akt nie dostarczyły sądowi materiału, który miałby wpływ na treść orzeczenia sądu odwoławczego.Wprawdzie zakaz reformationis in peius, na który powołano się w drugim zarzucie kasacji rzeczywiście interpretowany powinien być szeroko i obejmować nim należy także ustalenia faktyczne, nawet zawarte tylko w uzasadnieniu wyroku sądu odwoławczego, to w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia tego zakazu. Wskazane w uzasadnieniu kasacji fragmenty uzasadnienia (s.

8) nie stanowią nowych, dowolnych i pogarszających sytuację skazanego ustaleń, a odwołują się do ustaleń poczynionych przez sąd pierwszej instancji i to na podstawie wyjaśnień współoskarżonych w sprawie P. R. i P. D. (zob. s. 11 uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w G.). W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w drugim zarzucie kasacji.W tym stanie rzeczy, biorąc ponadto pod uwagę, że postępowanie kasacyjne nie jest takim samym postępowaniem jak postępowanie odwoławcze i nie służy ponownej ocenie ujawnionych dowodów i weryfikacji poczynionych ustaleń faktycznych, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.