Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 219/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for failing to prove intent to murder.

Numero d'incarto III KK 219/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ruling that the appellate court correctly evaluated the evidence regarding the defendant's intent. The defense argued the lower court ignored key facts about the victim's aggression and the defendant's state of intoxication, but the court found these arguments were either formally flawed or substantively unsupported by the record. The decision emphasized that the cassation procedure does not allow for a third-instance review of factual findings made by the appellate court.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4, 7, 410, 433 § 2, 457 § 3, 519, 523 § 1 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless if the appellate court's reasoning adequately addresses the arguments raised and the appellant's attempt to re-evaluate factual findings constitutes an impermissible third-instance review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal intent to murder appellate court review obviously groundless third instance review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 k.p.k.
1 – naruszenia art. 4, 7 i 410 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
Art. 410 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
i art. 433 § 2 k.p.k.), bądź wymóg ten spełniające w sposób rzeczywisty, jednak zarazem jako całkowicie i jednoznacznie nieuprawnione (zarzut z pkt.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 519 k.p.k.
Zabieg taki byłby sprzeczny z wymogami rządzącymi postępowaniem kasacyjnym (art. 519 i art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
519 i art. 523 § 1 k.p.k.), świadczy zaś jednoznacznie o oczywistej bezzasadności omówionego zarzutu.Powyższe względy zdecydowały więc o jednoznacznej ocenie rozważanej skargi kasacyjnej jako bezzasadnej w stopniu przemawiającym za jej oddaleniem w trybie art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 219/12 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 listopada 2012 r.,‎sprawy G.
art. 458 k.p.k
art. 433 § 2 k.p.k
i art. 433 § 2 k.p.k.), bądź wymóg ten spełniające w sposób rzeczywisty, jednak zarazem jako całkowicie i jednoznacznie nieuprawnione (zarzut z pkt.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 219/12 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 listopada 2012 r.,‎sprawy G. J., skazanego z art. 13 § 1 w zw. z art. 148 § 1 i art. 156 § 1 pkt. 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 16 lutego 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 12 października 2011 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja wniesiona na korzyść G. D. okazała się oczywiście bezzasadna. Ujęte w dwóch punktach skargi zarzuty rażącego uchybienia przepisom prawa procesowego należy ocenić jako bądź tylko z pozoru (formalnie) spełniające wymóg prawidłowo sformułowanego zarzutu kasacyjnego (zarzut z pkt. 1 – naruszenia art. 4, 7 i 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k.), bądź wymóg ten spełniające w sposób rzeczywisty, jednak zarazem jako całkowicie i jednoznacznie nieuprawnione (zarzut z pkt. 2 – naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.).

W pierwszej kolejności wypada z całą mocą podkreślić, że twierdzenie kasacji jakoby Sąd Apelacyjny nie rozważył wszystkich zarzutów i argumentów, jakie zostały podniesione w środku odwoławczym dla pełnego uzasadnienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych zaskarżonego wyroku, w szczególności co do okoliczności podważających istnienie po stronie skazanego zamiaru popełnienia zabójstwa (pkt. 2 kasacji) jest zupełnie bezpodstawne, by nie powiedzieć, że nawet nielojalne. Zestawienie bowiem treści apelacji obrońcy z wywodem zaskarżonego kasacją wyroku Sądu odwoławczego dobitnie przekonuje akurat do oceny całkiem przeciwnej do twierdzenia skarżącego.

Żadna z okoliczności istotnych dla oceny wymienionego zarzutu nie została pominięta w rozważanym uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego, a można wręcz stwierdzić, że drobiazgowy wprost wywód tego Sądu wzorcowo pokazał powody, dla których zarzut ten został uznany za niesłuszny. W wywodzie tym zwraca uwagę zarówno wykazanie niedostatków logicznego rozumowania skarżącego, jak i wybiórcze traktowanie przez niego faktów ustalonych w sprawie, jak i wreszcie ocena konkretnych, podnoszonych przez niego okoliczności (wzajemnych stosunków oskarżonego z pokrzywdzonym, tła zdarzenia, osobowości sprawcy) w kontekście innych okoliczności sprawy, równie istotnych dla oceny jego przestępnego zamiaru.

Okoliczności te skarżący, zresztą także i obecnie w kasacji, przemilcza, ignorując choćby tylko fakt agresywnego zachowania oskarżonego względem sióstr, będący początkiem całego zdarzenia (najpierw interwencji pokrzywdzonego a następnie ataku na niego), stan nietrzeźwości sprawcy, sekwencję kolejnych zdarzeń w czasie, ale także i w miejscu, a wreszcie – w tym kontekście – i sposobu jego działania, polegającego na udaniu się za ofiarą do innego pomieszczenia w mieszkaniu i uderzeniu jej nożem w plecy, w lewą stronę klatki piersiowej.Należy również zaakcentować, że standard wymagany przepisem art. 457 § 3 k.p.k. został zachowany w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego także w odniesieniu do drugiego zarzutu rozpoznawanej apelacji, wskazującego na naruszenie przepisów art. art. 4, 7 i 410 k.p.k.

Obecnie zarzut ten został w kasacji powtórzony a oceny nieskuteczności tego powielenia nie może zmienić opatrzenie zarzutu wskazaniem na uchybienie przez Sąd Apelacyjny przepisowi art. 433 § 2 k.p.k. Wywód kasacji wskazuje bowiem, że skarżący po prostu obstaje przy własnej ocenie przeprowadzonych w sprawie dowodów i okoliczności (zwłaszcza co do jedno, czy dwukrotnego uderzenia oskarżonego przez pokrzywdzonego oraz co do czasu dzielącego atak oskarżonego od tego zachowania) i tą właśnie metodą, mającą swe źródło w zasadzie wyłącznie w samej tylko deklaracji oskarżonego, że nie miał on zamiaru zabić ojczyma, kwestionuje przyjęte ustalenie przeciwne.

Na tej podstawie nie da się jednak wysuwać twierdzenia, jak czyni to autor kasacji, że Sąd odwoławczy nie wywiązał się rzetelnie ze swych obowiązków kontrolnych wobec podważanej w apelacji oceny dowodów. Twierdzenie to należy natomiast traktować jako żądanie ponownej, niejako trzecioinstancyjnej kontroli przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych, bez respektu dla tych ocen – odwołujących się do treści poszczególnych dowodów (w tym i wyjaśnień G. D.) oraz wypływających z nich wniosków – których w ramach postępowania odwoławczego dokonał Sąd Apelacyjny.

Zabieg taki byłby sprzeczny z wymogami rządzącymi postępowaniem kasacyjnym (art. 519 i art. 523 § 1 k.p.k.), świadczy zaś jednoznacznie o oczywistej bezzasadności omówionego zarzutu.Powyższe względy zdecydowały więc o jednoznacznej ocenie rozważanej skargi kasacyjnej jako bezzasadnej w stopniu przemawiającym za jej oddaleniem w trybie art. 535 § 3 k.p.k., wobec czego Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.