Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 205/02 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal verdict due to flagrant violation of defendant's right to defense via flawed notice.

Numero d'incarto III KK 205/02
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appeal verdict and remanded the case to the District Court for retrial. The defendant argued that his right to defense was violated because he was notified of the appeal hearing on November 30, while a later document suggested the correct date was December 7. The court found that the defendant's illness and the conflicting notices resulted in a flagrant violation of his right to defense under Article 523 § 1 of the Criminal Procedure Code, regardless of the lower court's belief that proper notification occurred.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.; Art. 450 § 3 k.p.k.: A flagrant violation of the accused's right to defense occurs when procedural errors, such as erroneous scheduling notices, prevent the accused from participating in the appeal hearing, necessitating the quashing of the verdict.

Parole chiave

Generato dall'IA
flagrant violation of defense right to participate in appeal erroneous court notice quashing of appeal verdict remand for retrial procedural fairness Criminal Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 1 k.p.k.
prawa w rozumieniu art. 523 § 1 kpk zachodzi bowiem nie tylko wtedy, gdy
Art. 6 k.p.k.
naruszony art. 6 kpk i art.
Art. 450 § 3 k.p.k.
6 kpk i art. 450 § 3 kpk.
Art. 179 k.p.k.
Art. 180 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 205/02

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 czerwca 2002 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk w

składzie następującym:

Przewodniczący: Prezes SN Lech Paprzycki

Sędziowie: SN Andrzej Konopka (spr.)

Wiesław Kozielewicz

po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2002 r.

sprawy J. B.

skazanego z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 18 § 1 kk i innych

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 30 listopada 2001 r., sygn. II Ka (...)

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 3 lipca 2001 r., sygn. II K (...)

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w

K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 3 lipca 2001 r., sygn. II K (...)

skazał J. B. z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 297 kk na karę 1 roku pozbawienia

wolności (k 155).

Od tego wyroku, apelację wniósł osobiście oskarżony zarzucając rażącą

niewspółmierność kary w stosunku do zarzucanego mu czynu oraz pomyłkę co

do uprzedniej karalności za podobne przestępstwa – wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej

kary pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 30 listopada 2001 r. sygn. II Ka (...)

zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

Od wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł obrońca z urzędu skazanego

J. B. zarzucając wyrokowi rażące naruszenie prawa procesowego, mające

istotny wpływ na treść orzeczenia, polegające na prowadzeniu rozprawy

odwoławczej w dniu 30 listopada 2001 r. pod nieobecność oskarżonego z

powodu wadliwego zawiadomienia go o terminie tej rozprawy, przez co został

naruszony art. 6 kpk i art. 450 § 3 kpk.

Stawiając powyższy zarzut obrońca skazanego wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. jako

odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w K. wniósł o jej

uwzględnienie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.

Jednym z podstawowych praw oskarżonego w procesie karnym jest prawo

do obrony, które pod żadnym pozorem nie może być naruszane. Oskarżony

zatem – a jeśli ma obrońcę, to i obrońca – mają prawo do uczestniczenia w

rozprawie, zarówno w rozprawie głównej, jak i rozprawie przed Sądem

odwoławczym. Realizacji tego prawa ma służyć prawidłowe zawiadomienie

oskarżonego o terminie rozprawy.

Jak wynika z załączonych do akt sprawy dokumentów, zarządzeniem

Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 listopada 2001 r. wyznaczono termin

rozprawy apelacyjnej na dzień 30 listopada 2001 r. – godzina 1000 z

obowiązkiem zawiadomienia oskarżyciela publicznego i oskarżonego (k 179).

Zawiadomienie takie zostało wysłane do oskarżonego w dniu 9 listopada 2001 r.

(k 180), a doręczone mu zostało w dniu 13 listopada (k 180). Na zwrotnym

poświadczeniu odbioru zawiadomienia widnieje data wyznaczenia rozprawy

odwoławczej na dzień 30 listopada 2001 r. W tej sytuacji, Sąd Okręgowy

uznając, że oskarżony został prawidłowo o terminie rozprawy powiadomiony,

rozpoznał wniesioną przez niego apelację (k 181).

Tymczasem w dniu 6 grudnia 2001 r. do Sądu Okręgowego w K. wpłynął

wniosek oskarżonego J. B. o odroczenie rozprawy odwoławczej wyznaczonej na

dzień 7 grudnia 2001 r. – z powodu jego choroby. Do wniosku oskarżony

dołączył zaświadczenie lekarskie z którego wynikało, że w okresie „od 3 do 8

grudnia 2001 r. nie może on się stawić w Sądzie z powodu obłożnej choroby” (k

184 i k 185).

W terminie późniejszym w dniu 28 stycznia 2002 r. (k 203) oskarżony

przedłożył w Sądzie kserokopię zawiadomienia o wyznaczeniu rozprawy

odwoławczej, z którego wynika, iż termin rozpoznania sprawy został

wyznaczony na dzień 7 grudnia 2001 r. – godzina 1000. Z oświadczenia

starszego sekretarza sądowego wynika, iż „widocznie przez omyłkę” zostały do

oskarżonego wysłane dwa zawiadomienia na dzień 30 listopada i na dzień 7

grudnia 2001 r. (k 212). Jednakże znajdujące się w aktach sprawy dokumenty

nie potwierdziły podwójnego zawiadomienia oskarżonego, a jedynie można na

ich

podstawie

dojść

do

wniosku,

że

wystawiono

zawiadomienie

z

wyznaczeniem daty rozprawy na dzień 7 grudnia 2001 r., zaś zwrotne

poświadczenie odbioru tego zawiadomienia wypełniono z datą na dzień 30

listopada 2001 r.

Nie ulega żadnej wątpliwości, że w sprawie niniejszej, na skutek zbiegu

pewnych okoliczności doszło do rażącego naruszenia prawa oskarżonego do

obrony. Nie dopuścił się tego Sąd Okręgowy, który działał w przekonaniu, ze

oskarżony został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, a zatem, że

zostały zachowane warunki do zrealizowania przez oskarżonego jego prawa do

obrony. Rzeczywistość okazała się jednak być inna i obiektywnie rzecz ujmując

prawo oskarżonego do obrony zostało rażąco naruszone. Rażące naruszenie

prawa w rozumieniu art. 523 § 1 kpk zachodzi bowiem nie tylko wtedy, gdy

organowi sądowemu można czynić zarzut z tytułu tego naruszenia, ale także

wtedy, gdy niezależnie od tegoż organu doszło do rażącego pogwałcenia praw

czy interesów strony, a to właśnie zaistniało w przedmiotowej sprawie.

Z tych wszystkich zatem względów należało orzec, jak w części

dyspozytywnej niniejszego wyroku.