Supreme Court quashes appeal verdict due to flagrant violation of defendant's right to defense via flawed notice.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appeal verdict and remanded the case to the District Court for retrial. The defendant argued that his right to defense was violated because he was notified of the appeal hearing on November 30, while a later document suggested the correct date was December 7. The court found that the defendant's illness and the conflicting notices resulted in a flagrant violation of his right to defense under Article 523 § 1 of the Criminal Procedure Code, regardless of the lower court's belief that proper notification occurred.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.; Art. 450 § 3 k.p.k.: A flagrant violation of the accused's right to defense occurs when procedural errors, such as erroneous scheduling notices, prevent the accused from participating in the appeal hearing, necessitating the quashing of the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 205/02
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 czerwca 2002 r.
Sąd Najwyższy - Izba Karna na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk w
składzie następującym:
Przewodniczący: Prezes SN Lech Paprzycki
Sędziowie: SN Andrzej Konopka (spr.)
Wiesław Kozielewicz
po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2002 r.
sprawy J. B.
skazanego z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 18 § 1 kk i innych
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 30 listopada 2001 r., sygn. II Ka (...)
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 3 lipca 2001 r., sygn. II K (...)
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w
K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 3 lipca 2001 r., sygn. II K (...)
skazał J. B. z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 297 kk na karę 1 roku pozbawienia
wolności (k 155).
Od tego wyroku, apelację wniósł osobiście oskarżony zarzucając rażącą
niewspółmierność kary w stosunku do zarzucanego mu czynu oraz pomyłkę co
do uprzedniej karalności za podobne przestępstwa – wniósł o zmianę
zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej
kary pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 30 listopada 2001 r. sygn. II Ka (...)
zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
Od wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł obrońca z urzędu skazanego
J. B. zarzucając wyrokowi rażące naruszenie prawa procesowego, mające
istotny wpływ na treść orzeczenia, polegające na prowadzeniu rozprawy
odwoławczej w dniu 30 listopada 2001 r. pod nieobecność oskarżonego z
powodu wadliwego zawiadomienia go o terminie tej rozprawy, przez co został
naruszony art. 6 kpk i art. 450 § 3 kpk.
Stawiając powyższy zarzut obrońca skazanego wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. jako
odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w K. wniósł o jej
uwzględnienie.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.
Jednym z podstawowych praw oskarżonego w procesie karnym jest prawo
do obrony, które pod żadnym pozorem nie może być naruszane. Oskarżony
zatem – a jeśli ma obrońcę, to i obrońca – mają prawo do uczestniczenia w
rozprawie, zarówno w rozprawie głównej, jak i rozprawie przed Sądem
odwoławczym. Realizacji tego prawa ma służyć prawidłowe zawiadomienie
oskarżonego o terminie rozprawy.
Jak wynika z załączonych do akt sprawy dokumentów, zarządzeniem
Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 listopada 2001 r. wyznaczono termin
rozprawy apelacyjnej na dzień 30 listopada 2001 r. – godzina 1000 z
obowiązkiem zawiadomienia oskarżyciela publicznego i oskarżonego (k 179).
Zawiadomienie takie zostało wysłane do oskarżonego w dniu 9 listopada 2001 r.
(k 180), a doręczone mu zostało w dniu 13 listopada (k 180). Na zwrotnym
poświadczeniu odbioru zawiadomienia widnieje data wyznaczenia rozprawy
odwoławczej na dzień 30 listopada 2001 r. W tej sytuacji, Sąd Okręgowy
uznając, że oskarżony został prawidłowo o terminie rozprawy powiadomiony,
rozpoznał wniesioną przez niego apelację (k 181).
Tymczasem w dniu 6 grudnia 2001 r. do Sądu Okręgowego w K. wpłynął
wniosek oskarżonego J. B. o odroczenie rozprawy odwoławczej wyznaczonej na
dzień 7 grudnia 2001 r. – z powodu jego choroby. Do wniosku oskarżony
dołączył zaświadczenie lekarskie z którego wynikało, że w okresie „od 3 do 8
grudnia 2001 r. nie może on się stawić w Sądzie z powodu obłożnej choroby” (k
184 i k 185).
W terminie późniejszym w dniu 28 stycznia 2002 r. (k 203) oskarżony
przedłożył w Sądzie kserokopię zawiadomienia o wyznaczeniu rozprawy
odwoławczej, z którego wynika, iż termin rozpoznania sprawy został
wyznaczony na dzień 7 grudnia 2001 r. – godzina 1000. Z oświadczenia
starszego sekretarza sądowego wynika, iż „widocznie przez omyłkę” zostały do
oskarżonego wysłane dwa zawiadomienia na dzień 30 listopada i na dzień 7
grudnia 2001 r. (k 212). Jednakże znajdujące się w aktach sprawy dokumenty
nie potwierdziły podwójnego zawiadomienia oskarżonego, a jedynie można na
ich
podstawie
dojść
do
wniosku,
że
wystawiono
zawiadomienie
z
wyznaczeniem daty rozprawy na dzień 7 grudnia 2001 r., zaś zwrotne
poświadczenie odbioru tego zawiadomienia wypełniono z datą na dzień 30
listopada 2001 r.
Nie ulega żadnej wątpliwości, że w sprawie niniejszej, na skutek zbiegu
pewnych okoliczności doszło do rażącego naruszenia prawa oskarżonego do
obrony. Nie dopuścił się tego Sąd Okręgowy, który działał w przekonaniu, ze
oskarżony został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, a zatem, że
zostały zachowane warunki do zrealizowania przez oskarżonego jego prawa do
obrony. Rzeczywistość okazała się jednak być inna i obiektywnie rzecz ujmując
prawo oskarżonego do obrony zostało rażąco naruszone. Rażące naruszenie
prawa w rozumieniu art. 523 § 1 kpk zachodzi bowiem nie tylko wtedy, gdy
organowi sądowemu można czynić zarzut z tytułu tego naruszenia, ale także
wtedy, gdy niezależnie od tegoż organu doszło do rażącego pogwałcenia praw
czy interesów strony, a to właśnie zaistniało w przedmiotowej sprawie.
Z tych wszystkich zatem względów należało orzec, jak w części
dyspozytywnej niniejszego wyroku.