Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 198/16 Generato dall'IA

Supreme Court quashes summary conviction order due to conflicting witness testimony creating reasonable doubt about guilt.

Numero d'incarto III KK 198/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the summary conviction order against D.C. for theft, ruling that the Regional Court erred by issuing a verdict without a trial. Conflicting testimonies from the victim and the defendant's family regarding the theft's occurrence and identity of the perpetrator created significant doubts about both the act and the defendant's guilt. Since summary proceedings require no reasonable doubt, the case was remanded for a full trial to properly verify the evidence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 93 § 2 k.p.w.; Summary conviction is permissible only when circumstances of the act and the offender's guilt raise no reasonable doubt, which is not the case when witness testimonies contradict each other on key facts and the accused denies the charge.

Parole chiave

Generato dall'IA
summary conviction proceedings reasonable doubt standard conflicting witness testimony remand for trial theft offense procedural violation Supreme Court cassation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 93 § 2 k.p.w.
rażąco naruszył przepis art. 93 § 2 k.p.w., gdyż w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie, wina i okoliczności czynu zarzucanego D.
art. 535 § 5 k.p.k
akt III KK 198/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący)‎SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)‎SSN Dariusz ŚwieckiProtokolant Łukasz Biernacki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 94 § 1 k.p
na podstawie art. 94 § 1 k.p.w.
art. 93 § 2 k.p
rażąco naruszył przepis art. 93 § 2 k.p.w., gdyż w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie, wina i okoliczności czynu zarzucanego D.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 60/09
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2009 r., IV KK 60/09, LEX nr 524058 i wskazane tam piśmiennictwo).W konsekwencji uznać należy, że w sprawie brak było wystarczających przesłanek do wydania wobec D.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 198/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący)‎SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)‎SSN Dariusz ŚwieckiProtokolant Łukasz Biernacki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie D. C. ukaranego z art. 119 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 czerwca 2016 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w L. z dnia 27 sierpnia 2015 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w L. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEW dniu 24 sierpnia 2015 r. Komenda Powiatowa Policji w Ł. skierowała do Sądu Rejonowego w L. wniosek o ukaranie D. C. za to, że w dniu 23 lipca 2015 r. między godziną 17:20 – 20:40 w miejscowości S. […], gm. P., woj. […], z pojazdu marki Opel Frontera o nr rej. […] dokonał kradzieży szklanej wkładki lusterka lewego zewnętrznego powodując straty w wysokości 50 zł na szkodę J. S., tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.Wyrokiem nakazowym z dnia 27 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy w L. uznał D. C. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 119 § 1 k.w. i za to skazał go na karę grzywny w wysokości 300 zł.Sprzeciw od powyższego wyroku nakazowego wniósł D.

C.Zarządzeniem z dnia 22 września 2015 r. Zastępca Przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w L. na podstawie art. 94 § 1 k.p.w. w zw. z art. 506 § 1 i 3 k.p.k. odmówił przyjęcia sprzeciwu złożonego przez obwinionego z uwagi na fakt wniesienia go po terminie.Wyrok nakazowy z dnia 27 sierpnia 2015 r. uprawomocnił się w dniu 16 września 2015 r.Od powyższego wyroku nakazowego kasację na korzyść D. C. wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego, tj. art. 93 § 2 k.p.w., mogące mieć istotny wpływ na jego treść, polegające na przyjęciu, że okoliczności przypisanego ukaranemu czynu i jego wina nie budzą wątpliwości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku nakazowego podczas, gdy w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie zarówno wina jak i okoliczności czynu zarzucanego obwinionemu budziły poważne wątpliwości, co winno skutkować skierowaniem sprawy do rozpoznania na rozprawie w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia okoliczności.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w L. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest oczywiście zasadna.Zgodnie z art. 93 § 2 k.p.w.

„orzekanie w postępowaniu nakazowym może nastąpić, jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości”. Brak wskazanych wątpliwości oznacza, że nie ma ich zarówno odnośnie sprawstwa danego czynu, jak i winy obwinionego, z uwzględnieniem zarówno jego wyjaśnień, jak i innych dowodów przeprowadzonych w toku czynności wyjaśniających.Przesłanka ta w przedmiotowej sprawie nie została spełniona. Dowody dołączone do wniosku o ukaranie nie wskazywały jednoznacznie na to, że D. C. można przypisać popełnienie wykroczenia określonego w art. 119 § 1 k.w., w tym by okoliczności czynu i wina obwinionego nie budziły wątpliwości.Jak bowiem wynika z akt sprawy, w toku czynności wyjaśniających w przedmiotowej sprawie przesłuchano trzech świadków:

J. S. – pokrzywdzonego oraz K. C. i T.P. – odpowiednio żonę i teściową obwinionego. Zeznania tych świadków pozostają w sprzeczności, co do okoliczności o kluczowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a mianowicie co do tego czy w dniu 23 lipca 2015 r. doszło do kradzieży szklanej wkładki lusterka lewego zewnętrznego w pojeździe marki Opel Frontera o nr rej. […] oraz kto tej kradzieży dokonał.Obwiniony D. C. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i wyjaśnił, że w dniu 23 lipca 2015 r. był wprawdzie wraz z żoną na posesji w miejscowości S., lecz jedynie po to, by wyładować z przyczepki swojego pojazdu słomę i zabrać z budynku mieszkalnego spawarkę.

W tym czasie na terenie posesji była również teściowa obwinionego T. P. oraz pokrzywdzony J. S., który przez cały czas obserwował obwinionego. Obwiniony poinformował również, że w chwili obecnej toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości położonej w miejscowości S., której współwłaścicielką jest jego żona.Podany przez obwinionego opis przebiegu zdarzenia znalazł potwierdzenie w zeznaniach świadków K. C. i T. P.Już tylko w powyżej zaprezentowanym zakresie materiał dowodowy rozpoznawanej sprawy dawał podstawy do powzięcia przez Sąd Rejonowy wątpliwości, co do okoliczności związanych ze sprawstwem i winą obwinionego D.

C. Orzekanie w trybie nakazowym jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. Podkreślić przy tym należy – na co wskazuje się zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i w doktrynie - że nie należy orzekać wyrokiem nakazowym w sytuacji, gdy obwiniony nie przyznaje się do winy i przedstawia odmiennie okoliczności zdarzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2009 r., IV KK 60/09, LEX nr 524058 i wskazane tam piśmiennictwo).W konsekwencji uznać należy, że w sprawie brak było wystarczających przesłanek do wydania wobec D.

C. wyroku w trybie nakazowym, gdyż koniecznym było przeprowadzenie przez Sąd postępowania weryfikującego trafność wniosku o ukaranie, w tym w drodze bezpośredniego zetknięcia się z dowodami, co jest możliwe dopiero na rozprawie.W świetle powyższych uwag podzielić należy stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, że wydając w dniu 27 sierpnia 2015 r. wyrok nakazowy, Sąd Rejonowy w L. rażąco naruszył przepis art. 93 § 2 k.p.w., gdyż w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie, wina i okoliczności czynu zarzucanego D.

C. budziły wątpliwości, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na treść zapadłego wyroku. Nie można bowiem wykluczyć, że przeprowadzenie postępowania w postępowaniu zwyczajnym, umożliwiającego przeprowadzenie dowodów podanych we wniosku o ukaranie, jak również innych, możliwych do przeprowadzenia przed Sądem Rejonowym w sposób bezpośredni, mogłoby doprowadzić do innego rozstrzygnięcia sprawy.W konsekwencji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w L. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Kierując się powyższą argumentacją Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. eb