Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 196/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on sentencing for child abuse, rejecting arguments about probation eligibility and proportionality.

Numero d'incarto III KK 196/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal regarding her conviction for child abuse and the resulting sentence. The defense argued that the lower court erred in denying probation and failed to properly consider mitigating circumstances like her receipt of a care allowance in the UK. The court rejected these claims, noting that the allowance does not prove employment or a changed lifestyle, and that the 16-year gap since the crimes further undermines the probation argument. Consequently, the court upheld the original sentence as proportionate and necessary for deterrence and rehabilitation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 18 § 3 k.k.; Art. 286 § 1 k.k.; Art. 19 § 1 k.k.; Art. 53 § 1 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.: The Supreme Court held that a sentence of imprisonment for child abuse is appropriate when the defendant has not demonstrated a sustained change in lifestyle through employment, and that probation would contradict the principles of prevention and legal consciousness.

Parole chiave

Generato dall'IA
child abuse conviction sentencing proportionality probation eligibility cassation appeal dismissal absorption of crimes mitigating circumstances deterrence function precedenti penali rilevanti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 18 § 3 k.k.
skazanej z art. 18 § 3 k.k. w zw.
Art. 286 § 1 k.k.
z art. 286 § 1 k.k. i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w G.
Art. 19 § 1 k.k.
– i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw.
Art. 53 § 1 k.k.
akt III KK 196/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 196/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r.
Art. 636 § 1 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k., obciążając nimi skazaną.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 196/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 18 § 3 k.k
skazanej z art. 18 § 3 k.k.
art. 286 § 1 k.k
za winną popełnienia następujących przestępstw: - trzech czynów z art. 286 § 1 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 196/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. sprawy K. M. skazanej z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazaną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2019 r., w sprawie o sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w G. uznał oskarżoną K. M. za winną popełnienia następujących przestępstw: - trzech czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., stanowiących ciąg przestępstw w ujęciu art. 91 § 1 k.k. – i za to na podstawie art. 286 § 1 k. k. w zw. z art. 33 § 1 - 3 k. k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał ją na karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych po 10 zł każda;- trzech czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., stanowiących ciąg przestępstw w ujęciu art. 91 § 1 k.k. – i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 - 3 k.k. w zw. z art. art. 11 § 3 k.k. skazał oskarżoną na karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych po 10 zł każda; - pięciu czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., stanowiących ciąg przestępstw w ujęciu art. 91 § 1 k.k. – i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 - 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał ją na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 10 zł każda;- czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. - i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 - 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał ją na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 10 zł każda;- czterech czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., stanowiących ciąg przestępstw w ujęciu art. 91 § 1 k.k. – i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 - 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał ją na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 140 stawek dziennych po 10 zł każda;- trzech czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., stanowiących ciąg przestępstw w ujęciu art. 91 § 1 k.k. – i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 - 3 k.k. w zw. z 11 § 3 k.k. skazał ją na karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych po 10 zł każda;Na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. Sąd połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone wobec oskarżonej K.M. i wymierzył jej karę łączną w rozmiarze 3 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 10 zł każda (pkt XXXIV).Wyrok ten został zaskarżony apelacją przez obrońcę oskarżonej K.

M., w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu tej apelacji, wyrokiem z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt V Ka (…) Sąd Okręgowy w G. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Od powyższego wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanej K. M. , zaskarżając ten wyrok w całości. Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. oraz art. 526 § 1 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegające na niewłaściwym i niepełnym rozpoznaniu zarzutów i wniosków z apelacji obrońcy z dnia 10 września 2019 r., albowiem Sąd odwoławczy:- nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów i wniosków obrońcy, podnoszonych w środku odwoławczym; - w sposób nienależyty uzasadnił wydane przez siebie rozstrzygnięcie;- a nadto niezasadnie i całkowicie dowolnie uznał, że nie udokumentowano uzyskiwania przez skazaną regularnych dochodów, gdy dowody o tym świadczące znajdują się w aktach sprawy, ponieważ zostały przedłożone przez obrońcę.W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w G. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi w postępowaniu odwoławczym.W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w G. wniósł o uznanie jej za oczywiście bezzasadną i oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Analiza podniesionego w niej zarzutu nie wykazała, by w sprawie miało dojść do rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. Odnosząc się do podniesionego przez obrońcę naruszenia standardu kontroli apelacyjnej przez orzekający w sprawie Sąd odwoławczy należało stwierdzić, że do zarzutu apelacyjnego Sąd odwoławczy odniósł się trafnie i rzetelnie.

Nie dopuścił się naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., bowiem w sposób prawidłowy rozważył i rzetelnie ustosunkował się w pisemnym uzasadnieniu wyroku do apelacji obrońcy oskarżonej i wykazał w sposób trafny, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze pozbawienia wolności jest trafne i zasadne. Uzasadnienie tego wyroku rzetelnie odnosi się do (jedynego) zarzutu apelacyjnego dotyczącego niewspółmierności wymierzonej kary (stąd nieuzasadnione jest odnoszenie się przez obrońcę do nierozpoznania „zarzutów” w liczbie mnogiej).Obecnie zarówno zarzuty kasacyjne, jak i uzasadnienie kasacji, odnoszą się także do rozstrzygnięcia o karze pozbawienia wolności – a w szczególności do jednej kwestii – faktu posiadania przez skazaną zatrudnienia, który obrońca miał wykazać za pomocą złożonego do akt sprawy dokumentu.

Uzasadnienia tego faktu w apelacji dotyczy jedno zdanie: „Należy również wspomnieć, iż w ostatnim okresie tj. od lutego 2019 roku oskarżona podjęła się również opieki nad członkiem swojej rodziny M. M. (zaświadczenie w załączeniu) co również świadczy pozytywnie o wyrobieniu w niej poczucia odpowiedzialności nie tylko za siebie, ale również najbliższych” – co miało wykazać, że skazana prowadzi odpowiedzialne życie zgodne z prawem. Dziwić więc może, że to jedno zdanie stało się obecnie istotą zarzutu kasacyjnego, którego celem ma być wykazanie deficytów kontroli odwoławczej.

W odniesieniu do wykazywanych przez autora apelacji pozytywnych zmian w życiu skazanej Sąd odwoławczy zauważył: „W kwestii zmiany postawy życiowej należy odnotować, że załączone przez obrońcę dokumenty świadczą o tym, że oskarżona przeszła liczne szkolenia oraz uzyskała w Wielkiej Brytanii numer ubezpieczenia społecznego, brak jest jednak jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby uzyskiwanie przez oskarżoną regularnych dochodów z własnej pracy”.Z analizy dokumentu załączonego do apelacji nie wynika, by był to dokument potwierdzający uzyskiwanie przez skazaną „dochodów z własnej pracy” - jest to dowód na uzyskanie zasiłku opiekuńczego, czyli informacja o prawie do otrzymywania zasiłku dla opiekuna M.

M. . Nie jest to więc dowód zatrudnienia – w sensie wykonywania pracy na podstawie umowy, o czym pisał sąd odwoławczy. Być może doszło tu do nieporozumienia na gruncie leksykalnym, gdyż chociaż, jak słusznie uznał Sąd odwoławczy, zasiłek opiekuńczy to nie pensja otrzymywana z tytułu wykonywania pracy, to w ogólnym natomiast znaczeniu skarżący miał rację, gdyż zasiłek stanowi także pewnego rodzaju „dochód”. Nawet jednak w takiej sytuacji nie sposób uznać, że skazana jest zatrudniona. Należy też podkreślić, że nie wynika wcale z pisma, na jaki okres został przyznany zasiłek opiekuńczy – w treści tłumaczenia pominięto wiele stron pisma urzędowego, a nie załączono jednocześnie oryginału w języku angielskim.

Wreszcie, zostało ono załączone jako dowód na to, „iż w ostatnim okresie tj. od lutego 2019 roku oskarżona podjęła się również opieki nad członkiem swojej rodziny M. M. (zaświadczenie w załączeniu)”, jak wskazano w treści apelacji, a nie na dowód tego, że skazana jest zatrudniona. Nie może więc wynikać z tego twierdzenia konkluzja, że Sąd odwoławczy nietrafnie rozpoznał zarzuty dotyczące wystąpienia przyczyn uzasadniających obniżenie wymiaru kary.Także prokurator w odpowiedzi na kasację trafnie wskazuje, zgadzając się z Sądem odwoławczym, że „Sąd ocenił dołączony przez obrońcę materiał dowody w sposób prawidłowy i zwięźle odniósł się do niego wskazując, że K.

M. nie dostarczyła zaświadczenia o zatrudnieniu. W tym miejscu wskazania wymaga, że otrzymanie zasiłku opiekuńczego w Wielkiej Brytanii od dnia 04.02.2019 r. nie dowodzi tego, że skazana podjęła pracę i w sposób diametralny zmieniła swoje postępowanie. Zauważyć należy, że od popełnienia przestępstw minęło już 16 lat. Przez ten czas, jedynym dokumentem świadczącym o tym, że K. M. uzyskuje jakikolwiek legalny dochód jest pozytywne rozpatrzenie przez organ brytyjski jej wniosku o zasiłek opiekuńczy przyznany jej od 04.02.2019 r.”.Podkreślić także należy, że Sąd odwoławczy starannie odniósł się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary i stwierdził - „Oskarżonej przypisano popełnienie łącznie osiemnastu czynów zabronionych, wymierzenie jej kary pozbawienia wolności na zasadzie absorpcji oraz ewentualne warunkowe zawieszenie jej wykonania tylko z tego tytułu, że zostały popełnione w podobny sposób w krótkim okresie czasu stanowiłoby działanie stojące w oczywistej sprzeczności z wyrażonymi w art. 53 § 1 k.k. dyrektywami w zakresie wychowania, prewencji i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Tego rodzaju rozstrzygnięcie stanowiłoby dla oskarżonej jak i całego społeczeństwa sygnał o opłacalności popełniania dużej liczby przestępstw, zwłaszcza z wysokim natężeniem w krótkim okresie, tak bowiem należy interpretować wymierzenie kary na zasadzie absorpcji, kiedy to de facto, karze podlega tylko jedno z popełnionych przestępstw. (…) Reasumując, wymierzona oskarżonej kara 3 lat pozbawienia wolności jawi się jako odpowiednio zbilansowana, jest bliższa najsurowszej z wymierzonych oskarżonej kar jednostkowych niż ich sumie - co obrońca pomija, nawet zatem na gruncie ustawy obowiązującej w czasie popełnienia przez oskarżoną zarzuconych jej czynów, nie istnieje możliwość warunkowego zawieszenia jej wykonania, przy czym nawet gdyby takowa możliwość istniała byłoby to niezasadne, w przypadku oskarżonej jedynie odbycie kary w warunkach penitencjarnych pozwoli na trwałe wdrożenie jej do przestrzegania porządku prawnego i wywrze odpowiedni efekt wychowawczy”.W tej sytuacji nie można było uznać, że doszło do wspomnianego w zarzucie kasacyjnym naruszenia przepisów dotyczących sposobu dokonywania kontroli apelacyjnej i w rezultacie, zarzut kasacyjny jawi się jako całkowicie pozbawiony podstaw.

W konsekwencji więc konieczne było oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej w trybie art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., obciążając nimi skazaną.