Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 196/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes conviction for causing long-term life-threatening illness due to missing statutory element of duration.

Numero d'incarto III KK 196/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's conviction, remanding the case for retrial. The defendant was originally sentenced for causing a long-term life-threatening illness, but the court found the medical experts failed to establish the required duration of the victim's kidney injury. Consequently, the specific statutory element of 'long-term' illness was not proven, necessitating a new trial to determine if the act constitutes a different offense.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 156 § 1 pkt 2 k.k.; Art. 4 § 1 k.k.: The court quashes a conviction for causing a long-term life-threatening illness when the prosecution fails to prove the duration of the resulting disease, as this element is essential for the statutory definition.

Parole chiave

Generato dall'IA
causing long-term life-threatening illness duration of disease requirement missing statutory element retrial due to procedural error medical expert opinion insufficiency

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw.
Art. 4 § 1 k.k.
156 § 1 pkt 2 k.k., i art. 4 § 1 k.k. poprzez zaakceptowanie przez Sąd Apelacyjny, w ślad za Sądem Okręgowym, zastosowania jako podstawy skazania między innymi art.
Art. 455 k.p.k.
Poprawiając – w ramach art. 455 k.p.k. –błędną kwalifikację prawną przypisanego oskarżonemu czynu, nie dostrzegł Sąd Apelacyjny, że przyjęta w wyroku Sądu Okręgowego kwalifikacja prawna dotknięta była obrazą przepisu prawa materialnego, to jest art.
Art. 443 k.p.k.
Art. 157 § 1 k.k.
443 k.p.k.) rozważy, czy czyn przypisany oskarżonemu w ramach kumulatywnej kwalifikacji wyczerpuje znamiona innego przestępstwa, a mianowicie określonego w art. 157 § 1 k.k., czy też w grę może wchodzić subsumpcja czynu pod inne jego znamiona ustawowe, niż wskazane w wyroku sądu pierwszej instancji (por.
art. 13 § 2 k.k
S.‎skazanego z art. 13 § 2 k.k.
art. 280 § 1 k.k
art. 156 § 3 k.k
z art. 156 § 3 k.k.w zw.
art. 156 § 1 pkt 2 k.k
z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k., i za to skazując na podstawie powołanych przepisów, na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 196/12 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)‎SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)‎SSA del. do SN Jacek BłaszczykProtokolant Teresa Jarosławska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Bogumiły Drozdowskiej‎w sprawie A. P. S.‎skazanego z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. z zb. z art. 156 § 3 k.k.w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 14 lutego 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 9 lutego 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 20 października 2011 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Apelacyjnemu.

UZASADNIENIESąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., uznał oskarżonego A. P. S. za winnego tego, że w dniu 11 lutego 2003 r. w L., działając w celu kradzieży pieniędzy, wielokrotnie kopał P. P. w różne części ciała, powodując w niego szereg obrażeń w obrębie głowy, twarzy oraz jamy brzusznej w postaci wylewu krwawego pod spojówką gałkową oka lewego, rozległego podbiegnięcia krwawego na twarzy po stronie lewej i w obrębie nosa ze złamaniem kości nosa, wylewów krwawych w tkance podskórnej głowy i w lewym mięśniu skroniowym, wylewów krwawych w zakresie mięśni brzucha po stronie lewej, rozległych i krwawych wylewów krwawych w obrębie krezki jelita cienkiego i w trzustce, głębokiego pęknięcia nerki lewej z towarzyszącym mu olbrzymim krwiakiem, przy czym pękniecie nerki stanowiło chorobę realnie zagrażającą życiu, a oskarżony na skutek ten – przewidując możliwość jego zaistnienia – godził się, jednakże do zaboru pieniędzy nie doszło, gdyż pokrzywdzony nie posiadał ich przy sobie, natomiast wskutek znacznej utraty krwi w następstwie pourazowego pęknięcia lewej nerki nastąpił zgon P. P., co oskarżony mógł przewidzieć, tj. czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art.156 § 3 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za to skazując na podstawie powołanych przepisów, na podstawie art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 8 lat pozbawienia wolności.W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy przepisów postępowania – art. 7, 410, 167, 333, 201, 170 § 1 pkt 3 i 424 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz rażącej surowości kary.Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przypisane oskarżonemu przestępstwo zakwalifikował z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 280 §1 k.k. w zb. z art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i przepisy te przyjął za podstawę jego skazania, zaś w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając:I.

Rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 156 § 1 pkt 2 k.k., i art. 4 § 1 k.k. poprzez zaakceptowanie przez Sąd Apelacyjny, w ślad za Sądem Okręgowym, zastosowania jako podstawy skazania między innymi art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania i przyjęciu, że wystarczającym do przypisania sprawstwa spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu było ustalenie, iż działania skazanego skutkowały obrażeniami powodującymi chorobę realnie zagrażającą życiu, w sytuacji gdy do czynów popełnionych przed dniem 9 grudnia 2003 r. powinna mieć zastosowanie względniejsza dyspozycja przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.k. która przewidywała, iż jednym ze znamion spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu była „długotrwała choroba realnie zagrażająca życiu", a nie tylko „choroba realnie zagrażająca życiu".II.

Rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia a to:1.art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy istota błędu jaki został popełniony w czasie orzekania przed Sądem Okręgowym, a to w zakresie prawidłowości przyjętych znamion czynu i kwalifikacji prawnej, była tego rodzaju, iż implikowała Sąd Apelacyjny do zastosowania powołanego przepisu na etapie rozpoznawania apelacji i uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego jako rażąco niesprawiedliwego w rozumieniu przepisu art. 440 k.p.k. co nie nastąpiło,2.art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego i w konsekwencji brak wskazania lub niewystarczające wskazanie powodów dla których zostały one uznane za niezasadne, w konsekwencji bezpodstawne zaakceptowanie wadliwej oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy i wadliwych wniosków, a tym samym przeniesienie istotnych uchybień przepisom procedury popełnionych przez Sąd Okręgowy do orzeczenia Sądu Apelacyjnego i uczynienie ich własnymi, co doprowadziło do niezasadnego zaakceptowania wniosku o winie skazanego w zakresie przypisanego mu czynu, a mianowicie:a)mało wnikliwe i niewystarczające rozważenie zasadności zarzutu opisanego w pkt 1.1 apelacji obejmującego zagadnienie obrazy przepisu art. 7 k.p.k. i zaakceptowanie oparcia orzeczenia na sprzecznych ze sobą zeznaniach M.

S. i M. M., nadto bez należytej oceny motywów złożenia przez tego ostatniego zeznań w niniejszej sprawie;b)niewystarczające rozważenie i odniesienie się do zarzutu z pkt 1.4 apelacji, a obejmującego, w ocenie obrony, bezzasadne oddalenie przez Sąd Okręgowy wniosku dowodowego o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy świadkiem D. S. a M. M. na okoliczność wyjaśnienia sprzeczności zachodzącej pomiędzy zeznaniami obu wskazanych osób, a dotyczących treści rozmowy której przysłuchiwała się D. S., a w trakcie to której M. M. podał, iż dokonał pobicia nieznanego mężczyzny.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja zasadnie podnosi zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego – art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz prawa procesowego – art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k., które to naruszenia w oczywistym stopniu miały istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.Sąd Odwoławczy podzielił w całości ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji w zakresie przypisania winy oskarżonego, wymiaru kary, tym samym podzielił również co do zasady dokonaną przez Sąd Okręgowy subsumpcję, a jedynie – stosując art. 455 k.p.k.

– przyjął, że działanie oskarżonego w ramach usiłowania dokonania przestępstwa rozboju winno być ocenione jak usiłowanie nieudolne w rozumieniu art. 13 § 2 k.k. Poprawiając – w ramach art. 455 k.p.k. –błędną kwalifikację prawną przypisanego oskarżonemu czynu, nie dostrzegł Sąd Apelacyjny, że przyjęta w wyroku Sądu Okręgowego kwalifikacja prawna dotknięta była obrazą przepisu prawa materialnego, to jest art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w związku z art. 4 § 1 k.k.Obowiązująca w chwili wyrokowania treść art. 156 § 1 pkt 2 k.k. nadana została przepisem art. 1 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz.

U. Nr 199, poz. 1935), który wszedł w życie z dniem 9 grudnia 2003 r. W wyniku tej nowelizacji w sposób zgodny z prawem wprowadzono przecinek pomiędzy znamionami czynu określonego w art. 156 § 1 pkt 2 k.k., a dotyczącego spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby „długotrwałej” i odrębnie „choroby realnie zagrażającej życiu”. Tymczasem do dnia 9 grudnia 2003 r. punkt drugi paragrafu pierwszego art. 156 k.k. typizował jako to przestępstwo spowodowanie m.in. „długotrwałej choroby realnie zagrażającej życiu”.

Dla przyjęcia zatem w stosunku do czynów popełnionych przed dniem 9 grudnia 2003 r., że wyczerpane zostały znamiona art. 156 § 1 pkt 2 k.k., niezbędne jest ustalenie, że czyn sprawcy spowodował nie tylko „chorobę realnie zagrażającą życiu”, ale nadto, że była to choroba „długotrwała”.Taki stan prawny był konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lipca 2003 r., sygn. SK 38/01 (Dz. U Nr 121, poz. 1142), uznającego za sprzeczny z Konstytucją pkt 3 obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 października 1997 r. o sprostowaniu błędów (Dz.

U. Nr 128, poz. 840), dotyczącego sprostowania treści art. 156 § 1 pkt 2 k.k. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że w okresie od wejścia w życie Kodeksu karnego z 1997 r., a więc od dnia 1 września 1998 r. do dnia 9 grudnia 2003 r., jedną z postaci przestępstwa określonego w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. było spowodowanie „długotrwałej choroby realnie zagrażającej życiu”, a brak któregokolwiek z tych znamion uniemożliwia przyjęcie tej kwalifikacji (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 maja 2005 r., sygn. V KK 414/04, OSNKW 2005, z. 9, poz. 80; z dnia 28 maja 2008 r., sygn.

IV KK 30/08, R-OSNKW 2008, poz. 1164).Kumulatywnie kwalifikowane także z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. przestępstwo przypisane A. P. S. popełnione zostało w dniu 11 lutego 2003 r. W wyrokowym opisie czynu wskazano jedynie na to, że „pęknięcie nerki stanowiło chorobę realnie zagrażającą życiu” pokrzywdzonego, pominięto natomiast znamię „długotrwałości”. W opinii z dnia 16 kwietnia 2003 r. (k.

59) biegli z zakresu medycyny sądowej wskazali, że skutki pęknięcia nerki, zanim doprowadziły do zgonu, spowodowały wystąpienie „choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 k.k.”, natomiast nie wypowiedzieli się co do znamienia „długotrwałości”.W świetle powyższego stwierdzić należy, że przypisany A. S. czyn nie wyczerpał wszystkich niezbędnych znamion art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Zasadnie zatem obrońca podniósł w kasacji zarzut rażącego naruszenia tego przepisu oraz przepisu art. 4 § 1 k.k., a także art. 455 k.p.k.

Istotny wpływ tych naruszeń na treść zaskarżonego wyroku jej oczywisty, co rodzi konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Apelacyjnemu.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd odwoławczy (uwzględniając zakaz z art. 443 k.p.k.) rozważy, czy czyn przypisany oskarżonemu w ramach kumulatywnej kwalifikacji wyczerpuje znamiona innego przestępstwa, a mianowicie określonego w art. 157 § 1 k.k., czy też w grę może wchodzić subsumpcja czynu pod inne jego znamiona ustawowe, niż wskazane w wyroku sądu pierwszej instancji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2006 r., sygn.

V KK 499/05, OSNKW 2006, z. 10, poz. 94). Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.k. jako ciężki uszczerbek na zdrowiu traktuje sprowadzenie „innego ciężkiego kalectwa”. W orzecznictwie przyjmuje się, że zniesienie czynności jednego z narządów parzystych (jąder, oczu, nerek, płuc, uszu) stanowi „inne ciężkie kalectwo”, ponieważ każdy z nich jest ważnym dla życia narzędziem o samodzielnej wysoce wyspecjalizowanej czynności (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10 listopada 1973 r., sygn. IV KR 340/73, OSNPG 1974, nr 3-4, poz. 42; z dnia 28 marca 1979 r., sygn.

V KRN 16/79, OSNKW 1979, z. 10, poz. 107).W obu wypadkach dopuszczalne jest dokonanie ewentualnej zmiany ustaleń faktycznych, gdyż nie będą to ustalenia na niekorzyść oskarżonego.