Supreme Court dismissed cassation as obviously groundless for child sexual abuse conviction.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the convicted defendant to bear the costs. The defendant argued for a change in the qualification of one act from completed to attempted and questioned the lower court's assessment of evidence. The court rejected these claims, affirming the lower courts' findings on the completed nature of the acts and the credibility of the victim's testimony.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless when the lower court's assessment of facts and law is consistent with the evidence and legal requirements, leaving no room for reasonable doubt regarding the conviction.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 192/22 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie D. K. skazanego z art. 200 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 24 lutego 2023 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt IV Ka 1668/21, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II K 144/21, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, w tym jego wydatkami w kwocie 20,00 (dwadzieścia) złotych, obciążyć skazanego. UZASADNIENIED. K. został oskarżony o to, że: 1.w dniu 2 maja 2020 r. w miejscowości M. Gmina B. obcował płciowo poprzez odbycie stosunku oralnego z małoletnią poniżej lat 15 O. J., tj. o czyn z art. 200 § 1 k.k.;2.w lutym 2020 r. w miejscowości M. Gmina B., w celu obcowania płciowego z małoletnią poniżej lat 15, za pośrednictwem komunikatora internetowego G. nawiązał kontakt z O. J. zmierzając, za pomocą niezdolności małoletniej do należytego pojmowania sytuacji, do spotkania z wymienioną, tj. o czyn z art. 200a § 1 k.k.;3.w okresie od lutego do sierpnia 2020 r. w miejscowości M.
Gmina B. prezentował za pośrednictwem komunikatorów internetowych małoletniej poniżej lat 15 O. J. treści pornograficzne umożliwiając jej w ten sposób zapoznanie się z tymi treściami, tj. o czyn z art. 200 § 3 k.k.; 4.w dniu 20 sierpnia 2020 r. w miejscowości M. Gmina B., w celu obcowania płciowego z małoletnią poniżej lat 15, za pośrednictwem komunikatora internetowego nawiązał kontakt z Z. J. zmierzając, za pomocą niezdolności małoletniej do należytego pojmowania sytuacji, do spotkania z wymienioną małoletnią, tj. o czyn z art. 200a § 1 k.k.;5.w okresie od 11 czerwca 2015 r. do 24 sierpnia 2020 r. w swoim mieszkaniu w P. na komputerze stacjonarnym klasy PC z napisem „M.” i przenośnym dysku twardym S. m-ki „S.” przechowywał pliki graficzne i multimedialne zawierające treści pornograficzne z udziałem małoletniego, tj. o czyn z art. 202 § 4a k.k.Sąd Rejonowy w Gryficach wyrokiem z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn.
II K 144/21, uznał oskarżonego D. K. za winnego dokonania wszystkich zarzucanych mu czynów i wymierzył mu kary jednostkowe za każde z tych przestępstw, to jest za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. (pkt I aktu oskarżenia) karę czterech lat pozbawienia wolności, za przestępstwo z art. 200a § 1 k.k.(pkt II aktu oskarżenia) karę roku pozbawienia wolności, za przestępstwo z art. 200 § 3 k.k. (pkt III aktu oskarżenia) karę roku pozbawienia wolności, za przestępstwo z art. 200a § 1 k.k. (pkt IV aktu oskarżenia) karę roku pozbawienia wolności i za przestępstwo z art. 202 § 4a k.k. (pkt V aktu oskarżenia) karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, a następnie karę łączną sześciu lat pozbawienia wolności.
Orzekł również, wobec tego oskarżonego środki karne oraz środek kompensacyjny. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł obrońca oskarżonego podnosząc następujące zarzuty:1.naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., wyrażające się w niewyjaśnieniu (a contrario co do obowiązków wynikających z przepisów art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k.) wszelkich okoliczności istotnych dla sprawy, jak i w dokonaniu wybiórczej (a nie kompleksowej) oraz dowolnej (a nie swobodnej) oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszającego zasady doświadczenia życiowego i zasady obiektywizmu, poprzez bezzasadne uznanie za udowodnione sprawstwa oskarżonego odnośnie przypisanych mu czynów z pkt I, II i IV aktu oskarżenia, pomimo że zebrane w sprawie dowody nie mogą stanowić wystarczającej przesłanki do wysnucia podobnego wniosku, a które to uchybienia doprowadziły do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, w szczególności w zakresie sprawstwa oskarżonego oraz określenia postaci jego zamiaru, poprzez:1.brak przyjęcia działania oskarżonego w warunkach uzasadnionego błędu co do wieku pokrzywdzonej O.
J., w sytuacji, gdy pokrzywdzona wskazywała w trakcie korespondencji z oskarżonym, że ma 16 i więcej lat, zaś w trakcie spotkania nie sprawiała wrażenia osoby młodszej niż 15 lat, a swój faktyczny wiek wyjawiła oskarżonemu dopiero po spotkaniu w dniu 9 maja 2020 r., który to błąd dotyczył również zarzutów z pkt I, II i III aktu oskarżenia;2.bezzasadne przyjęcie, że oskarżony obcował płciowo z pokrzywdzoną O. J., podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że po stronie oskarżonego doszło co najwyżej do innej czynności seksualnej w postaci nakłonienia do pocałowania penisa, bez wytrysku po stronie oskarżonego;3.bezzasadne przyjęcie, że oskarżony zmierzał do obcowania płciowego z małoletnią Z.
J., podczas gdy brak w tym zakresie podstaw dowodowych, w szczególności co do zamiaru i celu, jakie miały towarzyszyć oskarżonemu i w konsekwencji brak wypełnienia znamion tego przestępstwa;4.przyjęcie, że oskarżony na swoim komputerze przechowywał pornografię z udziałem osób małoletnich na podstawie opinii biegłego informatyka, nie zaś specjalisty w takiej dziedzinie, w szczególności seksuologa;5.naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 200a § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w bezzasadnym przypisaniu, iż oskarżony zmierzał do obcowania płciowego z małoletnią Z.
J., podczas gdy brak w tym zakresie podstaw dowodowych, w szczególności co do zamiaru i celu, jakie miały towarzyszyć oskarżonemu i w konsekwencji brak wypełnienia znamion tego przestępstwa;6.rażącą niewspółmierność (surowość) wymiaru kar jednostkowych oraz kary łącznej.Wyrokiem z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt IV Ka 1668/21, Sąd Okręgowy w Szczecinie częściowo uwzględnił apelację obrońcy oskarżonego D. K. od powyższego wyroku Sądu Rejonowego, kwalifikując przestępstwo zarzucone wymienionemu w pkt. IV aktu oskarżenia jako usiłowanie przestępstwa określonego w art. 200a § 1 k.k. i wymierzył D.
K. za ten czyn karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz obniżył wymierzoną oskarżonemu karę łączną z 6 lat pozbawienia wolności do 5 lat pozbawienia wolności. W pozostałym zaś zakresie Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji. Od wskazanego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego podnosząc zarzuty:- rażącego i mającego decydujący wpływ na treść zaskarżonego wyroku naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez zaniechanie dokonania prawidłowej i wszechstronnej kontroli odwoławczej, niedostateczne rozważenie materiału dowodowego, jego dowolną ocenę i w konsekwencji niezasadne nieuwzględnienie zarzutów apelacyjnych skargi apelacyjnej i w konsekwencji zmianę zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w części, co spowodowało utrzymanie w mocy rażąco surowej kary wymierzonej oskarżonemu przez Sąd pierwszej instancji,- rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 200a § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do zarzutu opisanego w pkt IV aktu oskarżenia.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator, wniósł o uznanie jej za oczywiście bezzasadną.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co umożliwiło jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Sad Najwyższy wielokrotnie przypominał w swoich judykatach, że o naruszeniu art. 433 § 2 k.p.k. można mówić wtedy, gdy sąd nie rozważy wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym (w ogóle się do nich nie odniesie), zaś o naruszeniu art. 457 § 3 k.p.k., gdy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnosząca się do określonego zarzutu lub wniosku apelacji, albo też argumentacja ta jest ogólnikowa, schematyczna i nie ustosunkowująca się in concreto do istoty zarzutów.Tymczasem uzasadnienie Sądu odwoławczego w niniejszej sprawie zrealizowało standardy przewidziane w art. 433 § 2 k.p.k., jak również w art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd ten rzetelnie wskazał, czym kierował się wydając orzeczenie i dlaczego niektóre zarzuty i wnioski zwykłego środka odwoławczego nie zasługiwały na uwzględnienie. Podnoszone przez skarżącego zarzuty apelacyjne, zostały kompleksowo rozpatrzone przez Sąd Okręgowy w Szczecinie na etapie postępowania odwoławczego. Dokonana analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości w prawnokarnej ocenie dokonanej przez Sąd Rejonowy w Gryficach (w zakresie w jakim wyrok ten został utrzymany w mocy), jak również orzeczenia wydanego przez Sąd odwoławczy, na skutek rozpatrzenia wniesionego środka zaskarżenia.Słusznie wskazał prokurator w odpowiedzi na kasację, że Sąd drugiej instancji wyraźnie wyartykułował w treści uzasadnienia, że wyjaśnienia samego oskarżonego nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że poszukiwał on kontaktu z osobą małoletnią i kontakt taki nawiązał.
Skazany przyznał bowiem, że pokrzywdzona podawała mu różne informacje co do swojego wieku. Rzeczywisty ujawniła mu natomiast dopiero po ich drugim spotkaniu. Z relacji D. K. wynikało jednak, że pokrzywdzona intencjonalnie zawyżała swój wiek. Sam skazany jednak nie uczynił nic, aby informacje te w prosty sposób zweryfikować. Nie sposób zatem w konsekwencji powyższego uznawać, że D. K. w tym zakresie został wprowadzony w błąd, co również podnosił w postępowaniu odwoławczym. Oczywiste i nie podlegające dyskusji jest bowiem, że skazany jest zdrowym, dorosłym człowiekiem, nieposiadającym deficytów intelektualnych, który doskonale zdawał sobie sprawę z konsekwencji własnego zachowania i powziąwszy wątpliwości w kwestii wieku O.
J., powinien był je rozwiać, dokonując stosownych ustaleń, bądź po prostu powtrzymać się od dalszych z nią kontaktów. Trafnie także prokurator podniósł, że Sąd Odwoławczy dostatecznie uzasadnił przyjęcie, że oskarżony obcował płciowo z pokrzywdzoną O. J. w formie stosunku oralnego, które to ustalanie jest bezsporne. Wynikało to bowiem wprost z treści zeznań pokrzywdzonej, które na mocy przepisu art. 7 k.p.k. zostały obdarzone przymiotem wiarygodności, uzasadniając taką ocenę jej depozycji tym, że pokrzywdzona zeznawała przed sądem ujawniając wszystkie okoliczności intymnego kontaktu z oskarżonym, nawet te, które przedstawiały ją w niekorzystnym świetle.
Należy również po raz kolejny dobitnie zaznaczyć, że jak przyjmuje się zgodnie w orzecznictwie i doktrynie przez „obcowanie płciowe” rozumieć należy także takie formy kontaktów płciowych, które są surogatami stosunku płciowego, a więc przykładowo stosunki analne oraz stosunki oralne. Sąd Okręgowy szczegółowo umotywował również w treści sporządzonego uzasadnienia dokonanie zmiany w zakresie czynu z pkt IV aktu oskarżenia popełnionego na szkodę małoletniej Z. J. który Sąd pierwszej instancji zakwalifikował z art. 200a § 1 k.k. Sąd drugiej instancji uznał natomiast, że zachowanie D.
K. miało postać stadialną usiłowania popełnienia tego przestępstwa. Zmienił (na korzyść oskarżonego) wymiaru kary za ten czyn. Sąd odwoławczy wykazał w tym przedmiocie na niewiarygodność wyjaśnień oskarżonego odnoszących się do tego czynu i wyartykułował, dlaczego uznał, że oskarżony usiłował nawiązać kontakt z Z. J., podkreślając zmienność wyjaśnień oskarżonego w tym względzie na poszczególnych etapach postępowania karnego, a także zwracając uwagę na fakt przesyłania przez skazanego swoich nagich fotografii tej małoletniej.
Ponadto trafnie Sąd odwoławczy uwypuklił także to, że D. K. przed nawiązaniem kontaktu z Z. J. prosił O. J. o przesłanie mu fotografii tej małoletniej, co dobitnie dowodzi intencji skazanego. Nie jest także zasadne wskazywanie, że nienależycie, bez uwzględnienia elementarnych w tym względzie regulacji prawnych, został rozważony przez Sąd odwoławczy zarzut apelacyjny dotyczący dowolności w ukształtowaniu przez Sąd pierwszej instancji poglądu o dopuszczeniu się przez skazanego przestępstwa, które polegało na przechowywaniu na swoim komputerze pornografii z udziałem osób małoletnich.
Nie sposób polemizować ze stanowiskiem Sądu Okręgowego wskazującym, że sąd wydający orzeczenie merytoryczne w przedmiocie odpowiedzialności karnej skazanego winien z każdym przeprowadzonym dowodem zetknąć się bezpośrednio, co miało miejsce na kanwie analizowanej sprawy. Ponadto trafnie zwrócił uwagę Sąd odwoławczy, że na materiałach stanowiących dowód rzeczowy utrwalona również została O. j. , a co do jej wieku (poniżej lat 15) wątpliwości wszak być nie może.Wobec odniesienia się wcześniej do kwestii kontroli i zmiany w tym względzie dokonanej przez Sąd drugiej instancji w zakresie zasadności przypisania skazanemu czynu z pkt IV aktu oskarżenia, brak konieczności nawiązywania w tym miejscu do zarzutu kasacyjnego dotyczącego rażącego naruszenia prawa materialnego, a to art. 200a § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do zarzutu opisanego w pkt IV aktu oskarżenia, który w formule przyjętej przez autora kasacji stanowi w rzeczywistości zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, na etapie postępowania kasacyjnego przecież niedopuszczalny (art. 523 § 1 k.p.k.).Na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami postępowania kasacyjnego obciążono skazanego nie znajdując podstaw do zwolnienia go z tego obowiązku.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.