Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 191/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for compensation for unjust detention, upholding lower court's award based on social impact.

Numero d'incarto III KK 191/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by E.G. regarding the compensation amount for his unjust temporary detention. The appellant argued that the lower court incorrectly prioritized average societal living standards over specific social and economic factors affecting his reputation as a businessman. The court ruled that the appellate court properly considered the public image damage and business consequences, resulting in an award that was not symbolic or disproportionate to the suffering endured.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 445 § 1 i 2 k.c.; Art. 444 § 1 k.c.: Compensation for unjust detention is a matter of judicial discretion and requires a clear violation of principles to be challenged on cassation; the awarded amount must not be symbolically low or clearly disproportionate to the specific circumstances of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
unjust detention compensation judicial discretion standard reputation damage assessment cassation appeal dismissal proportionality of damages corruzione appropriazione indebita di trattenute salariali appropriazione indebita e appropriazione di poca entità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 445 § 1 i 2 k.c.
art. 445 § 1 i 2 k.c. i art.
Art. 444 § 1 k.c.
art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
Kasację pełnomocnika wnioskodawcy należało w tej sytuacji oddalić jako bezzasadną w stopniu oczywistym, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając w myśl art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.
art. 535 § 3 k.p.k
III KK 191/25 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 444 § 1 k.c
art. 636 § 1 k.p.k
Kasację pełnomocnika wnioskodawcy należało w tej sytuacji oddalić jako bezzasadną w stopniu oczywistym, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając w myśl art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. [J.J.][a.ł] ‎

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 27 lipca 2005 r., II KK 54/05
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 18 grudnia 2012 r., III KK 275/12
II KK 54/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2005 r., II KK 54/05).
III KK 275/12
Supreme Court dismisses appeal claiming compensation for internment was unreasonably low due to freedom of assessment.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 191/25 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 maja 2025 r. w sprawie z wniosku E. G. o zadośćuczynienie za oczywiście niesłuszne tymczasowe aresztowanie, kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt II AKa 163/24, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2024 r., sygn. akt III Ko 163/24, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć wnioskodawcę kosztami postępowania kasacyjnego. [J.J.]

UZASADNIENIE

E. G. został tymczasowo aresztowany postanowieniem Sądu Rejonowego Szczecin Centrum w Szczecinie z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt V Kp 88/13, w okresie od 17 marca do 4 kwietnia 2013 r. (łącznie przez 19 dni) do sprawy Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie, sygn. akt V K 165/17, a następnie prawomocnie uniewinniony od zarzutu udzielania i obietnicy udzielania korzyści majątkowych pracownikom Urzędu Kontroli Skarbowej w S. w zamian za korzystne dla należących do niego spółek działania i decyzje podatkowe. W dniu 8 marca 2024 r. pełnomocnik E. G. wystąpił w jego imieniu z wnioskiem o zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie, wnosząc o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz uniewinnionego kwoty 500 tys. zł. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie tytułem zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez niego w związku z niewątpliwie niesłusznym tymczasowym aresztowaniem w okresie od 17 marca do 4 kwietnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2024 r., sygn. akt III Ko 163/24, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz E. G. kwotę 300 tys. zł tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w okresie od 17 marca do 4 kwietnia 2013 r. do sprawy Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie, sygn. akt V K 165/17, w pozostałej części oddalając wniosek. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu apelacji prokuratora, zaskarżającej powyższy wyrok na niekorzyść wnioskodawcy E. G. , wyrokiem z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt II AKa 163/24, zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że obniżył kwotę zasądzonego na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia do kwoty 80 tys. zł.

Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł kasację od wyroku Sądu II instancji, zaskarżając go w części obniżającej zasądzone zadośćuczynienia – tj. ponad kwotę 80.000 zł, zarzucając:„1. rażące naruszenie prawa, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 445 § 1 i 2 k.c. i art. 444 § 1 k.c. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że zasadniczym czynnikiem przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia jest przeciętna stopa życiowa społeczeństwa, podczas gdy kwestie realiów społeczno-gospodarczych kraju są kwestią poboczną, a nie zasadniczą, a nadto nie uzasadniają przyznania zadośćuczynienia nieodpowiadającego rozmiarowi, czasowi trwania cierpień fizycznych i psychicznych rozmiarowi krzywdy, pogorszenia widoków na przyszłość, utraty dobrego imienia i nierealizującego funkcji kompensacyjnej;2. rażące naruszenie prawa, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 552a § 1 k.p.k. w zw. z art. 445 § 1 i 2 k.c. i art. 444 § 1 k.c. poprzez przyjęcie przez Sąd II instancji, że zmniejszona przez Sąd II instancji kwota 80.000 zł zadośćuczynienia jest kwotą odpowiednią w rozumieniu powołanych przepisów, podczas gdy kwota ta jest rażąco zaniżona i niewspółmierna do krzywdy doznanej przez E. G. .” Podnosząc powyższe, pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części – ponad kwotę 80.000 zł i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

W pisemnej odpowiedzi na kasację pełnomocnika wnioskodawcy, Prokurator Okręgowy w Szczecinie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna, toteż zasługuje na oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. W obu zarzutach pełnomocnik wnioskodawcy, choć powołując się na różne podstawy prawne, usiłował wykazać, że kwota zadośćuczynienia przyznanego E.P.G. wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie, jest nieadekwatna do doznanej przez niego dolegliwości w związku z oczywiście niesłusznym tymczasowym aresztowaniem do sprawy Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie, sygn. akt V K 165/17.

Argumentacja wywodu skarżącego nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skutecznie podnoszony w kasacji, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, jedynie wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania zadośćuczynienia. O rażącym naruszeniu zasad ustalania adekwatnego do rozmiaru krzywdy zadośćuczynienia mogłoby świadczyć przyznanie zadośćuczynienia wręcz symbolicznego zamiast stanowiącego rekompensatę doznanej krzywdy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2005 r., II KK 54/05).

Wysokość zadośćuczynienia za doznaną krzywdę należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, a zarzut wadliwego określenia wysokości zadośćuczynienia może być uwzględniony wyłącznie w sytuacjach, w których przyznane zadośćuczynienie w sposób oczywisty i rażący nie odpowiada relewantnym okolicznościom, występującym w danej sprawie, jest niewspółmierne do stopnia i długotrwałości cierpień doznanych przez wnioskującego o zadośćuczynienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2012 r., III KK 275/12).

Zadośćuczynienie przyznane E.P.G. takich cech nie nosi.Sąd Apelacyjny w Szczecinie, zmieniając w sposób niekorzystny dla wnioskodawcy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie, przyznający mu zadośćuczynienie w wysokości 300 tys. zł, wziął pod uwagę takie okoliczności jak: krzywda wynikająca z samego faktu bezprawnego pozbawienia wolności, okres pozbawienia wolności, wpływ aresztowania na społeczny wizerunek E. G. i jego reputację jako przedsiębiorcy oraz cierpienie osób najbliższych dla wnioskodawcy (por. str. 5 uzasadnienia wyroku Sądu II instancji).

Nie znajduje zatem potwierdzenia w treści uzasadnienia wyroku Sądu ad quem pierwszy zarzut kasacyjny, w którym pełnomocnik zarzucił Sądowi błędne przyjęcie, że zasadniczym czynnikiem kształtującym wysokość kwoty zadośćuczynienia jest przeciętna stopa życiowa społeczeństwa z pominięciem wyżej wymienionych czynników o charakterze społeczno-gospodarczym. Nie biorąc pod uwagę innych kryteriów niż sam czas oczywiście niesłusznego tymczasowego aresztowania i wynikające z tego dla aresztowanego konsekwencje ekonomiczne, Sąd Apelacyjny uwzględniłby wniosek złożony w apelacji prokuratora, by kwotę zadośćuczynienia obniżyć do wysokości 20 tys. zł.

– na co sam wskazuje na łamach uzasadnienia (s. 5) – tymczasem przyznał wnioskodawcy kwotę czterokrotnie wyższą, właśnie biorąc pod uwagę przede wszystkim wymiar krzywdy wynikający z rozpoznawalności E. G. i prowadzonej przez niego działalności. Z faktu, że wnioskodawca nie jest w pełni usatysfakcjonowany rozmiarem zasądzonego na jego rzecz zadośćuczynienia, którego nie sposób nazwać symbolicznym i nieadekwatnym w okolicznościach niniejszej sprawy, nie wynika zasadność zgłoszonego w kasacji wniosku o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego, skoro wyrok ten nie zapadł z naruszeniem przepisów, a tym bardziej o charakterze rażącym.

Kasację pełnomocnika wnioskodawcy należało w tej sytuacji oddalić jako bezzasadną w stopniu oczywistym, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając w myśl art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. [J.J.][a.ł] ‎