Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 189/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation on appeal grounds regarding judge appointment by the Judicial Council.

Numero d'incarto III KK 189/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that the Regional Court's composition was invalid because a judge was appointed by the Judicial Council, which allegedly lacked independence. The court held that mere formal irregularity in appointment does not constitute a violation of impartiality unless it actually affects the trial's fairness.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 6 ust. 1 KPP; A formal defect in a judge's appointment by the Judicial Council does not automatically invalidate proceedings unless it substantively compromises the standard of independence and impartiality required by constitutional and international law.

Parole chiave

Generato dall'IA
judicial independence impartiality standard Judicial Council appointment cassation appeal procedural defect substantive fairness art 439 k.p.k. responsabilità del funzionario

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Sąd Najwyższy przyjął wówczas, że „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Powiązał ten zarzut z jednoczesną rażącą obrazą art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.
Art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności
1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art.
Art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej
1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.Autor kasacji podkreślił, iż ukonstytuowana w kwietniu 2018 r.
Art. 535 § 3 k.p.k.
i inne w dniu 18 lipca 2023 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowiez dnia 27 października 2022 r., sygn.
art. 190 § 1 k.k
S.skazanego z art. 190 § 1 k.k.
art. 535 § 3 k.p.k
i inne w dniu 18 lipca 2023 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowiez dnia 27 października 2022 r., sygn.
art. 212 § 1 k.k
za winnego występku z art. 212 § 1 k.k.
art. 216 § 1 k.k
art. 226 § 1 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Uchwała Składu Połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110 – 1/20
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 189/23 POSTANOWIENIE Dnia 18 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie D. S.skazanego z art. 190 § 1 k.k. i inne w dniu 18 lipca 2023 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowiez dnia 27 października 2022 r., sygn. akt IV Ka 1208/22‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowiez dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II K 964/20/S, p o s t a n o w i ł:1.oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2.obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [JML]

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie wyrokiem z dnia 7 marca 2022 r. w sprawie sygn. akt II K 964/20/S : I orzekając w zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu D. S. w punkcie 1 i 4 aktu oskarżenia, przyjmując że chodzi o jedno zachowanie, uznał oskarżonego D. S. za winnego występku z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 231a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za ten czyn na mocy art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;1.orzekając w zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu D.

S. w punkcie 2, 3, 6, 7 aktu oskarżenia, przyjmując że chodzi o jedno zachowanie, uznał oskarżonego D. S. za winnego występku z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 231a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za ten czyn na mocy art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;2.orzekając w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu D. S. w punkcie 5 aktu oskarżenia, uznał oskarżonego D. S. za winnego występku z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 231a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za ten czyn na mocy art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;3.orzekając w zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu D.

S. w punkcie 8 aktu oskarżenia, uznał oskarżonego D. S. za winnego występku z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k., i za ten czyn na mocy art. 212 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na mocy art. 33 § 3 k.k. na kwotę 50 złotych;4.orzekając w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu D. S. w punkcie 9 aktu oskarżenia, uznał oskarżonego D. S. za winnego występku z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k., i za ten czyn na mocy art. 212 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na mocy art. 33 § 3 k.k. na kwotę 50 złotych;5.na mocy art. 85 § 1 i § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w miejsce wyżej wymienionych kar pozbawienia wolności w pkt I, II, III wyroku wymierzył oskarżonemu karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności;VII na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata;VIII na mocy art. 72 § 1 pkt 2 k.k. zobowiązał oskarżonego do przeproszenia pisemnie w terminie do 2 miesięcy od uprawomocnienia się niniejszego wyroku wskazanych pokrzywdzonych.

IX na mocy art. 85 § 1 i § 2 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w miejsce wyżej wymienionych kar grzywny w pkt IV i V niniejszego wyroku wymierzył oskarżonemu karę łączną grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych; X na mocy art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci nawiązki na rzecz pokrzywdzonych w określonych w wyroku kwotach. Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 24 października 2022 roku, sygn. akt IV Ka 1208/22, po rozpoznaniu sprawy D.

S. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego oraz prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia z dnia 7 marca 2022 roku, II K 964/20/S zmienił wyrok w ten sposób, że z pkt I i II wyroku wyeliminował z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego skazanemu art.216 § 1 k.k., zaś z pkt III wyroku Sądu Rejonowego wyeliminował art.216 § 2 k.k., w pozostałym zakresie utrzymał wyrok w mocy.Od wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:1.naruszenie art.45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art.6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez udział w wydaniu orzeczenia osoby nieuprawnionej, a to M.

P., która została nominowaną na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w dniu 3 marca 2022 roku, a zatem na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych ustaw, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą opisaną w art.439 § 1 pkt. 2 k.p.k. Podnosząc tak sformułowany zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II Instancji. Prokurator Prokuratury Rejonowej w O. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., bez udziału stron. Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie opiera się na zarzucie wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

Skarżący zarzucił uchybienie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez nienależyte obsadzenie Sądu II instancji, w związku z udziałem w składzie orzekającym SSO M.P., powołanej do pełnienia urzędu na podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 marca 2022 r., na wniosek złożony przez Krajową Radę Sądownictwa, ukształtowaną w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3 ze zm.). Powiązał ten zarzut z jednoczesną rażącą obrazą art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.Autor kasacji podkreślił, iż ukonstytuowana w kwietniu 2018 r.

Krajowa Rada Sądownictwa w opinii wielu środowisk prawniczych – tak w Polsce jak za granicą – nie spełnia warunków niezależności od władzy wykonawczej, a w konsekwencji jej działalność dotknięta jest wadą prawną. Kwestia ta była jedną z rozstrzyganych przez Sąd Najwyższy w składzie trzech połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego w trakcie rozpatrywania zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do określenia na gruncie przepisów o postępowaniu karnym i cywilnym skutków sytuacji, w której w składzie sądu uczestniczy osoba powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego przez Prezydenta na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie ustawy o KRS (Uchwała Składu Połączonych Izb:

Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110 – 1/20). Sąd Najwyższy przyjął wówczas, że „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3).” Niemniej, w dalszej części cytowanej przez Autora kasacji wypowiedzi Sąd Najwyższy podkreślił, iż – w odniesieniu do sądów powszechnych i wojskowych – warunkiem uznania takiej wadliwości nie może być sam fakt powołania sędziego do pełnienia urzędu na podstawie wniosku złożonego przez KRS w nowym, kwestionowanym konstytucyjnie składzie.

Trzeba, aby wadliwość ta w realiach konkretnej sprawy prowadziła do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Tym samym nie można uznać, by sama formalna wadliwość procedury powołania sędziego Sądu Okręgowego M. P. – Z. orzekającej w niniejszej sprawie, wywarła negatywny wpływ na sposób rozpoznawania przez Sąd II instancji z nią w składzie środka odwoławczego, o czym mowa w treści cytowanej wyżej uchwały Sądu Najwyższego.

Z tego względu należało uznać, że w sprawie D. S. nie doszło do spełnienia bezwzględnej przesłanki procesowej, określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. na etapie postępowania odwoławczego. Implikacją przedstawionych powyżej rozważań Sądu Najwyższego musiało być orzeczenie na posiedzeniu o oddaleniu, jako oczywiście bezzasadnego, wniesionego w tej sprawie nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego. JM[ł.n]